Υιοθετήστε τον/την Con il cane…
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Παρθενούλα · 6 μήνες
Η ποδηλασία στα βουνά είναι μεταξύ των πιο ομορφών δραστηριοτήτων για να κάνεις με ένα σκύλο. Αλλά με συνειδητότητα. Η πρώτη κανόνας που πρέπει να τηρείται φαίνεται απλός, αλλά δεν είναι καθόλου, επειδή συχνά τα άτομα που πηγαίνουν με το σκύλο τους σκέφτονται μόνο τις δικές τους ικανότητες και τη φυσική τους κατάσταση (κάποιες φορές ούτε καν αυτό!), σαν να ήταν φυσικό ότι το σκύλος μπορεί να αντεξει οποιαδήποτε αύξηση υψομέτρου και οποιαδήποτε απόσταση δρόμου. Αντίθετα, το ταξίδι πρέπει να είναι κατάλληλο για το σκύλο, για την κατάσταση υγείας του, την ηλικία του, το μέγεθός του, το επίπεδο εκπαίδευσής του και τη διάρκεια της αντοχής του στη κούραση. Μεσαίοι ή μεγάλοι σκύλοι θα πρέπει να οδηγηθούν στα βουνά μόνο μετά από ένα χρόνο ζωής, αλλά δεν πρέπει να αντιμετωπίσουν αύξηση υψομέτρου, η οποία θα πρέπει να περιμένει έξι μήνες ακόμη, λαμβάνοντας υπόψη ότι μεγαλύτερη διαδρομή θα απαιτεί λιγότερη αύξηση υψομέτρου και αντίστροφα. Μικροί σκύλοι και οι φυλές με πλατιές μύτες τείνουν να κουράζονται πιο εύκολα, και επομένως η διαδρομή πρέπει να είναι ανάλογη των ικανοτήτων τους. Υπάρχει επίσης η πεποίθηση ότι το σκύλο στα βουνά (ως περιοχή εκτός της πόλης) μπορεί πάντα να αφεθεί χωρίς δεσμό, ώστε να ικανοποιήσει τελικά την επιθυμία του να τρέξει και να ριγίσει. Αυτός είναι ένας πολύ κοινός τρόπος σκέψης, τυπικός για ανθρώπους που στο καλύτερο περίπτωση είναι απλά ανετοι και κακώς ενημερωμένοι, αλλά πολύ συχνά επίσης δείχνουν αυταρχικότητα και υπερβολική αυτοπεποίθηση. Στην πραγματικότητα, το σκύλο δεν μπορεί ποτέ να αφεθεί χωρίς δεσμό αν μπορεί να αποτελεί κίνδυνο, για παράδειγμα για άλλους περιπατητές, σκιέρ, ποδηλάτες, επισκέπτες ή διαχειριστές οχυρών βουνών, και ούτω καθεξής, ή αν υπάρχει απαγόρευση (που συχνά είναι ακόμα και απαγόρευση πρόσβασης) για την προστασία προστατευόμενων περιοχών και φυσικών πάρκων. Ωστόσο, εκτός από αυτές τις περιπτώσεις, η κύρια λόγος για την οποία το σκύλο δεν πρέπει να αφεθεί χωρίς δεσμό όταν δεν ακολουθεί άμεσα τις οδηγίες του ιδιοκτήτη του είναι η ανάγκη να προστατεύσει την οικονομία: ένας σκύλος που κυνηγά ένα από τα πολλά άγρια ζώα που βρίσκονται στα βουνά κινδυνεύει όχι μόνο τη ζωή του άγριου ζώου (το οποίο, ακόμα και αν δεν τραυματιστεί ή σκοτωθεί από το σκύλο, μπορεί να τραυματιστεί ή τουλάχιστον να εξασθενήσει λόγω της κυνηγητικής και έτσι να γίνει πιο εύπορο για την παγίδευση από άλλα άγρια ζώα), αλλά και τη δική του ζωή λόγω πιθανής επαφής με ασθενή άγ
Διάβασε αρχικό (it)
L'escursione in montagna è tra le attività più belle da fare con il cane. Ma con coscienza. La primissima regola da rispettare sembra ovvia, ma non lo è affatto, dato che spesso chi si accompagna al cane pensa soltanto alle capacità proprie e alla propria condizione fisica (talvolta neppure a questa!), quasi fosse scontato che il cane possa affrontare qualsiasi dislivello e qualsiasi durata del percorso. Invece, l’escursione deve essere adeguata al cane, al suo stato di salute, alla sua età e taglia e al suo livello di allenamento e al grado di resistenza alla fatica. Cani di taglia media o grande dovrebbero essere condotti in montagna solo dopo l’anno di età ma senza che debbano affrontare dislivelli, per affrontare i quali bisognerà attendere altri 6 mesi, tenendo conto che un percorso più lungo dovrà comportare meno dislivello e viceversa. I cani di piccola taglia e le razze brachicefale tendono ad affaticarsi più facilmente e quindi il percorso dovrà essere proporzionato alle loro capacità. C'è poi la convinzione che il cane in montagna (in quanto area extraurbana) possa essere lasciato libero sempre, in modo che finalmente dia sfogo al proprio desiderio di correre e annusare. E' un modo di pensare frequentissimo, proprio di persone che nell'ipotesi migliore sono solo sprovvedute e poco informate, ma che spesso brillano anche per arroganza e prepotenza. In realtà, il cane non può mai essere lasciato libero se è in grado di arrecare pericolo ad esempio, ad altri escursionisti, a sciatori, a ciclisti, ad avventori o gestori dei rifugi, e così via o se c'è un divieto (che talvolta è addirittura di accesso) a salvaguardia di aree protette e di parchi naturali. Ma al di fuori di tali fattispecie, la motivazione principale per non lasciare libero il cane che non risponde prontamente ai richiami del conduttore è la necessità di tutelare la fauna selvatica: un cane che rincorre uno dei molti animali selvatici presenti in montagna mette in pericolo non solo la vita del selvatico (che se anche non verrà ferito o ucciso dal cane potrà però ferirsi o comunque indebolirsi per l’inseguimento ed esporsi così a una più facile predazione da parte di altri selvatici), ma anche la propria per l’eventuale contatto con esemplari selvatici malati (rabbia, tubercolosi, ma anche la malattia di Aujeszky, causata da un virus che ha come ospite naturale il cinghiale e per la quale non esiste un trattamento efficace). Una scheda specifica nella sezione “il cane nella società” delle Guide di Apaca (anche in formato audio) raccoglie molte altre utili informazioni sull'attrezzatura, sulle modalità di affrontare il percorso e sulle cose da fare prima e dopo l'escursione in montagna.
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
