Dobby adopteren
Podenco · Mannelijk
Dobby's hart breekt een beetje als je naar hem kijkt. Nog een beetje meer. Want hoeveel keren je ook dichtbij komt te staan bij het zien van verwaarlozing, je raakt er nooit aan gewend. Dobby is weer zo'n levend voorbeeld van de wreedheid van sommige mensen. Dobby is een jachthond die is weggegooid. Hij is niet goed genoeg voor de jacht of hij reageerde gewoon niet op zijn 'eigenaar' toen ze hem na een dag in het veld wilden oppakken, en daarom bleef hij achter bij het jachtterrein. Daar overleefde hij door eerst zelf voor zichzelf te zorgen en later voedsel van ver weg aan te nemen, met grote angst. Zo is er meer dan een jaar voorbijgegaan waarin hij niemand liet komen. Een jaar waarin hij verslechterde. Maar uiteindelijk werd hij gevangen en nu is Dobby veilig in het Shelter. Zijn hele lichaam toont zijn verwaarlozing. Nu wordt hij verzorgd voor zijn wonden en krijgt hij behandeling voor zijn ziektes. Een van de gevolgen van zoveel verwaarlozing en een ellendig leven was dat hij zijn zicht verloor. Een blinde podenco. Maar, na zo lang weg te zijn gelopen met angst voor mensen, verraste Dobby ons omdat, als een slimme podenco, hij zich goed heeft aangepast aan het leven in het asiel. Hij is niet bang. Als hij loopt, kwispelt hij met zijn staart en is nieuwsgierig, gebruikmakend van zijn geweldige reukzin en gehoor. Hij leert alles. Die angst voor mensen is verdwenen. Hij kende alleen maar mishandeling en toen hij vriendelijk werd behandeld met zachtheid en genegenheid, kwam zijn karakter naar boven. Hij is nog steeds verlegen als we hem benaderen zonder op hem te wachten, maar na die eerste moment laat hij zich zien zelfverzekerd en kalm. Hoewel Dobby in het Shelter alleen moet zijn in een kennel, weten we dat hij goed overweg kan met andere honden.
Origineel lezen (es)
Cuando miras a Dobby, el corazón se te resquebraja un poquito. Otro poquito más. Y es que, por muchas veces que veas de cerca el abandono, nunca te acostumbras. Dobby es otro ejemplo vivo de la crueldad de algunos seres humanos. Dobby es un desecho de la caza. No es bueno para cazar o simplemente no acudió a la llamada de su “amo� cuando quiso recogerlo después de un día en el campo, y él se quedó en el coto de caza. Allí ha sobrevivido, buscándose la vida solo, primero, y aceptando algo de comida, de lejos, deprisa, con mucho miedo, después. Así ha pasado más de un año, en el que no se ha dejado coger. Un año en el que se ha ído deteriorando. Pero por fin se consiguió y Dobby ya está a salvo en la Protectora. Su cuerpo entero es muestra de su abandono. Ahora se están cuidando sus heridas y está recibiendo tratamiento para sus enfermedades. Uno de los efectos de tanto abandono y vida miserable ha sido que ha perdido la vista. Un podenquito ciego. Pero, tras tanto tiempo huyendo aterrorizado de las personas, Dobby nos ha sorprendido porque, como podenco listo que es, se ha adaptado bien a la vida en el refugio. No está asustado. Cuando pasea, mueve el rabito y curiosea, ayudándose de su maravilloso olfato y de su oído. Está aprendiéndolo todo. Ese miedo al ser humano ha desaparecido. Solo conocería maltrato y al ser tratado bien, con dulzura y cariño, ha salido a flote su carácter. Todavía está temeroso si nos acercamos sin que nos espere, pero pasado ese primero momento se muestra confiado y tranquilo. Aunque en la Protectora tiene que estar solo en un chenil, sabemos que se lleva bien con otros perros.
Gelist eergisteren
