Υιοθετήστε τον/την ANECZKA
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Ενήλικας · 4 έτη
Έτος γέννησης: 2022 ΑΝΕΚΤΖΚΑ έρχεται σε μας χάρη στην Αστυνομία της Δημοτικής Αρχής. Βρέθηκε στο δρόμο σε τραγική κατάσταση – ακίνητη, φοβισμένη και τραυματισμένη. Τα πάντα έδειχναν ότι είχε χτυπηθεί από αυτοκίνητο και αφεθεί να ξεχαστεί. Η διάγνωση ήταν θανατηφόρα: σπασμένος πυελός, σπασμένος οπίσθιος και σοβαρές ζημιές στην ούρηση. Το κρούσμα ήταν τόσο ισχυρό που η ΑΝΕΚΤΖΚΑ ακόμα δεν μπορεί να ούρει μόνη της και πρέπει να εκκρεμεί χειροποιητικά. Κάθε μέρα ήταν μια μάχη για την άνεσή της, για τη μικρότερη βελτίωση, για την ελπίδα ότι μια μέρα θα μπορούσε να ζει χωρίς πόνο. Στα πρώτα λεπτά, δεν κινήθηκε σχεδόν καθόλου. Ήταν ακίνητη, σαν να είχε χάσει τη δύναμη να μάχεται. Ωστόσο, από εβδομάδα σε εβδομάδα, αργά αρχισε να ξαναγυρνά στη ζωή. Σήμερα, μπορεί να κινείται μόνη της, αν και ακόμα πολύ ασταθής. Ο πυελός της χρειάζεται ακόμα χρόνο για να θεραπευτεί πλήρως. Κάθε βήμα της κοστίζει μεγάλη προσπάθεια. Αυτό που είναι πιο ευαίσθητο είναι ότι, παρά τον πόνο που έχει υποστεί από τους ανθρώπους και τη μ sort, η ΑΝΕΚΤΖΚΑ δεν έχει χάσει την εμπιστοσύνη της. Είναι εξαιρετικά υπερήφανη και θέλει πλησιάσιμο. Απλώστε το χέρι σας, και αμέσως το πιέζει και αρχίζει να τσιρίζει ήρεμα, σαν να ήθελε να πει ότι ακόμα πιστεύει στην καλοσύνη. Η ΑΝΕΚΤΖΚΑ χρειάζεται πολύ ένα ήρεμο, αγαπημένο σπίτι. Ένα όπου ποτέ δεν θα ξαναζήσει πόνο, φόβο ή μοναξιά.
Διάβασε αρχικό (pl)
Rok urodzenia: 2022 Aneczka trafiła do nas dzięki Straży Miejskiej. Została znaleziona przy drodze w tragicznym stanie — nieruchoma, przerażona i obolała. Wszystko wskazywało na to, że została potrącona przez samochód i pozostawiona sama sobie. Diagnoza była druzgocąca: połamana miednica, złamany ogon i poważnie uszkodzony pęcherz. Uderzenie było tak silne, że Aneczka do dziś nie potrafi samodzielnie oddawać moczu i musi być manualnie odsikiwana. Każdy dzień był walką o jej komfort, o najmniejszą poprawę, o nadzieję, że jeszcze kiedyś będzie mogła żyć bez bólu. Przez pierwsze dni niemal się nie ruszała. Leżała cicho, jakby straciła już siłę, by walczyć. A jednak z tygodnia na tydzień zaczęła powoli wracać do życia. Dziś porusza się już samodzielnie, choć nadal bardzo chwiejnie. Jej miednica wciąż potrzebuje czasu, by całkowicie się zrosnąć. Każdy krok kosztuje ją ogromny wysiłek. Najbardziej porusza jednak to, że mimo całego cierpienia, którego doświadczyła z rąk człowieka i losu, Aneczka nie straciła zaufania. Jest niezwykle łagodna i spragniona bliskości. Wystarczy wyciągnąć rękę, a ona od razu wtula się w dłoń i zaczyna cicho mruczeć, jakby chciała powiedzieć, że nadal wierzy w dobro. Aneczka bardzo potrzebuje spokojnego, pełnego miłości domu. Takiego, w którym już nigdy nie zazna bólu, strachu i samotności.
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
