Υιοθετήστε τον/την Chardo
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Καλημέρα, το όνομά μου είναι Χάρδο. Είμαι σε πολύ καλή κατάσταση για ένα σκύλο και είμαι αρκετά όμορφος. Έχω λευκό μαλλί και σπιθιρίδες στα πόδια μου. Τα καστανά μου αυτιά είναι γλυκά και τα μάτια μου είναι σκούρα καστανά. Αλλά η μητέρα μου μου είπε πάντα να μην αυτοπαραβάλλομαι, γιατί ήδη βρήκε ένα νέο σπίτι. Αλλά να ξεκινήσουμε: Ο προηγούμενος μας ιδιοκτήτης μας έδεσε τον Ντρες και με εδέσε σε ένα δέντρο, φύγε και ποτέ δεν επέστρεψε. Νόμιζαμε ότι ήταν τέλος. Αλλά η μητέρα μας μείνε μαζί μας. Δεν μας άφησε. Μετά, κάποιοι εθελοντές βοηθοί μας ξεδεμάτισαν και μας έφεραν στο ζωοτροφείο της πόλης. Περιμέναμε εκεί για δύο χρόνια, όπως τόσοι άλλοι. Κανένας δεν ήθελε να μας δώσει σπίτι. Δεν θέλω να παραπονεθώ για το ζωοτροφείο, αλλά ήταν πολύ κακό εκεί. Αλλά ένας μικρός θαύμας έγινε έναν μέρα. Αλλοδαποί εργαζόμενοι για την προστασία των ζώων έφτασαν και μας έβγαλαν από την κλειστή περιοχή. Πέρασε βροχή, το θυμάμαι ακόμα. Μας έφεραν σε ένα άλλο ζωοτροφείο, το ADVCA στη Ζαραγόζα. Τώρα, ήμασταν πολύ καλύτερα. Είχαμε το δικό μας ξηρό δωμάτιο με άνετες θέσεις ξεκούρασης και γεμάτο πιάτο τροφής. Και όλοι ήταν τόσο φιλικοί. Μια καλή γυναίκα παίζει μαζί μας σφαίρα. Ήταν πολύ καλό. Ποτέ δεν ήμουν παίξιμο πριν. Αν και έχω υποστεί τόσο πολλά κακά, είμαι σε κορυφαία φυσική και ψυχική κατάσταση, λένε οι φίλοι μου από την αναδοχή. Είναι αλήθεια! Αλλά ειλικρινά: Αν και είμαι βελτιωμένος 100% ως προς το ζωοτροφείο, τώρα τελικά θέλω ένα σπίτι με ανθρώπους που με αγαπούν. Θέλω να κάνω καλές βόλτες και ίσως κάποια αθλητική δραστηριότητα. Στα μαθήματα τρένου των σκύλων θα είμαι ένας υποχρεωτικός, καλός φοιτητής. Ξέρω ήδη πολύ καλά την τσάντα και θέλω να μάθω πολύ περισσότερα. Κρατάμε το δωμάτιό μας σε τάξη. Είμαστε καλά συμπεριφερόμενοι στον ιατρό και κατά την οδήγηση. Προσπαθούμε πολύ πολύ.
Διάβασε αρχικό (de)
Guten Tag, mein Name ist Chardo. Ich bin im allerbesten Hundealter und ziemlich gutaussehend. Weißes seidiges Fell und lustige Sommersprossen an den Beinen. Braune Öhrchen zum Anbeißen, dunkelbraune Augen. Aber ich soll nicht prahlen, sagte meine Mama immer, die schon ein neues Zuhause gefunden hat. Aber ganz von vorn: Unser ehemaliger Besitzer hat meinen Bruder Dres und mich an einen Baum gebunden, ist weggegangen und nie wieder gekommen. Wir dachten, das war’s jetzt. Unsere Mama aber, ist bei uns geblieben. Sie hat uns nicht verlassen. Dann haben uns freiwillige Helfer losgebunden und ins städtische Tierheim gebracht. Zwei Jahre haben wir dort gewartet, wie so viele andere auch. Niemand wollte uns ein Zuhause geben. Ich möchte ja nicht über die Unterkunft meckern, aber es war wirklich schlimm dort. Doch eines Tages geschah ein kleines Wunder. Fremde Tierschützer tauchten auf und holten uns aus dem Zwinger. Er regnete sintflutartig, das weiß ich noch. Sie brachten uns in ein anderes Tierheim, das ADVCA in Zaragoza. Nun ging es uns gleich viel besser. Ein eigenes, trockenes Zimmer mit bequemen Liegeplätzen und ein gefüllter Futternapf. Und alle waren so freundlich. Eine nette Frau hat mit uns Ball gespielt. Das war toll. Noch nie hatte jemand mit uns gespielt. Obwohl ich so viel Schlimmes erlebt habe, bin ich psychisch und physisch in Top – Form, sagen meine Tierschützerfreunde. Stimmt! Aber ehrlich mal: Auch wenn ich mich schon hundertprozentig verbessert habe, was die Unterkunft betrifft, wünsche ich mir nun endlich ein Zuhause mit Menschen, die mich liebhaben. Ich wünsche mir schöne Spaziergänge und vielleicht eine sportliche Betätigung. In der Hundeschule wäre ich ein lernwilliger, braver Schüler. An der Leine gehe ich schon recht gut und ich möchte noch ganz viel lernen. Unser Zimmer halten wir in Ordnung. Beim Tierarzt sind wir brav und beim Autofahren auch. Wir geben uns wirklich viel Mühe.
Καταχωρημένα πριν από 5 μήνες
