Włodzimierz örökbefogadása
Keverék fajta · Férfi
Włodzimierz egy kisállat, akinek története is nem egyszerű. Nagy félelemmel és fenyegetés érzésével került hozzánk – elsőre próbált távol tartani, sőt, megtámadni, hogy senki ne tudjon közeledni hozzá. Bármi kapcsolat emberrel számára képzelhetetlen volt. Ma már azt mondhatjuk, hogy nagy lépést tett előre. Włodzimierz elkezdte engedni, hogy megérintsék és megsimogassák – ez valóban nagy sikeres számára. Az a pillanat, amikor egy kutya, aki nemrég még félelemmel és agresszív viselkedéssel reagált, lassan megbízik annyira, hogy érezze az emberi lény kezének melegét és finomságát, értéktelen. Még sok van előtte. Włodzimierz nagyon félti a pórázt – jelenleg nem tudja elviselni, és minden kísérlet a rögzítésre nagy stresszforrás számára. Ugyanilyen nehéz neki a kertben való kirándulás – új tér és ismeretlen zajok félelmet váltanak ki belőle. Bár vannak ezzel kapcsolatos nehézségei, a legfontosabb, hogy Włodzimierz lassan megnyílik az emberek felé. Megértette, hogy az érintés nem feltétlenül jelent veszélyt, és az ember jelenléte kényelmet, nem félelmet hordozhat. Ez egy fontos lépés a társasági fejlődése során. Hosszú út vár minket mindkettőnknek, de az első sikerek mutatják, hogy megéri harcolni az ő jövője érdekében. Włodzimierz egy nyugodt, türelmes otthonra szorul, ahol senki sem sieti, és minden előrehaladás – még a legkisebb is – büszkeség forrása lesz.
Olvasd el az eredetit (pl)
Włodzimierz to piesek, którego historia również nie należy do łatwych. Trafił do nas z ogromnym bagażem lęku i poczuciem zagrożenia – na początku próbował odstraszać, a nawet atakować, by nikt nie mógł się do niego zbliżyć. Każdy kontakt z człowiekiem był dla niego czymś nie do wyobrażenia. Dziś możemy powiedzieć, że zrobił ogromny krok naprzód. Włodzimierz zaczął pozwalać się dotykać i głaskać – a to dla niego naprawdę wielki sukces. Ten moment, gdy pies, który jeszcze niedawno reagował strachem i agresją, zaczyna ufać na tyle, by poczuć pod ręką ciepło i delikatność człowieka, jest bezcenny. Wciąż jednak wiele przed nim. Włodzimierz bardzo boi się smyczy – na ten moment nie potrafi jeszcze na niej chodzić i każda próba jej założenia jest dla niego źródłem ogromnego stresu. Równie trudne są dla niego wyjścia na wybieg – nowe przestrzenie i nieznane dźwięki budzą w nim lęk. Mimo tych trudności, najważniejsze jest to, że Włodzimierz zaczyna powoli otwierać się na człowieka. Zrozumiał, że dotyk nie musi oznaczać zagrożenia, a obecność człowieka może przynieść ukojenie, a nie strach. To milowy krok w jego socjalizacji. Przed nami i przed nim jeszcze długa droga, ale pierwsze sukcesy pokazują, że warto walczyć o jego przyszłość. Włodzimierz potrzebuje spokojnego, cierpliwego domu, w którym nikt nie będzie go popędzał, a każdy postęp – nawet najmniejszy – będzie powodem do dumy.
Ingyenes fiók — 10 kapcsolat tartalmazott
Megjelent előző hónap
