Adoptuj Mikeu
Mieszaniec · Męskie
Mikeu całe swoje życie spędziła na zewnątrz, w miejscu, gdzie koty były liczne i nie miały kontaktu z ludźmi. Kiedy ją przygarnęliśmy, jej ogon został amputowany i musiał zostać usunięty chirurgicznie, ponieważ groziło to poważną infekcją. Teraz pozostała jej tylko urocza, mała pompona. Mikeu poczyniła ogromne postępy od czasu, gdy ją przygarnęliśmy. Początkowo była bardzo przestraszona i spędzała dużo czasu na ukrywaniu się. Stopniowo nauczyła się cieszyć z komfortu, jaki daje dom, przytulne miejsca i szczególnie słoneczne okna, gdzie spędza dużo czasu obserwując świat. Teraz jest bardzo spokojna, dyskretna, ostrożna i lubi rutynę. Lubi swoje małe nawyki i chwile zabawy, szczególnie z myszami i wędkami, których początkowo się bała. Najbardziej lubi towarzystwo innych kotów. Szuka ich bliskości i czasami wokalizuje, aby je wezwać. Może być również szczególnie ekspresyjna, gdy widzi innego kota: piszczy, wokalizuje, przewraca się i ociera o okno, aby śledzić jego ruchy. Dlatego będzie musiała mieszkać z jednym lub więcej towarzyskich kotów, które lubią interakcje z innymi kotami. Ich obecność jest również ważna, aby pomóc jej w dalszym postępowaniu z ludźmi. Chociaż Mikeu już nie ucieka przed ludźmi, nadal nie pozwala się dotykać i nie szuka kontaktu. Może przebywać w pobliżu, spać na łóżku lub przychodzić, aby pogłaskać koniec łóżka, ale ręka, która próbuje ją dotknąć, jest nadal dużym "nie". Wie, jak pokazać swoje niezadowolenie i jej granice muszą być szanowane. Zaczynamy rozważać jej adopcję, ale tylko w naprawdę dostosowanym środowisku. Mikeu będzie potrzebowała cierpliwych, uważnych ludzi, którzy będą gotowi odbyć z nią prawdziwą podróż socjalizacyjną, bez pośpiechu, bez zwłoki i bez dążenia do osiągnięcia rezultatu. Z nią nie chodzi o to, aby prowokować kontakt, ale o to, aby stopniowo czynić codzienne sytuacje normalnymi: przechodzenie obok niej, poruszanie się, osiedlanie się obok niej... aż te sytuacje staną się uspokajające. To poprzez szanowanie jej granic i pokazywanie jej, poprzez doświadczenia, że może ufać ludziom, że więź może...
Czytaj oryginał (fr)
Mikeu a vécu dehors toute sa vie, sur un site où les chats étaient nombreux et peu habitués au contact avec l’humain. Lorsque nous l’avons recueillie, sa queue venait d’être sectionnée et a dû être retirée chirurgicalement car elle risquait de provoquer une grave infection. Il ne lui reste aujourd’hui qu’un petit pompon tout mignon. Depuis son arrivée, Mikeu a fait de beaux progrès. Les premiers temps, elle était très terrorisée et passait beaucoup de temps cachée. Elle a progressivement appris à profiter du confort d’une maison, des endroits douillets et surtout des fenêtres ensoleillées, où elle passe beaucoup de temps à observer le monde. Elle est aujourd’hui très calme, discrète, prudente et routinière. Elle apprécie ses petites habitudes ainsi que ses moments de jeu, notamment avec les souris et les cannes à pêche, dont elle avait pourtant peur au début. Ce qu’elle apprécie surtout, c’est la compagnie des autres chats. Elle recherche leur proximité et vocalise parfois pour les appeler. Elle peut d’ailleurs se montrer particulièrement expressive lorsqu’elle aperçoit un congénère : elle glousse, vocalise, se roule et se frotte à la fenêtre pour suivre ses mouvements. Elle aura donc besoin de vivre avec un ou plusieurs chats sociables et appréciant les interactions avec leurs congénères. Leur présence est également importante pour l’aider à poursuivre ses progrès avec les humain•es. Car si Mikeu ne fuit plus systématiquement la présence des humain•es, elle ne se laisse toujours pas toucher et ne recherche pas le contact. Elle peut rester à proximité, dormir sur le lit ou venir pattouner au bout du lit, mais une main qui cherche à la toucher reste un grand « non ». Elle sait montrer son inconfort et ses limites doivent impérativement être respectées. Nous commençons à envisager son adoption, mais uniquement dans un environnement réellement adapté. Mikeu aura besoin de personnes patientes, observatrices et prêtes à faire avec elle un véritable chemin de sociabilisation, sans pression, sans délai et sans objectif de résultat. Avec elle, il ne s’agit pas de chercher à provoquer le contact, mais de banaliser progressivement le quotidien : passer près d’elle, bouger, s’installer à côté… jusqu’à ce que ces situations deviennent rassurantes. C’est en respectant ses limites et en lui montrant, au fil des expériences, qu’elle peut faire confiance aux humain•es que le lien pourra se…
Zarejestrowane w zeszłym miesiącu
