Υιοθετήστε τον/την Profesor Pomrukiewicz
Μεικτής φυλής · Αρσενικό
Ο Πρόεδρος Πομρουκιέβιτς είναι γάτα με ένα έξυπνο βλέμμα. Τα περισσότερα σκυλιά που έρχονται στο καταφύγιο μας Εκόστραζε είναι άγρια ζώα που ήταν ασθενή, αλλά και εκείνα που ήταν ιδιωτικής ιδιοκτησίας και τελειώσαν σε διάφορα ατυχήματα. Πληγωμένος από αυτοκίνητο, βρέθηκε κάπου στην πλευρά της δρόσος, συχνά από ανθρώπους που ήθελαν να βοηθήσουν αλλά δεν μπορούσαν να αντέξουν την θεραπεία. Είναι σπάνιο για τέτοιο σκύλο να επιστρέψει στο σπίτι του. Η θεραπεία είναι ακριβή, και οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν να σώσουν το ζώο τους. Ο Πρόεδρος Πομρουκιέβιτς ήρθε σε εμάς τυχαία, κατά τη διάρκεια μιας επέμβασης που αφορούσε σκύλους. Δεν ήταν το κύριο «ηρωικό» θέμα της αναφοράς. Σιωπηλός, αόρατος, δεμένος με φορέα και σκοινί, σε ένα διαμέρισμα όπου αντί για άμμο στο κουτί αποχετεύσεων υπήρχαν παλιά εφημερίδες. Ο αέρας είχε ένα θέμα περικοπής και στα μάτια του υπήρχε λύπη και απορρόφηση. Στο λαιμό του υπήρχε ένα σημάδι από ένα φορέα που δεν ήταν πλήρως θεραπευμένο, αλλά ένα που το φορούσε πολύ καιρό, σαν να ήταν μέρος του σώματός του. Ήταν χειρουργικά αποκοπεί, άγριος, άσχετος, και χαμηλής βάρους. Τα αυτιά του ακόμη χρειάζονται θεραπεία - είναι η δεύτερη κύκλος που εκτελούμε. Αλλά παρά τα όλα αυτά... ο Πομρουκιέβιτς ξεχειλίζει. Με υπομονή και θερμότητα. Έχει μέσα του ειρήνη και αυτή τη σοφία που μας οδήγησε να τον ονομάσουμε Πρόεδρο Πομρουκιέβιτς. Είναι τεστερισμένος και εμβολιασμένος. Αυτό το σκύλο η κατάσταση FIV εφαρμόζεται - βλέπε το καταφύγιο για λεπτομέρειες.
Διάβασε αρχικό (pl)
Profesor Pomrukiewicz to kot o mądrym spojrzeniu. Większość kotów, które trafiają do naszego azylu Ekostraży, to zwierzęta wolnożyjące, które dopadła choroba, ale też takie właścicielskie wychodzące, po różnych wypadkach. Potrącone przez samochód, znalezione gdzieś na poboczu, często przez ludzi, którzy chcieli pomóc, ale nie byli w stanie sfinansować leczenia. Rzadko kiedy taki kot wraca do swojego domu. Leczenie jest drogie, a ludzi nie stać na ratowanie swojego pupila. Profesor Pomrukiewicz trafił do nas zupełnie przypadkiem, podczas interwencji dotyczącej psów. Nie był głównym „bohaterem” zgłoszenia. Cichy, niewidoczny, uwiązany na obroży i sznurku, w mieszkaniu, gdzie zamiast żwirku w kuwecie leżały stare gazety. W powietrzu czuć było zapach zaniedbania, w jego oczach smutek i rezygnację. Na szyi miał ślad po obroży, nie wrośniętej, ale takiej, którą nosił zbyt długo, jakby była częścią jego ciała. Był zarobaczony, wyłysiały, brudny, wychudzony. Jego uszy do dziś wymagają leczenia – to już drugi cykl, który prowadzimy. Ale mimo tego wszystkiego… Pomrukiewicz mruczy. Delikatnie i ciepło. Ma w sobie spokój i tę mądrość, która sprawia, że nazwaliśmy go właśnie Profesorem Pomrukiewiczem. Jest wykastrowany i zaszczepiony. Testy fiv/felv ujemne
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
