Il cane dominante non esiste adopteren
Kruisbried · Vrouwelijk
De dominante hond is de hond die de instinctieve, onwetende drang oproept om hem te onderwerpen. Bij het ontmoeten van honden op wandelingen of in vrijloopgebieden of bij een vriend thuis, is het zeer gebruikelijk om bepaalde gedragingen als "normaal" te beoordelen omdat ze worden uitgevoerd door een hond die als en wordt geïnterpreteerd als "dominant": dit gebeurt met de hond (misschien zelfs een vrouwtje) die een andere hond of een mens' been bespringt; of met de hond die iedereen van de bank waarop de menselijke companion zit, weg houdt; het gebeurt met de hond die volledig negeert dat men smeekt niet aan de leiband te trekken; of met de hond die nooit ontspant en continu de omgeving in de gaten houdt. Alle deze situaties hebben daadwerkelijk precieze ethologische verklaringen, ook al verschillen ze van elkaar, waarin dominantie zelfs niet betrokken is. Dominantie en onderdanigheid zijn inderdaad begrippen die "machtverhoudingen" tussen individuen binnen een sociaal groepje of een stabiele relatie beschrijven: ze kwalificeren dus de status van een onderwerp en zijn daarom nuttig om sociale dynamiek te begrijpen, maar niet om individuele gedragingen van de huishond te labelen, die in bepaalde situaties gewoon één van de vele typische gedragingen van het soort uiten. Dit geldt ook voor agressie, die niet noodzakelijkerwijs een uitdrukking van dominantie is: in feite is de motivatie om aan te vallen (agressie) beïnvloed door meerdere factoren (genetica, ervaringen, gezondheid, socialisatie, angst, jacht- en territoriale motivatie, etc.) en is onderdeel van het persoonlijkheid van de hond, terwijl dominantie geen persoonlijkheidskenmerk is, maar een aspect van een (asymmetrische) relatie die varieert afhankelijk van de context of de relatie situatie waarin de hond zich bevindt. Dus, wanneer het duidelijk is dat het geen "dominante hond" is die wil slapen op het bed of die eten of speelgoed verdedigt, of zelfs die eerst door de deur gaat, zal het misschien eenvoudiger zijn voor de mens om hun instinctieve, onwetende drang om de hond te onderwerpen opzij te zetten en een minder vereenvoudigde interpretatie van zijn gedrag te hanteren. In de relatie tussen mens en hond zijn dominantie en onderwerping altijd gebruikt om coercieve methoden en straffen te rechtvaardigen als middel om antropocentrische superioriteit en de wil van de menselijke dier over het niet-menselijke dier te stellen: in plaats daarvan is wat echt nodig in de relatie met het eigen cohabitante dier mensen die autoritair zijn, die een balans vertonen tussen kennis, empathie en luisteren naar de behoeften en eisen van hun diergenoot, en die dominantie, opdringendheid en autoritarisme afwijzen.
Origineel lezen (it)
Il cane dominante è quello che attiva l'istintivo, ignorante desiderio di sottometterlo. Nell’incontrare cani in passeggiata o in area sgambo o nell'abitazione di un conoscente capita molto spesso di sentire giudicare alcuni comportamenti come “normali” perché messi in atto da un cane considerato e valutato come “dominante”: succede con il cane (magari anche femmina) che monta un altro cane o la gamba di un umano; oppure con il cane che tiene tutti lontani dalla panchina dove è seduto il compagno umano; succede col cane che non ascolta minimamente le suppliche di non tirare al guinzaglio; oppure con il cane che non si rilassa mai e sorveglia incessantemente il contesto. Tutte queste fattispecie hanno, in realtà, spiegazioni etologiche precise ancorchè diverse tra loro, in cui la dominanza non viene proprio in gioco. Dominanza e subalternità, infatti, sono concetti che descrivono le “relazioni di potere” tra individui all’interno di un gruppo sociale o di una relazione stabile: qualificano, cioè, lo status di un soggetto e, quindi, sono utili a comprendere le dinamiche sociali, ma non per dare un’etichetta a singoli atteggiamenti del cane di famiglia che in determinate situazioni si esprime semplicemente con uno dei tanti comportamenti tipici della specie. E’ così anche per l’aggressività, che non è necessariamente espressione di dominanza: infatti, la motivazione ad aggredire (aggressività) è influenzata da diversi fattori (genetica, esperienze vissute, stato di salute, socializzazione, paura, motivazione predatoria e territoriale e così via) e fa parte della personalità del singolo cane, mentre la dominanza non è un tratto della personalità ma un aspetto di una relazione (asimmetrica) che varia in ragione del contesto o del rapporto relazionale che il cane sta intrattenendo. Dunque, una volta capito che non è un “cane dominante” quello che vuole dormire sul letto o che difende il cibo o i giochi o, addirittura, quello che oltrepassa per primo la porta di casa, sarà forse più facile per l’umano di turno mettere da parte il proprio istintivo, ignorante desiderio di sottomettere il cane e impegnarsi in una lettura meno semplificata dei suoi comportamenti. Nella relazione uomo-cane, dominanza e sottomissione sono servite, da sempre, a giustificare metodi coercitivi e punizioni come strumento di affermazione antropocentrica della superiorità e del volere dell’animale umano sull'animale non-umano: invece, ciò di cui c’è davvero bisogno nel rapporto con il proprio animale convivente è di persone autorevoli, che esprimono un equilibrio tra competenza, empatia e ascolto dei bisogni e delle esigenze del proprio compagno animale, rifiutando dominanza, imposizione e autoritarismo.
Gelist 4 maanden geleden
