Con il cane… adopteren
Kruisbried · Onbekend · Puppy · 6 maanden
Bergwandelen is een van de mooiste activiteiten om met een hond te doen. Maar met bewustzijn. De eerste regel om te respecteren lijkt duidelijk, maar is dat helemaal niet, want vaak denken mensen die met hun hond gaan alleen aan hun eigen vermogens en lichamelijke conditie (soms zelfs niet eens dat!), alsof het vanzelfsprekend is dat de hond elke hoogteverhoging en elke lengte van de route kan verdragen. In plaats daarvan moet de tocht aangepast zijn aan de hond, zijn gezondheidstoestand, leeftijd, grootte, niveau van opleiding en vermogen tot uithoudingsvermogen. Middelgrote of grote honden mogen pas naar de bergen als ze één jaar oud zijn, maar ze moeten geen hoogteverhogingen ondergaan, die moeten nog zes maanden wachten, rekening houdend met het feit dat een langere tocht minder hoogteverhoging vereist en omgekeerd. Kleine honden en brachycephale rassen vermoeien sneller, en dus moet de tocht in verhouding staan tot hun vermogens. Er is ook de overtuiging dat de hond in de bergen (als een gebied buiten de stad) altijd zonder riem mag lopen, zodat hij eindelijk zijn verlangen naar rennen en snuffelen kan vervullen. Dit is een veelvoorkomende manier van denken, kenmerkend voor mensen die in het beste geval gewoon onbereid en slecht geïnformeerd zijn, maar vaak ook arrogantie en overmoed tonen. In werkelijkheid mag de hond nooit zonder riem gelaten worden als hij een gevaar kan vormen, bijvoorbeeld voor andere wandelaars, skiërs, fietsers, bezoekers of beheerders van bergtenten, enzovoort, of als er een verbod is (soms zelfs een toegangsverbod) om beschermd gebied en natuurgebied te beschermen. Toch, buiten deze situaties, is de hoofdoorzaak waarom de hond niet zonder riem mag lopen als hij niet direct op het commando van de baas reageert, de noodzaak om de wild fauna te beschermen: een hond die een van de vele wilde dieren in de bergen achtervolgt, bedreigt niet alleen het leven van het wilde dier (dat, zelfs al wordt het niet gewond of gedood door de hond, zichzelf nog steeds kan verwonden of ten minste verzwakken door de achtervolging en daardoor kwetsbaarder wordt voor predatie door andere wilde dieren), maar ook het eigen leven van de hond door mogelijke contact met zieke wilde dieren (rabiës, tuberculose, maar ook Aujeszky's ziekte, veroorzaakt door een virus wiens natuurlijke gastheer de wilde varken is en waarvoor geen effectieve behandeling bestaat). Een speciaal blad in de sectie "De Hond in de Maatschappij" van de Apaca Gidsen (ook beschikbaar in audioformaat) verzamelt veel andere nuttige informatie over uitrusting, hoe je de tocht moet benaderen en dingen die je voor en na een bergtocht moet doen.
Origineel lezen (it)
L'escursione in montagna è tra le attività più belle da fare con il cane. Ma con coscienza. La primissima regola da rispettare sembra ovvia, ma non lo è affatto, dato che spesso chi si accompagna al cane pensa soltanto alle capacità proprie e alla propria condizione fisica (talvolta neppure a questa!), quasi fosse scontato che il cane possa affrontare qualsiasi dislivello e qualsiasi durata del percorso. Invece, l’escursione deve essere adeguata al cane, al suo stato di salute, alla sua età e taglia e al suo livello di allenamento e al grado di resistenza alla fatica. Cani di taglia media o grande dovrebbero essere condotti in montagna solo dopo l’anno di età ma senza che debbano affrontare dislivelli, per affrontare i quali bisognerà attendere altri 6 mesi, tenendo conto che un percorso più lungo dovrà comportare meno dislivello e viceversa. I cani di piccola taglia e le razze brachicefale tendono ad affaticarsi più facilmente e quindi il percorso dovrà essere proporzionato alle loro capacità. C'è poi la convinzione che il cane in montagna (in quanto area extraurbana) possa essere lasciato libero sempre, in modo che finalmente dia sfogo al proprio desiderio di correre e annusare. E' un modo di pensare frequentissimo, proprio di persone che nell'ipotesi migliore sono solo sprovvedute e poco informate, ma che spesso brillano anche per arroganza e prepotenza. In realtà, il cane non può mai essere lasciato libero se è in grado di arrecare pericolo ad esempio, ad altri escursionisti, a sciatori, a ciclisti, ad avventori o gestori dei rifugi, e così via o se c'è un divieto (che talvolta è addirittura di accesso) a salvaguardia di aree protette e di parchi naturali. Ma al di fuori di tali fattispecie, la motivazione principale per non lasciare libero il cane che non risponde prontamente ai richiami del conduttore è la necessità di tutelare la fauna selvatica: un cane che rincorre uno dei molti animali selvatici presenti in montagna mette in pericolo non solo la vita del selvatico (che se anche non verrà ferito o ucciso dal cane potrà però ferirsi o comunque indebolirsi per l’inseguimento ed esporsi così a una più facile predazione da parte di altri selvatici), ma anche la propria per l’eventuale contatto con esemplari selvatici malati (rabbia, tubercolosi, ma anche la malattia di Aujeszky, causata da un virus che ha come ospite naturale il cinghiale e per la quale non esiste un trattamento efficace). Una scheda specifica nella sezione “il cane nella società” delle Guide di Apaca (anche in formato audio) raccoglie molte altre utili informazioni sull'attrezzatura, sulle modalità di affrontare il percorso e sulle cose da fare prima e dopo l'escursione in montagna.
Gelist 3 maanden geleden
