Betsy adopteren
Kruisbried · Onbekend
Betsy, ik had nooit gedacht dat ik deze woorden ooit zou schrijven, net zolang als ik niet wilde denken aan deze dag... Je was ons wapenschild, mijn avatar, de strijder van het kliniek, een echte vechter, zo'n mooi en vriendelijk hondje, met een echt karakter, een stugge karakter, veel karakter. Je blaffen misten al... Ze stelden de ritme van je verzoeken en eisen vast... Ik heb honger, ik wil naar buiten, haast je... Verlaten als baby had je een moeilijke start in het leven, toen dachten we dat je geluk had om een gezin te vinden. Toch aarzelden ze er niet om je op een zaterdagavond om 19:00 uur terug te brengen... ze waren vreemd op weg naar een nieuw leven, ze verhuisden, hadden net een kind gekregen, de man was ziek, kortom, geen enkele excuus ontbrak. Toch was de enige werkelijkheid die zich op ons afstak simpelweg dat je ziek leek. Het was snel nodig om je naar de dierenarts te brengen en je werd opgenomen. De diagnose kwam snel, de ziekte van Addison trad in ons leven. Zo veel bezoeken aan de dierenarts! Zo veel zorgen... Onlangs zijn hypothyreoïdie en artritis-aanvallen extra zorgen toegevoegd. Je had geen vertrouwen meer in de infraroodstralen noch in onze kussen. Iedere keer dat er een tegenslag was, vocht je... tot het eind toe stred je, maar de ziekte won. Met moed had je een beroerte overwonnen en liet geen enkele naeffect achter. Zondag wilde je niet opstaan, ook niet eten, het was noodzakelijk om je dringend naar de dierenarts te brengen, toen de diagnose werd gesteld, kozen we ervoor om alles te doen om je opnieuw te redden. Hemangiosarcoom of niet, we konden het niet weten, maar het was nodig om je milt dringend te verwijderen. We hadden besloten om beurtelings bij je te blijven en je begon weer te eten. Je toestand verslechterde plotseling, en tot je poot in mijn hand, tot het eind, wil ik onthouden onze spelmomenten met je kleine rode Kong en je blaffen. Ik hou van je.
Origineel lezen (fr)
Betsy, je n’ai jamais imaginé t’écrire ces mots un jour, comme je n’ai jamais voulu penser à ce jour… Tu étais notre mascotte, mon avatar, la warrior de la clinique, une vraie battante, une tellement belle et gentille chienne, avec un vrai caractère, un fichu caractère, du caractère. Tes aboiements nous manquent déjà… Ils rythmaient tes demandes et tes exigences… j’ai faim, je veux sortir, dépêchez-vous … Abandonnée bébé, tu avais bien mal commencé dans la vie, puis nous pensions que tu avais eu la chance de trouver une famille. Pourtant ils n’ont pas hésité à te ramener un samedi soir à 19h…ils étaient étrangement sur la route d’une nouvelle vie, ils déménageaient, venaient d’avoir un enfant, le monsieur était malade, bref aucune excuse ne manquait. Pour autant, la seule réalité qui s’est imposée à nous était simplement que tu semblais malade. Il a fallu très vite te conduire chez le vétérinaire et tu as été hospitalisée. Le diagnostic est rapidement tombé, l’addison est entré dans nos vies. Que de visites chez le vétérinaire ! Que d’angoisses… Ces derniers temps l’hypothyroïdie et les crises d’arthrose ont ajouté des soucis. Tu n’as pas plus aimé les infrarouges que nos bisous. A chaque coup dur, tu te battais…jusqu’au bout tu as lutté, pourtant la maladie a gagné. Avec courage tu avais vaincu un avc et n’en gardais pas la moindre séquelle. Dimanche tu n’as pas voulu te lever, ni manger, il a fallu te conduire en urgence chez le vétérinaire, quand le diagnostic est tombé, nous avons choisi de tout tenter pour te sauver une fois encore. Hémangiosarcome ou non, nous ne pouvions le savoir, mais il fallait t’enlever la rate en urgence. Nous avions choisi de nous relayer auprès de toi et tu as remangé. Ton état s’est subitement aggravé, et au-delà de ta patte dans ma main jusqu’au bout, je veux garder en mémoire nos séances de jeu avec ton petit Kong rouge et tes aboiements. Je t’aime ma Betsynette, tu me manques tant 😭
Gelist 4 maanden geleden






