Adoptoi Włodzimierz
Rasvahybridi · Mies
Włodzimierz on koirapupsi, jonka tarina ei ole helppo. Hän tuli meille suurella pelon ja uhkan painolla – aluksi hän yritti pelottaa pois, jopa hyökätä, jotta kukaan ei pääse lähelle häntä. Minkään ihmisen kosketus oli hänelle mahdotonta. Tänä päivänä voimme sanoa, että hän on tehnyt suuren askelen eteenpäin. Włodzimierz on alkanut sallia itsensä koskettaen ja rikastaa – ja tämä on todella suuri onnistuminen hänelle. Se hetki, jolloin koira, joka ei kauan sitten reagoi pelon ja aggressioon, alkaa luottaa riittävästi tuntemaan ihmisen käden lämpöä ja pehmeyttä, on arvokas. Hänellä on vielä paljon edessä. Włodzimierz on erittäin pelokas liidasta – tällä hetkellä hän ei pysty kävelyyn sen kanssa ja jokainen yritys asettaa sen on suuri stressi hänelle. Samanarvoinen vaikeus on myös ulkoiluun - uudet tilat ja tuntemattomat äänit vaikuttavat häntä pelot. Nämäkin vaikeudet huolimatta tärkeintä on, että Włodzimierz avautuu hitaasti ihmisiin. Hän on ymmärtänyt, että kosketus ei tarvitse olla vaara, ja ihmisen läsnäolo voi tuoda rauhaa, ei pelkoa. Tämä on merkkipaalu hänen sosiaalisuudessaan. Meille ja hänelle on pitkä tie edessä, mutta ensimmäiset menestykset näyttävät, että sen arvo on taistella hänen tulevaisuudestaan. Włodzimierz tarvitsee rauhallisen, pitkäntekoinen kotiin, jossa kukaan ei kiiretä häntä, ja jossa jokainen edistys – vaikka pienikin – on peruste ylpeyteen.
Lue alkuperäinen (pl)
Włodzimierz to piesek, którego historia również nie należy do łatwych. Trafił do nas z ogromnym bagażem lęku i poczuciem zagrożenia – na początku próbował odstraszać, a nawet atakować, by nikt nie mógł się do niego zbliżyć. Każdy kontakt z człowiekiem był dla niego czymś nie do wyobrażenia. Dziś możemy powiedzieć, że zrobił ogromny krok naprzód. Włodzimierz zaczął pozwalać się dotykać i głaskać – a to dla niego naprawdę wielki sukces. Ten moment, gdy pies, który jeszcze niedawno reagował strachem i agresją, zaczyna ufać na tyle, by poczuć pod ręką ciepło i delikatność człowieka, jest bezcenny. Wciąż jednak wiele przed nim. Włodzimierz bardzo boi się smyczy – na ten moment nie potrafi jeszcze na niej chodzić i każda próba jej założenia jest dla niego źródłem ogromnego stresu. Równie trudne są dla niego wyjścia na wybieg – nowe przestrzenie i nieznane dźwięki budzą w nim lęk. Mimo tych trudności, najważniejsze jest to, że Włodzimierz zaczyna powoli otwierać się na człowieka. Zrozumiał, że dotyk nie musi oznaczać zagrożenia, a obecność człowieka może przynieść ukojenie, a nie strach. To milowy krok w jego socjalizacji. Przed nami i przed nim jeszcze długa droga, ale pierwsze sukcesy pokazują, że warto walczyć o jego przyszłość. Włodzimierz potrzebuje spokojnego, cierpliwego domu, w którym nikt nie będzie go popędzał, a każdy postęp – nawet najmniejszy – będzie powodem do dumy.
Ilmainen tili — sisältää 10 yhteydenottoa
Listattu viime kuussa
