Adopter Włodzimierz
Kryssbrett · Hann
Włodzimierz er en valp hvis historie også ikke er en lett en. Han kom til oss med et stort belastning av frykt og en følelse av trussel – i starten prøvde han å skremme bort, selv angripe, slik at ingen kunne komme nærmere ham. Enhver kontakt med en menneske var noe umulig for ham. I dag kan vi si at han har gjort et stort skritt fremover. Włodzimierz har begynt å tillate seg å bli berørt og kuppet – og dette er virkelig et stort suksess for ham. Det øyeblikket når en hund som ikke lenge siden reagerte med frykt og aggresjon, starter å stole nok til å føle varmen og følinga til en menneskes hånd, er uvurderlig. Det er fortsatt mye framfor ham. Włodzimierz er svært redd for en lede – for nå er han ikke i stand til å gå på den, og hver forsøk på å sette den på er en kilde til stor stress for ham. Like vanskelig for ham er utflukter til inngården – nye rom og ukjente lyder forårsaker frykt hos ham. Trots disse utfordringene, det viktigste er at Włodzimierz sakter opp til mennesker. Han har forstått at berøring ikke behøver å bety fare, og tilstedeværelsen av et menneske kan gi komfort, ikke frykt. Dette er et milepæl i hans sosialisering. Det er en lang vei framfor både oss og ham, men de første suksessene viser at det er verdt å kjempe for sin fremtid. Włodzimierz trenger et rolig, tålmodig hjem der ingen vil presse ham, og hver fremgang – selv den minste – vil være en grunn til stolthet.
Les original (pl)
Włodzimierz to piesek, którego historia również nie należy do łatwych. Trafił do nas z ogromnym bagażem lęku i poczuciem zagrożenia – na początku próbował odstraszać, a nawet atakować, by nikt nie mógł się do niego zbliżyć. Każdy kontakt z człowiekiem był dla niego czymś nie do wyobrażenia. Dziś możemy powiedzieć, że zrobił ogromny krok naprzód. Włodzimierz zaczął pozwalać się dotykać i głaskać – a to dla niego naprawdę wielki sukces. Ten moment, gdy pies, który jeszcze niedawno reagował strachem i agresją, zaczyna ufać na tyle, by poczuć pod ręką ciepło i delikatność człowieka, jest bezcenny. Wciąż jednak wiele przed nim. Włodzimierz bardzo boi się smyczy – na ten moment nie potrafi jeszcze na niej chodzić i każda próba jej założenia jest dla niego źródłem ogromnego stresu. Równie trudne są dla niego wyjścia na wybieg – nowe przestrzenie i nieznane dźwięki budzą w nim lęk. Mimo tych trudności, najważniejsze jest to, że Włodzimierz zaczyna powoli otwierać się na człowieka. Zrozumiał, że dotyk nie musi oznaczać zagrożenia, a obecność człowieka może przynieść ukojenie, a nie strach. To milowy krok w jego socjalizacji. Przed nami i przed nim jeszcze długa droga, ale pierwsze sukcesy pokazują, że warto walczyć o jego przyszłość. Włodzimierz potrzebuje spokojnego, cierpliwego domu, w którym nikt nie będzie go popędzał, a każdy postęp – nawet najmniejszy – będzie powodem do dumy.
Gratis konto — 10 kontakter inkludert
Listet forrige måned
