Pimpero adopteren
Mannelijk · Oud · 12 jaren
Pimpero verloor zijn huis en hoewel hij de menselijke beslissingen niet begrijpt, begrijpt hij één ding nog steeds perfect: hoeveel hij een persoon nodig heeft. Hij werd op het dierentehuis achtergelaten omdat niemand terugkwam voor hem. Al wat hem nog rest is zijn naam. We weten niet waarom. Het is echt moeilijk te begrijpen wanneer je Pimpero zelfs maar even ontmoet. Omdat hij een van die honden is die stil het hart binnengaan... en er blijven. Hij is erg gevoelig en kwetsbaar. Hij trilt nog steeds een beetje van emotie, vooral tijdens wandelingen. Dan wil hij liever direct naast je been lopen, alsof hij bang is zelfs maar een stap van je af te doen. Af en toe kijkt hij op, op zoek naar onze blik. Alsof hij vraagt: "Ben jij daar? Kom jij met me mee?" Deze verbinding geeft hem een gevoel van veiligheid dat hij nu zo dringend nodig heeft. En als hij terugkeert naar zijn kooi, springt hij meteen op je knieën. Hij omhelst je met zijn kleine lichaam, alsof hij voor een moment wil vergeten dat er hekken om hem heen staan. Pimpero heeft niet veel nodig. Een warme hoek. Stille wandelingen. En een persoon aan wie hij dichtbij kan lopen, zonder angst. Hij is een mooie, zachte, oudere hond. Iemand die met zijn hele hart liefheeft en werkelijk verdient te voelen wat het betekent om een thuis te hebben. Misschien zal iemand in zijn ogen kijken en zeggen: "Kom Pimpero, je bent al thuis."
Origineel lezen (pl)
Pimpero stracił dom i choć nie rozumie ludzkich decyzji, jedno wciąż rozumie doskonale, jak bardzo potrzebny jest mu człowiek. Został w schronisku, bo nikt po niego nie wrócił. Pozostało mu tylko imię. Nie wiemy dlaczego. Naprawdę trudno to zrozumieć, gdy pozna się Pimpero choć przez chwilę. Bo to jeden z tych psiaków, które wchodzą do serca cichutko… i już tam zostają. Jest bardzo delikatny, wrażliwy. Wciąż trochę drży z emocji, zwłaszcza na spacerze. Wtedy najchętniej idzie tuż przy nodze, jakby bał się oddalić choć na krok. Co chwilę spogląda w górę, szuka naszego wzroku. Jakby pytał: „Jesteś? Idziesz ze mną?”. Ten kontakt daje mu poczucie bezpieczeństwa, którego tak bardzo teraz potrzebuje. A kiedy wraca do boksu, od razu wskakuje na kolana. Przytula się całym swoim malutkim ciałkiem, jakby chciał na chwilę zapomnieć, że wokół są kraty. Pimpero nie potrzebuje wiele. Ciepłego kąta. Spokojnych spacerów. I człowieka, przy którym będzie mógł iść blisko, bez strachu. To przecudny, łagodny, starszy psiak. Taki, który kocha całym sercem i naprawdę zasługuje, żeby jeszcze poczuć, czym jest dom. Może ktoś spojrzy w jego oczy i powie: „Chodź Pimpero, już jesteś u siebie.”
Gelist 4 maanden geleden
