Staram się nie zabijać nawet much – rozmowa z Aleksandrą Pudliszak adopteren
Kruisbried · Onbekend
We praten met Aleksandra Pudliszak, historicus, sociaal wetenschapper, reiziger, yoga-enthousiast, auteur van het poezieboek "Wijden van de ziel", waarvan de opbrengst volledig besteed wordt aan de activiteiten van De Zwarte Ouw. U kunt het boek kopen bij de uitgever: Kopen "Wijden van de ziel" Aśka Wydrych: Hoe is uw avontuur met poëzie begonnen? Hoe heeft u uw eigen stem en manier gevonden om zichzelf, uw gedachten en emoties uit te drukken? Aleksandra Pudliszak: Sinds mijn jeugd ben ik een liefhebber van poëzie. Mijn moeder las me al in de wieg gedichten voor. Volgens mij stopte ze ook bloemen in het kinderwagentje, dus geen wonder dat ik een dichteres geworden ben. Ik herinner me nog steeds een fragment uit een gedicht: 'De ochtendmist ging naar het veld, de wind rukte eraan en verscheurde hem, zware bosjes abrikozen en bessen vielen neer'. Tot op de dag van vandaag doet de atmosfeer van dit herfstgedicht me schillen... er gaat een rilling door me heen. Als tiener schreef ik gedichten in een la, uitdrukking van mijn jonge twijfels. In Polen zong ik bij het vuur werken van Oude Goede Vrouw en Antonina Krzysztoń. Later kwam Bob Dylan, Leonard Cohen in het repertoire. In de basisschool werd veel aandacht besteed aan de canon van de Poolse poëzie, buitenland ontdekte ik Rilke, Dickinson, Marsman. Vanwege mijn studies, wetenschappelijke werkzaamheden en reizen verloor ik gedurende lange tijd contact met poëzie. Pas toen ik in 2022 terugkeerde naar Polen, keerde deze kostbare en mooie kunst weer tot mij terug. Ik voel een diepe toewijding aan het Pools. Pools is een mooi taal. Net als Perzisch is Pools een taal van poëzie. Ik ben eigenlijk een slechte gesprekspartner. Het beste kan ik mezelf uiten door mezelf op papier te gieten. Papier is geduldig en vriendelijk. Met betrekking tot de taal ervaar ik een kleine persoonlijke curiositeit. Ik kan wetenschappelijke artikelen schrijven in het Nederlands, Engels of Spaans, maar poëzie alleen in het Pools. Ik zou echter geen wetenschappelijk werk in het Pools kunnen schrijven. Na dertig jaar buitenland voel ik dat mijn Pools achterop loopt en moet ik erkennen dat ik er een beetje spijt van heb. Poëzie daarentegen komt op de een of andere manier vanzelf tot mij.
Origineel lezen (en)
Rozmawiamy z Aleksandrą Pudliszak, historyczką, badaczką nauk społecznych, podróżniczką, joginką, autorką tomiku poezji “Widma duszy”, z którego sprzedaży cały dochód zostanie przeznaczony na działalność Czarnej Owcy. Tomik możecie kupić u wydawcy: Kup tomik “Widma duszy” Aśka Wydrych: Jak rozpoczęła się Pani przygoda z poezją? Jak odnalazła Pani swój własny głos i sposób na wyrażenia siebie, swoich przemyśleń i emocji? Aleksandra Pudliszak: Od dzieciństwa jestem za pan brat z poezją. Jeszcze do kołyski mama czytała mi wiersze. Podobno wkładała mi również fiołki do wózeczka także nie dziwo, że wyrosła ze mnie poetka. Wciąż pamiętam fragment wiersza rano mgła w pole szła, wiatr ją rwał i strzępił, opadały ciężkie grona kalin i jarzębin . Po dziś dzień atmosfera tego jesiennego wiersza przenika mnie do szpiku kości… aż ciarki przechodzą. Jako nastolatka pisałam wiersze do szuflady, wyrażając w ten sposób swoje dziewczęce rozterki. Jeszcze w Polsce śpiewałam przy ognisku utwory Starego Dobrego Małżeństwa i Antoniny Krzysztoń. Później do repertuaru doszedł Bob Dylan, Leonard Cohen. W podstawówce było dużo uwagi dla kanonu polskiej poezji, za granicą odkryłam Rilke, Dickinson, Marsmana. Z powodu studiów, pracy naukowej oraz podroży, przez długi okres zatraciłam kontakt z poezją. Dopiero po powrocie do Polski w 2022 roku powróciła do mnie ta cenna i piękna sztuka. Czuję głęboką wieź z językiem polskim. Polski to piękny język. Podobnie jak farsi, polski to język poezji. Jestem raczej kiepską rozmówczynią. Najlepiej wyrażam się, przelewając siebie na papier. Papier jest cierpliwy, łaskawy. Co do języka to doświadczam małej osobistej ciekawostki. Mogę pisać artykuły naukowe po holendersku, angielsku lub hiszpańsku, ale poezję tylko po polsku. Nie potrafiłabym natomiast napisać pracy naukowej w języku polskim. Po trzydziestu latach za granicą czuję, jak mój polski kuleje i muszę przyznać, że trochę mi wstyd. Poezja natomiast jakoś sama do mnie pr
Gratis account — 10 contacten inbegrepen
Gelist vorige maand
