Adoptuj Il cane dominante non esiste
Mieszaniec · Żynkie
Pies dominujący to ten, który wywołuje instynktowną, nieznającą wiedzy chęć podporządkowania go. Gdy spotykamy psy na spacerach lub w terenach bez smyczy lub u przyjaciela, bardzo często słyszymy, że pewne zachowania są oceniane jako "normalne", ponieważ wykonuje je pies uznany za "dominującego": dzieje się tak z psem (może nawet z samicą), który montuje innego psa lub nogę ludzi; albo z psem, który utrzymuje wszystkich od stołka, na którym siedzi człowiek; dzieje się to z psem, który całkowicie ignoruje prośby, by nie ciągnąć smyczy; albo z psem, który nigdy się nie rozluźnia i stale obserwuje otoczenie. Wszystkie te sytuacje mają rzeczywiste wyjaśnienia etologiczne, choć różnią się między sobą, w których dominacja nawet nie jest zaangażowana. Dominacja i podporządkowanie to pojęcia opisujące "relacje siły" między osobnikami w grupie społecznej lub stabilnych relacjach: określają więc status podmiotu i dlatego są przydatne do zrozumienia dynamiki społecznej, ale nie służą do etykietowania zachowań indywidualnych psa domowego, który w niektórych sytuacjach po prostu wyraża jedną z wielu typowych cech gatunku. Tak samo dotyczy agresji, która nie musi być wyrazem dominacji: faktycznie, motywacja ataku (agresja) zależy od wielu czynników (genetyka, doświadczenia, zdrowie, socjalizacja, strach, motywacja drapieżna i terytorialna itp.) i stanowi część osobowości poszczególnego psa, podczas gdy dominacja nie jest cechą osobowości, lecz aspektem (nieregułowanego) stosunku, który zmienia się w zależności od kontekstu lub sytuacji relacyjnej, w której pies się znajduje. Dlatego, gdy zrozumiemy, że nie jest to „pies dominujący”, który chce spać na łóżku, bronić jedzenia lub zabawek, czy nawet przechodzić pierwszy przez drzwi, może być łatwiej dla człowieka zredukować swoją instynktowną, naiwną chęć podporządkowania psa i zająć się mniej uproszczonym odczytaniem jego zachowań. W relacji człowiek-pies dominacja i podporządkowanie zawsze były używane do uzasadniania metod zagrzewania i kary jako narzędzi potwierdzania antropocentrycznej przewagi oraz woli człowieka nad zwierzęciem: zamiast tego, co naprawdę potrzebne w relacji z współmieszkańcem zwierzęcym to ludzie autorytetowi, wyrażający równowagę wiedzy, empatii i słuchania potrzeb i wymagań swojego towarzysza zwierzęcego, odrzucający dominację, naruszenie i autorytarianizm.
Czytaj oryginał (it)
Il cane dominante è quello che attiva l'istintivo, ignorante desiderio di sottometterlo. Nell’incontrare cani in passeggiata o in area sgambo o nell'abitazione di un conoscente capita molto spesso di sentire giudicare alcuni comportamenti come “normali” perché messi in atto da un cane considerato e valutato come “dominante”: succede con il cane (magari anche femmina) che monta un altro cane o la gamba di un umano; oppure con il cane che tiene tutti lontani dalla panchina dove è seduto il compagno umano; succede col cane che non ascolta minimamente le suppliche di non tirare al guinzaglio; oppure con il cane che non si rilassa mai e sorveglia incessantemente il contesto. Tutte queste fattispecie hanno, in realtà, spiegazioni etologiche precise ancorchè diverse tra loro, in cui la dominanza non viene proprio in gioco. Dominanza e subalternità, infatti, sono concetti che descrivono le “relazioni di potere” tra individui all’interno di un gruppo sociale o di una relazione stabile: qualificano, cioè, lo status di un soggetto e, quindi, sono utili a comprendere le dinamiche sociali, ma non per dare un’etichetta a singoli atteggiamenti del cane di famiglia che in determinate situazioni si esprime semplicemente con uno dei tanti comportamenti tipici della specie. E’ così anche per l’aggressività, che non è necessariamente espressione di dominanza: infatti, la motivazione ad aggredire (aggressività) è influenzata da diversi fattori (genetica, esperienze vissute, stato di salute, socializzazione, paura, motivazione predatoria e territoriale e così via) e fa parte della personalità del singolo cane, mentre la dominanza non è un tratto della personalità ma un aspetto di una relazione (asimmetrica) che varia in ragione del contesto o del rapporto relazionale che il cane sta intrattenendo. Dunque, una volta capito che non è un “cane dominante” quello che vuole dormire sul letto o che difende il cibo o i giochi o, addirittura, quello che oltrepassa per primo la porta di casa, sarà forse più facile per l’umano di turno mettere da parte il proprio istintivo, ignorante desiderio di sottomettere il cane e impegnarsi in una lettura meno semplificata dei suoi comportamenti. Nella relazione uomo-cane, dominanza e sottomissione sono servite, da sempre, a giustificare metodi coercitivi e punizioni come strumento di affermazione antropocentrica della superiorità e del volere dell’animale umano sull'animale non-umano: invece, ciò di cui c’è davvero bisogno nel rapporto con il proprio animale convivente è di persone autorevoli, che esprimono un equilibrio tra competenza, empatia e ascolto dei bisogni e delle esigenze del proprio compagno animale, rifiutando dominanza, imposizione e autoritarismo.
Zarejestrowane 4 miesiące temu
