Adoptuj Mobility dog, uno svago per migliorarsi
Mieszaniec · Nieznane · Seniory · 22 lata
Kilka miesięcy temu dyskutowano o zróżnicowanym świecie sportów piesich, zwracając szczególną uwagę na konkurencje oraz przygotowanie psychofizyczne psów. Jednak są również działania, które mają niewiele wspólnego z biegami i konfrontacjami sportowymi, skupiające się bardziej na doświadczeniu kognitywnym i ruchowym w prywatnej przestrzeni między zwierzęciem a jego opiekunem. Jednym z nich na pewno jest mobilność psów – dyscyplina bezkonkurencyjna, która pojawiła się w Szwajcarii w latach 90., której celem jest pokonanie szeregu przeszkód testujących umiejętności motoryczne i poznawcze psa oraz relację między psem a jego prowadzącym. Podobnie jak wiele innych działań, mobilność psów ma na celu rozwijanie umiejętności umysłowych i wspieranie procesu edukacyjnego poprzez ruch ciała i jego percepcję, zaangażowane w rozwiązywanie różnych „problemów”. Różnica między mobilnością psów a wydarzeniami sportowymi polega właśnie na braku ducha sportowego w osiąganiu postawionych celów: gra mobilnościowa odbywa się właściwie między psem a jego prowadzącym lub publicznie na spotkaniach i wydarzeniach, które nie wiążą się z wyzwaniem. Mobilność psów trafiła do Włoch w 2004 roku dzięki instruktorowi zachowania psów Luca Spennacchio, który, jak sam opisuje na swoim blogu, ponownie zinterpretował dyscyplinę w sposób kognitywny i zooantropologiczny. Spennacchio uważa bowiem, że ta aktywność może przynosić dobre rezultaty w poprawie relacji człowiek-pies, zarówno dla szczeniąt w fazie wzrostu i eksploracji otoczenia, jak i dla wszystkich psów, które kończą życie w schronisku dla zwierząt albo kennelach. Ten aspekt jest jednym z najbardziej interesujących dla tych, którzy pracują blisko traumatyzowanych i często „trudnych” psów w schroniskach i kennelach, ponieważ mobilność psów może stać się dodatkową i cenną pomocą w poprawie stanu psychicznego i fizycznego mieszkańców, zwiększając ich chęć do społeczności i współpracy, a jednocześnie także szanse znalezienia rodziny. W tym sensie mobilność psów staje się narzędziem edukacyjnym, zdolnym wzmocnić różne skłonności i uzdolnienia psa, a jeśli zostanie regularnie i cierpliwie przeprowadzona, może przynosić pozytywne rezultaty nawet wśród strachliwych, agresywnych, starszych i demotywowanych psów, często widzianych za drzwiami klatki. Istnieje wiele zasobów, które mobilność psów może w nich odbudować: sprawność, umiejętności komunikacyjne, samo kontrolę, równowagę, skupienie, samoświadomość... nie zapominając, że celem, którego żadna dyscyplina rehabilitacyjna nigdy nie może rzeczywiście zrezygnować, jest odzyskanie złamanej zaufania psów z schroniska do ludzi. Dlatego wiosną Apaca zamierza uruchomić kurs mobilności psów w jednym z terenów zajęć schroniska dla zwierząt: każdy, kto chce, może przyczynić się do zakupu sprzętu, darując nawet niewielką kwotę.
Czytaj oryginał (it)
Alcuni mesi fa si è parlato del variegato mondo degli sport cinofili, ponendo l’accento soprattutto sull’agonismo e sulla preparazione psicofisica dei cani. Esistono però anche attività che poco hanno a che vedere con le gare e il confronto atletico, orientate a un’esperienza cognitiva e di movimento maggiormente racchiuse nello spazio privato fra l’animale e il suo proprietario. Una di queste è certamente la mobility dog, disciplina non competitiva nata in Svizzera negli anni ’90, che prevede di affrontare una serie di ostacoli che mettono alla prova le capacità motorie e cognitive del cane e la relazione fra quest’ultimo e il suo conduttore. Come molte altre attività, anche la mobility dog mira a sviluppare le abilità mentali e a sostenere il processo educativo attraverso il movimento del corpo e le sue percezioni, impegnati nella soluzione di diversi “problemi”. La differenza fra la mobility dog e gli incontri sportivi, però, è appunto la mancanza di spirito agonistico nel raggiungimento degli scopi prefissati: il gioco della mobility dog si svolge essenzialmente fra il cane e il suo conduttore oppure pubblicamente in raduni e manifestazioni che non prevedono sfide. La mobility dog è giunta in Italia nel 2004, grazie all’istruttore cinofilo Luca Spennacchio che, come racconta lui stesso nel suo blog, ha rivisto in chiave cognitiva e zooantropologica la disciplina. Spennacchio, infatti, ritiene che questa attività possa dare buoni frutti nel miglioramento del rapporto uomo- cane, con i cuccioli in fase di crescita e di esplorazione del mondo circostante e anche con tutti i cani finiti a vivere in un rifugio o in un canile. Questo aspetto è tra i più interessanti per chi opera a stretto contatto con i cani traumatizzati e spesso “difficili” dei rifugi e dei canili, in quanto la mobility dog può diventare un ulteriore e prezioso aiuto nel miglioramento psichico e fisico degli ospiti, aumentando la disposizione alla socialità e alla cooperazione e insieme anche le possibilità di trovare una famiglia. In questo senso, la mobility dog diventa uno strumento educativo, in grado di rafforzare diverse inclinazioni e attitudini di un cane e, se svolto con regolarità e pazienza, di dare risultati positivi anche in quei cani impauriti, aggressivi, anziani e demotivati che spesso si vedono dietro le sbarre di un box. Sono molte le risorse che la mobility dog può aiutare a riaccendere anche in loro: destrezza, capacità di comunicazione, autocontrollo, equilibrio, concentrazione, autopercezione… senza dimenticare che il traguardo cui nessuna disciplina riabilitativa può mai davvero rinunciare è restituire ai cani dei rifugi la fiducia spezzata negli esseri umani. Ecco perchè in primavera Apaca intende installare un percorso di mobility dog in una delle aree di sgambamento del rifugio: chi volesse può contribuire all'acquisto delle attrezzature donando anche una piccola somma .
Zarejestrowane 4 miesiące temu
