Υιοθετήστε τον/την Betsy
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Μπετσυ, ποτέ δεν φανταστήκα να γράφω αυτές τις λέξεις έναν μέρα, όπως ποτέ δεν ήθελα να σκεφτώ αυτή την ημέρα... Είχες το ρόλο μας, το αβατάρ μου, ο πολεμιστής του κλινικής, ένας πραγματικός πολεμιστής, ένα τόσο όμορφο και ευγενικό σκύλο, με πραγματικό χαρακτήρα, έναν ανόητο χαρακτήρα, πολύ χαρακτήρα. Τα βογγητά σου τα λείπουν ήδη... Ρυθμίζαν το ρυθμό των αιτημάτων και των απαιτήσεών σου... Είμαι πεινασμένος, θέλω να βγω, άμεσα... Αφήστηκες ως βρέφος, είχες μια δύσκολη αρχή στη ζωή, μετά πιστεύαμε ότι είχες την τύχη να βρεις μια οικογένεια. Ωστόσο, δεν άργησαν να σε φέρουν πίσω το βράδυ της Σαββάτου στις 7 το βράδυ... ήταν περίεργα στο δρόμο προς μια νέα ζωή, μετακινούνταν, είχαν μόλις γεννήσει παιδί, ο άντρας ήταν ασθενής, σύντομα, δεν έλειπε κανένας λόγος. Ωστόσο, η μόνη πραγματικότητα που μας επιβεβαιώθηκε ήταν απλά ότι φαίνεται να είχες ασθενής. Ήταν αρκετά γρήγορα αναγκαίο να σε φέρουμε στον ιατρό και υποβλήθηκες σε νοσοκομειακή θεραπεία. Η διάγνωση ήρθε γρήγορα, η ασθένεια του Addison έμπαινε στη ζωή μας. Τόσες επισκέψεις στον ιατρό! Τόση ανησυχία... Πρόσφατα, η υποθυρεοειδισμός και οι επιθέσεις αρθρίτιδας προσθέτουν ανησυχίες. Δεν σου άρεσαν πια τα αντικείμενα αντίθεσης, ούτε τα φιλιά μας. Κάθε φορά που υπήρχε πρόβλημα, μάχευες... μέχρι το τέλος μάχευες, ωστόσο η ασθένεια νίκησε. Με θάρρος είχες νικήσει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο και δεν έμεινε τίποτα από τα επακόλουθα. Την Κυριακή δεν ήθελες να σηκωθείς, ούτε να φάς, ήταν αναγκαίο να σε φέρουμε άμεσα στον ιατρό, όταν έγινε η διάγνωση, επιλέξαμε να κάνουμε όλα για να σε σώσουμε ξανά. Μήπως αιμαγγιοσαρκώμα ήταν, δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε, αλλά ήταν αναγκαίο να αφαιρέσουμε άμεσα το σπλήνα σου. Είχαμε επιλέξει να παραμείνουμε εναλλάξ δίπλα σου και ξεκίνησε να τρώει ξανά. Η κατάστασή σου ξαφνικά χειροτέρεψε και η απουσία της πάτησής σου στο χέρι μου μέχρι το τέλος, θέλω να κρατήσω στη μνήμη μου τις συναντήσεις μας με το μικρό σου κόνγκ κόκκινο και τα βογγητά σου. Σε αγαπώ.
Διάβασε αρχικό (fr)
Betsy, je n’ai jamais imaginé t’écrire ces mots un jour, comme je n’ai jamais voulu penser à ce jour… Tu étais notre mascotte, mon avatar, la warrior de la clinique, une vraie battante, une tellement belle et gentille chienne, avec un vrai caractère, un fichu caractère, du caractère. Tes aboiements nous manquent déjà… Ils rythmaient tes demandes et tes exigences… j’ai faim, je veux sortir, dépêchez-vous … Abandonnée bébé, tu avais bien mal commencé dans la vie, puis nous pensions que tu avais eu la chance de trouver une famille. Pourtant ils n’ont pas hésité à te ramener un samedi soir à 19h…ils étaient étrangement sur la route d’une nouvelle vie, ils déménageaient, venaient d’avoir un enfant, le monsieur était malade, bref aucune excuse ne manquait. Pour autant, la seule réalité qui s’est imposée à nous était simplement que tu semblais malade. Il a fallu très vite te conduire chez le vétérinaire et tu as été hospitalisée. Le diagnostic est rapidement tombé, l’addison est entré dans nos vies. Que de visites chez le vétérinaire ! Que d’angoisses… Ces derniers temps l’hypothyroïdie et les crises d’arthrose ont ajouté des soucis. Tu n’as pas plus aimé les infrarouges que nos bisous. A chaque coup dur, tu te battais…jusqu’au bout tu as lutté, pourtant la maladie a gagné. Avec courage tu avais vaincu un avc et n’en gardais pas la moindre séquelle. Dimanche tu n’as pas voulu te lever, ni manger, il a fallu te conduire en urgence chez le vétérinaire, quand le diagnostic est tombé, nous avons choisi de tout tenter pour te sauver une fois encore. Hémangiosarcome ou non, nous ne pouvions le savoir, mais il fallait t’enlever la rate en urgence. Nous avions choisi de nous relayer auprès de toi et tu as remangé. Ton état s’est subitement aggravé, et au-delà de ta patte dans ma main jusqu’au bout, je veux garder en mémoire nos séances de jeu avec ton petit Kong rouge et tes aboiements. Je t’aime ma Betsynette, tu me manques tant 😭
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
