Adopter ANECZKA
Kryssbrett · Hann · Voksen · 4 år
Fødselsår: 2022 ANECZKA kom til oss ved hjelp av bypolitiet. Hun ble funnet på veien i en tragisk tilstand – bevegelsesløs, redd og skadet. Alt tydde på at hun hadde blitt kjørt over og etterlatte. Diagnosen var forferdelig: brøtt bekken, brøtt hale og alvorlig skade på blæren. Nedslaget var så sterk at ANECZKA fremdeles ikke kan urinere selv og må uttrykkes manuelt. Hver dag var en kamp for henne for å få komfort, for å oppnå de minste forbedringene og for håpet på at en dag skal kunne leve uten smerte. De første dagene beveget hun seg nesten ikke. Hun lå stille, som om hun hadde tapt kraften til å kjempe. Likevel begynte hun fra uke til uke å bli livet igjen. I dag kan hun bevege seg selv, selv om hun fremdeles er svært usikker. Bekken hennes trenger fortsatt tid til full gjensyn. Hver skritt koster henne stor anstrengelse. Det mest rørende er at trots alt smerte hun har opplevd fra mennesker og skjebne, har ANECZKA ikke mistet tilliten sin. Hun er ekstremt sær og lenger etter nærhet. Bare strekk din hånd ut, og hun presses direkte mot den og starter å gnirre rolig, som om hun vil si at hun fremdeles tror på godheten. ANECZKA trenger veldig en rolig, kjærlig hjem. Et hvor hun aldri vil oppleve smerte, frykt eller ensomhet igjen.
Les original (pl)
Rok urodzenia: 2022 Aneczka trafiła do nas dzięki Straży Miejskiej. Została znaleziona przy drodze w tragicznym stanie — nieruchoma, przerażona i obolała. Wszystko wskazywało na to, że została potrącona przez samochód i pozostawiona sama sobie. Diagnoza była druzgocąca: połamana miednica, złamany ogon i poważnie uszkodzony pęcherz. Uderzenie było tak silne, że Aneczka do dziś nie potrafi samodzielnie oddawać moczu i musi być manualnie odsikiwana. Każdy dzień był walką o jej komfort, o najmniejszą poprawę, o nadzieję, że jeszcze kiedyś będzie mogła żyć bez bólu. Przez pierwsze dni niemal się nie ruszała. Leżała cicho, jakby straciła już siłę, by walczyć. A jednak z tygodnia na tydzień zaczęła powoli wracać do życia. Dziś porusza się już samodzielnie, choć nadal bardzo chwiejnie. Jej miednica wciąż potrzebuje czasu, by całkowicie się zrosnąć. Każdy krok kosztuje ją ogromny wysiłek. Najbardziej porusza jednak to, że mimo całego cierpienia, którego doświadczyła z rąk człowieka i losu, Aneczka nie straciła zaufania. Jest niezwykle łagodna i spragniona bliskości. Wystarczy wyciągnąć rękę, a ona od razu wtula się w dłoń i zaczyna cicho mruczeć, jakby chciała powiedzieć, że nadal wierzy w dobro. Aneczka bardzo potrzebuje spokojnego, pełnego miłości domu. Takiego, w którym już nigdy nie zazna bólu, strachu i samotności.
Listet for 3 måneder siden
