Υιοθετήστε τον/την Dobby
Podenco · Αρσενικό
Ο Dobby έχει σπαραγμό στην καρδιά όταν τον κοιτάς. Λίγο περισσότερο. Γιατί όσο και αν βλέπεις εγκατάλειψη από κοντά δεν συνηθίζεις ποτέ σε αυτό. Ο Dobby είναι ένα ακόμη ζωντανό παράδειγμα της σκληρότητας κάποιων ανθρώπων. Είναι ένας σκύλος που χρησιμοποιείται για κυνήγι. Δεν ήταν καλός στο κυνήγι ή απλώς δεν ανταποκρίθηκε στον ιδιοκτήτη του όταν τον ήθελαν να τον πάρουν μετά από μια μέρα στο πεδίο και έμεινε στη λίμνη κυνηγιού. Εκεί κατάφερε να επιβιώσει, φροντίζοντας πρώτα τον εαυτό του και αργότερα δεχόμενος φαγητό από μακριά με μεγάλη φόβο. Έτσι πέρασε περισσότερο από ένα χρόνο, στον οποίο δεν άφηνε κανέναν να τον πιάσει. Ένας χρόνος που επιδεινώθηκε. Αλλά τελικά πιάστηκε και ο Dobby είναι τώρα ασφαλής στο Καταφύγιο. Όλο το σώμα του δείχνει την εγκατάλειψή του. Τώρα φροντίζουν τις πληγές του και λαμβάνει θεραπεία για τις ασθένειές του. Ένα από τα αποτελέσματα τόσης εγκατάλειψης και της άθλιας ζωής ήταν ότι έχασε την όρασή του. Ένας τυφλός podenco. Αλλά, μετά από τόσο πολύ να τρέχει μακριά τρομαγμένος από τους ανθρώπους, ο Dobby μας εξέπληξε γιατί, ως έξυπνος podenco, προσαρμόστηκε καλά στη ζωή στο καταφύγιο. Δεν φοβάται. Όταν περπατάει, κουνάει την ουρά του και είναι περίεργος, χρησιμοποιώντας τη θαυμάσια αίσθηση της όσφρησης και της ακοής του. Μαθαίνει τα πάντα. Αυτός ο φόβος των ανθρώπων έχει εξαφανιστεί. Γνώριζε μόνο κακομεταχείριση και όταν τον μεταχειρίζονται με ευγένεια και στοργή, αναδύθηκε το χαρακτήρα του. Είναι ακόμα ντροπαλός αν πλησιάσουμε χωρίς να περιμένουμε αυτόν, αλλά μετά από εκείνο το πρώτο λεπτό δείχνει τον εαυτό του σίγουρο και ήρεμο. Αν και πρέπει να μένει μόνος σε ένα κλουβί στο Καταφύγιο, ξέρουμε ότι τα πάει καλά με άλλους σκύλους.
Διάβασε αρχικό (es)
Cuando miras a Dobby, el corazón se te resquebraja un poquito. Otro poquito más. Y es que, por muchas veces que veas de cerca el abandono, nunca te acostumbras. Dobby es otro ejemplo vivo de la crueldad de algunos seres humanos. Dobby es un desecho de la caza. No es bueno para cazar o simplemente no acudió a la llamada de su “amo� cuando quiso recogerlo después de un día en el campo, y él se quedó en el coto de caza. Allí ha sobrevivido, buscándose la vida solo, primero, y aceptando algo de comida, de lejos, deprisa, con mucho miedo, después. Así ha pasado más de un año, en el que no se ha dejado coger. Un año en el que se ha ído deteriorando. Pero por fin se consiguió y Dobby ya está a salvo en la Protectora. Su cuerpo entero es muestra de su abandono. Ahora se están cuidando sus heridas y está recibiendo tratamiento para sus enfermedades. Uno de los efectos de tanto abandono y vida miserable ha sido que ha perdido la vista. Un podenquito ciego. Pero, tras tanto tiempo huyendo aterrorizado de las personas, Dobby nos ha sorprendido porque, como podenco listo que es, se ha adaptado bien a la vida en el refugio. No está asustado. Cuando pasea, mueve el rabito y curiosea, ayudándose de su maravilloso olfato y de su oído. Está aprendiéndolo todo. Ese miedo al ser humano ha desaparecido. Solo conocería maltrato y al ser tratado bien, con dulzura y cariño, ha salido a flote su carácter. Todavía está temeroso si nos acercamos sin que nos espere, pero pasado ese primero momento se muestra confiado y tranquilo. Aunque en la Protectora tiene que estar solo en un chenil, sabemos que se lleva bien con otros perros.
Καταχωρημένα προχθές
