Υιοθετήστε τον/την Obris
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Ηλικιωμένος · 11 έτη
Εγώ, ο Ομπρίς, που ζυγίζω 4,3 κιλά, με πήγαν στον γιατρό και τώρα φοβάμαι πολύ… Όχι! Μη φοβάστε! Με πήγαν στην κλινική για να ελέγξουν τον όγκο μου. Όταν ελέγξαν τον όγκο, δεν μου πονούσε. Ο όγκος μου είναι καλός. Άρχισαν να μας κάνουν μασάζ στο πόδι και ένιωσα καλύτερα. Γύρισα σπίτι με φάρμακα για το νευρικό σύστημα. Αυτοί οι άνθρωποι! Είστε όμορφοι, φιλικοί, σας κρατούν στα χέρια τους, αλλά κάποιες φορές—τι δεν ταιριάζει;—πρέπει να φύγετε από το καταφύγιο. Σπάνια. Αλλά, τι δεν ταιριάζει; Ρωτήστε, κανείς από εσάς δεν ταιριάζει ποτέ; Φυσικά και ταιριάζετε. Και τίποτα! Ξυπνήστε, σηκωθείτε και συνεχίστε να ζείτε, οι περισσότεροι δεν φτάνουν καν στον θεραπευτή. Και ο σκύλος μιλάει, λέγοντας τι δεν του ταιριάζει και αμέσως πηγαίνει στην κλινική και επιστρέφει με φάρμακα για το νευρικό σύστημα. Διπλά standard, τίποτα άλλο. Τώρα όλοι μιλούν για το πώς να βάζουμε όρια, πώς να μην κρατάμε τον εαυτό μας, πώς να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και να εκφράζουμε τις ανάγκες μας. Α! Μόνο στα reels είναι έτσι. Στην πραγματικότητα, ζωγραφίστε αυτό. Ένας κόσμος κάποιων ευαίσθητων ανθρώπων που επιθυμούν να αρέσουν σε όλους. Υ.Γ. Αυτός που προχώρησε δημόσια ζήτησε συγγνώμη από τον γιατρό, γιατί ήταν πολύ ευγενής μαζί της και εκείνη χάρηκε που της παραπονέθηκα. Χάρηκε και μάλιστα ζήτησε κι εκείνη συγγνώμη. Μου κάνει καμία εντύπωση, θα παλέψω για τα δικαιώματά μου στα φάρμακα, μετά θα είναι ακόμα πιο ανούσιο. Υ.Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή ψάχνω για σπίτι. Όχι για έναν θερμό φιλοξενούμενο που θα με βοηθήσει με τον ήλιο, αλλά για έναν κανονικό που καταλαβαίνει ότι ένας σκύλος κάποιες φορές πρέπει να φύγει κι αυτός από το καταφύγιο. Τονίζω—κάποιες φορές! Προς το παρόν, είμαι όμορφος και φιλικός.
Διάβασε αρχικό (lt)
Aš, Obris, būdamas 4,3 kg svorio, įkandau daktariukui ir dabar labai gailiuosi… NOT! Nereikia lįsti! Mane į kliniką vežė, kad patikrintų stuburą. Kol stuburą tikrino nekandau. Geras tas mano stuburas. O pradėjo masažuot kaklą ir segiau. Grįžtu namo su vaistais nuo nervų. Tie žmonės! Esi malonus, draugiškas, tave ant rankų nešioja, tu leidi, bet nu būna - kam nepasitaiko? - kad išeini iš kantrybės. Kartais. Visai retai. Nu, kam nebūna? Pasakykit, ar kuriam iš jūsų nebūna? Aišku, būna. Ir nieko! Išsirėkiat, išsipykstat ir gyvenat toliau, dauguma net iki terapeuto nenueina. O šuo pasako, kas jam nepatinka ir iškart vežamas į kliniką ir grįžta su maišeliu vaistų nuo nervų. Dvigubi standartai, ne kitaip. O dabar visi visur tik ir kalba, kaip reikia brėžti ribas, kaip negalima laikyt savy, reikia išreikšti emocijas, išsakyti savo poreikius. Aha! Tik reels’uose taip. O realybėj nubrėžk tą . Kažkoks jautrių people pleaser’ių pasaulis. P. S. Steigėja prisakė viešai atsiprašyti daktariuko, nes jis jai labai fainas ir jai gėda, kad aš jam įkandau. Jai gėda, tegul pati ir atsiprašineja. Man giliai vienodai, aš varau savo vaistų gert, po kurių bus dar giliau vienodai. P. P. S. Šiaip aš ieškau namų. Ir ne kokio skystablauzdžio šeimininko, o normalaus, kuris supranta, kad šuo kartais irgi gali išeiti iš kantrybės. Pabrėžiu - kartais! Nes šiaip esu malonus ir draugiškas. ____________________________________
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
