Υιοθετήστε τον/την Pimpero
Αρσενικό · Ηλικιωμένος · 12 έτη
Πιμπερό χάσα το σπίτι του και αν και δεν καταλαβαίνει τις αποφάσεις των ανθρώπων, ένα πράγμα που ακόμα καταλαβαίνει πολύ καλά, πόσο χρειάζεται έναν άνθρωπο. Αφήστηκε στο καταφύγιο ζώων γιατί κανένας δεν επέστρεψε γι' αυτόν. Το μόνο που του έμεινε είναι το όνομά του. Δεν ξέρουμε γιατί. Είναι πολύ δύσκολο να κατανοηθεί όταν γνωρίσεις τον Πιμπερό ακόμα και για λίγο. Γιατί είναι ένας από εκείνους τους σκύλους που ήρεμα εισέρχονται στην καρδιά... και μένουν εκεί. Είναι πολύ ευαίσθητος και ευαίσθητος. Ακόμα κι αν τρέμει λίγο από συναισθηματικό βαθμό, ιδιαίτερα στις περιπάτησης. Τότε θα προτιμούσε να περπατήσει δίπλα στο πόδι σου, σαν να φοβάται να πάει ακόμα και ένα βήμα μακρύτερα. Από καιρικά διαστήματα κοιτάει πάνω, ψάχνοντας το βλέμμα μας. Σαν να ρωτά: «Είσαι εδώ; Θα έρθεις μαζί μου;» Αυτή η επαφή του δίνει αίσθηση ασφάλειας που χρειάζεται τόσο έντονα τώρα. Και όταν επιστρέφει στο κλειστό του, άμεσα πηδάει στις φτέρνες σου. Τον αγκαλιάζεις με το μικρό του σώμα, σαν να θέλει να ξεχάσει για λίγο ότι υπάρχουν κλωποί γύρω του. Ο Πιμπερό δεν χρειάζεται πολλά. Ένα θερμό γωνιά. Ησυχα περιπάτηση. Και έναν άνθρωπο δίπλα στον οποίο μπορεί να περπατήσει κοντά, χωρίς φόβο. Είναι ένας όμορφος, χαριτωμένος, ηλικιωμένος σκύλος. Ένας που αγαπά με όλη του την καρδιά και αξίζει πραγματικά να νιώσει τι σημαίνει να έχεις σπίτι. Ίσως κάποιος να κοιτάξει στα μάτια του και να πει: «Έρχομαι Πιμπερό, είσαι ήδη σπίτι.»
Διάβασε αρχικό (pl)
Pimpero stracił dom i choć nie rozumie ludzkich decyzji, jedno wciąż rozumie doskonale, jak bardzo potrzebny jest mu człowiek. Został w schronisku, bo nikt po niego nie wrócił. Pozostało mu tylko imię. Nie wiemy dlaczego. Naprawdę trudno to zrozumieć, gdy pozna się Pimpero choć przez chwilę. Bo to jeden z tych psiaków, które wchodzą do serca cichutko… i już tam zostają. Jest bardzo delikatny, wrażliwy. Wciąż trochę drży z emocji, zwłaszcza na spacerze. Wtedy najchętniej idzie tuż przy nodze, jakby bał się oddalić choć na krok. Co chwilę spogląda w górę, szuka naszego wzroku. Jakby pytał: „Jesteś? Idziesz ze mną?”. Ten kontakt daje mu poczucie bezpieczeństwa, którego tak bardzo teraz potrzebuje. A kiedy wraca do boksu, od razu wskakuje na kolana. Przytula się całym swoim malutkim ciałkiem, jakby chciał na chwilę zapomnieć, że wokół są kraty. Pimpero nie potrzebuje wiele. Ciepłego kąta. Spokojnych spacerów. I człowieka, przy którym będzie mógł iść blisko, bez strachu. To przecudny, łagodny, starszy psiak. Taki, który kocha całym sercem i naprawdę zasługuje, żeby jeszcze poczuć, czym jest dom. Może ktoś spojrzy w jego oczy i powie: „Chodź Pimpero, już jesteś u siebie.”
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
