Adoptoi Profesor Pomrukiewicz
Rasvahybridi · Mies
Professor Pomrukiewicz on kissa, jolla on viisaan ilme. Useimmat kisat, jotka tulevat meidän hyllykköön Ekostraże, ovat villikissoja, joilla on ollut sairaus, mutta myös niitä, jotka olivat omistettuja ja päätyivät erilaisiin onnettomuksiin. Hän oli ajettu autoon, löydetty tievarrella, usein ihmisillä, jotka halusivat auttaa, mutta eivät voineet maksaa hoitoa. On harvinaista, että tällainen kissa palaa kotiin. Hoito on kallista, ja ihmiset eivät voi säästää lemmikkinsä. Professor Pomrukiewicz tuli meille satunnaisesti, kun toimitimme toimenpiteitä koirista. Hän ei ollut raportin pää "hahmo". Hiljaa, näkymätön, kaulapaita ja liinaan kiinni, asunnossa, jossa ruokalastissa ei ollut hiekkaa vaan vanhoja lehtiä. Ilmassa oli unohtamisen haju, ja hänen silmissään oli surua ja antautumista. Hänen kaulassaan oli merkki kaulapaitasta, joka ei ollut vielä täysin parantunut, mutta hänellä oli kantanut sitä liian pitkään, kuin se olisi osa hänen kehoaan. Hän oli kaiverrettu, kalpea, likainen ja heikko. Hänen korvansa vaativat vielä hoitoa – tämä on jo toinen kierros, jota tehdään. Mutta vaikka kaikki sen takana – Pomrukiewicz purraa. Vaivihelasti ja lämmin. Hänessä on rauhaa ja se viisautta, joka teki meistä nimittää hänet Professoriksi Pomrukiewicziin. Hän on karsittu ja rokotettu. Tämän kissan FIV-tilanne koskee – katso hyllykköön yksityiskohtia.
Lue alkuperäinen (pl)
Profesor Pomrukiewicz to kot o mądrym spojrzeniu. Większość kotów, które trafiają do naszego azylu Ekostraży, to zwierzęta wolnożyjące, które dopadła choroba, ale też takie właścicielskie wychodzące, po różnych wypadkach. Potrącone przez samochód, znalezione gdzieś na poboczu, często przez ludzi, którzy chcieli pomóc, ale nie byli w stanie sfinansować leczenia. Rzadko kiedy taki kot wraca do swojego domu. Leczenie jest drogie, a ludzi nie stać na ratowanie swojego pupila. Profesor Pomrukiewicz trafił do nas zupełnie przypadkiem, podczas interwencji dotyczącej psów. Nie był głównym „bohaterem” zgłoszenia. Cichy, niewidoczny, uwiązany na obroży i sznurku, w mieszkaniu, gdzie zamiast żwirku w kuwecie leżały stare gazety. W powietrzu czuć było zapach zaniedbania, w jego oczach smutek i rezygnację. Na szyi miał ślad po obroży, nie wrośniętej, ale takiej, którą nosił zbyt długo, jakby była częścią jego ciała. Był zarobaczony, wyłysiały, brudny, wychudzony. Jego uszy do dziś wymagają leczenia – to już drugi cykl, który prowadzimy. Ale mimo tego wszystkiego… Pomrukiewicz mruczy. Delikatnie i ciepło. Ma w sobie spokój i tę mądrość, która sprawia, że nazwaliśmy go właśnie Profesorem Pomrukiewiczem. Jest wykastrowany i zaszczepiony. Testy fiv/felv ujemne
Listattu 3 kuukautta sitten
