Adotar Pimpero
Macho · Idoso · 12 anos
Pimpero perdeu a sua casa e, embora não compreenda as decisões humanas, uma coisa ainda compreende perfeitamente, o quanto precisa de uma pessoa. Foi deixado no abrigo animal porque ninguém voltou por ele. Tudo o que lhe resta é o seu nome. Não sabemos porquê. É realmente difícil compreender quando se conhece Pimpero mesmo por um momento. Porque ele é um desses cães que entram silenciosamente no coração... e ficam lá. É muito delicado e sensível. Ainda treme um pouco com emoção, especialmente nas caminhadas. Então prefere andar junto da sua perna, como se tivesse medo de dar um passo longe. De vez em quando levanta os olhos, a procura do nosso olhar. Como se perguntasse: "Estás lá? Vens comigo?" Este contacto dá-lhe um sentimento de segurança que tanto necessita agora. E quando volta para a sua gaiola, pula imediatamente para as suas joelhas. Abraça-te com o seu pequeno corpo, como se quisesse esquecer por um momento que há grades à sua volta. Pimpero não precisa de muito. Um canto quente. Caminhadas tranquilas. E uma pessoa ao lado da qual pode andar perto, sem medo. É um cão belo, dócil e mais velho. Um que ama com todo o coração e realmente merece sentir o que é ter uma casa. Talvez alguém olhe nos seus olhos e diga: "Vem Pimpero, já estás em casa."
Ler original (pl)
Pimpero stracił dom i choć nie rozumie ludzkich decyzji, jedno wciąż rozumie doskonale, jak bardzo potrzebny jest mu człowiek. Został w schronisku, bo nikt po niego nie wrócił. Pozostało mu tylko imię. Nie wiemy dlaczego. Naprawdę trudno to zrozumieć, gdy pozna się Pimpero choć przez chwilę. Bo to jeden z tych psiaków, które wchodzą do serca cichutko… i już tam zostają. Jest bardzo delikatny, wrażliwy. Wciąż trochę drży z emocji, zwłaszcza na spacerze. Wtedy najchętniej idzie tuż przy nodze, jakby bał się oddalić choć na krok. Co chwilę spogląda w górę, szuka naszego wzroku. Jakby pytał: „Jesteś? Idziesz ze mną?”. Ten kontakt daje mu poczucie bezpieczeństwa, którego tak bardzo teraz potrzebuje. A kiedy wraca do boksu, od razu wskakuje na kolana. Przytula się całym swoim malutkim ciałkiem, jakby chciał na chwilę zapomnieć, że wokół są kraty. Pimpero nie potrzebuje wiele. Ciepłego kąta. Spokojnych spacerów. I człowieka, przy którym będzie mógł iść blisko, bez strachu. To przecudny, łagodny, starszy psiak. Taki, który kocha całym sercem i naprawdę zasługuje, żeby jeszcze poczuć, czym jest dom. Może ktoś spojrzy w jego oczy i powie: „Chodź Pimpero, już jesteś u siebie.”
Listado há 4 meses



