Υιοθετήστε τον/την Mobility dog, uno svago per migliorarsi
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Ηλικιωμένος · 22 έτη
Πριν από μερικούς μήνες συζητήθηκε το ποικίλο κόσμο των ζωοτροφικών αθλημάτων, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον αγώνα και τη ψυχοφυσική προετοιμασία των σκύλων. Ωστόσο υπάρχουν επίσης δραστηριότητες που έχουν λίγο να κάνουν με τα ρεαλιστικά αγωνίσματα και την αθλητική αντιπαράθεση, κατευθυνόμενες προς μια γνωστική και κινητική εμπειρία περιορισμένη στο ιδιωτικό χώρο μεταξύ του ζώου και του ιδιοκτήτη του. Μια από αυτές είναι σίγουρα η αναπηρική αθλητική ζωή, μια μη ανταγωνιστική δραστηριότητα που ξεκίνησε στη Ζενέτη τη δεκαετία του '90, που περιλαμβάνει την αντιμετώπιση μιας σειράς εμποδίων που δοκιμάζουν τις κινητικές και γνωστικές ικανότητες του σκύλου και τη σχέση μεταξύ του σκύλου και του οδηγού του. Όπως και πολλές άλλες δραστηριότητες, η αναπηρική αθλητική ζωή έχει στόχο να αναπτύξει τις μαθητικές ικανότητες και να υποστηρίξει την εκπαιδευτική διαδικασία μέσω της σωματικής κίνησης και των αισθήσεών της, απασχολούμενη στη λύση διαφόρων "προβλημάτων". Η διαφορά μεταξύ της αναπηρικής αθλητικής ζωής και των αθλητικών εκδηλώσεων είναι ακριβώς η απουσία αθλητικής ψυχής στην επίτευξη των στόχων: το παιχνίδι της αναπηρικής αθλητικής ζωής παίζεται βασικά μεταξύ του σκύλου και του οδηγού του ή δημοσίως σε συναυλίες και εκδηλώσεις που δεν περιλαμβάνουν προκλήσεις. Η αναπηρική αθλητική ζωή έφτασε στην Ιταλία το 2004, χάρη στην εκπαιδεύτρια περί θηριών Luca Spennacchio, ο οποίος, όπως αναφέρει στο ιστολόγιό του, ερμήνευσε τη δραστηριότητα με γνωστικό και ζωοανθρωπολογικό τρόπο. Στην πραγματικότητα, ο Spennacchio πιστεύει ότι αυτή η δραστηριότητα μπορεί να φέρει καλά αποτελέσματα στη βελτίωση της σχέσης ανθρώπου-σκύλου, με τα μικρά σκυλιά στη φάση ανάπτυξης και εξερεύνησης του περιβάλλοντος και επίσης με όλα τα σκυλιά που τελειώνουν ζωντανά σε ένα καταφύγιο ζώων ή ένα καταφύγιο σκύλων. Αυτό το στοιχείο είναι ανάμεσα στα πιο ενδιαφέροντα για αυτούς που εργάζονται στενά με τραυματισμένα και συχνά «δύσκολα» σκυλιά σε καταφύγια και φιλοξενίες, καθώς η αναπηρική αθλητική ζωή μπορεί να γίνει ένα επιπλέον και τιμολογούμενο βοήθημα για τη βελτίωση της ψυχολογικής και φυσικής κατάστασης των κατοίκων, αυξάνοντας την πρόθεσή τους να κοινωνικοποιηθούν και να συνεργαστούν, και ταυτόχρονα τις πιθανότητες να βρουν μια οικογένεια. Σε αυτό το νόημα, η αναπηρική αθλητική ζωή γίνεται ένα εκπαιδευτικό εργαλείο, ικανό να ενισχύσει διαφορετικές κλίσεις και ικανότητες ενός σκύλου, και, αν πραγματοποιηθεί κανονικά και
Διάβασε αρχικό (it)
Alcuni mesi fa si è parlato del variegato mondo degli sport cinofili, ponendo l’accento soprattutto sull’agonismo e sulla preparazione psicofisica dei cani. Esistono però anche attività che poco hanno a che vedere con le gare e il confronto atletico, orientate a un’esperienza cognitiva e di movimento maggiormente racchiuse nello spazio privato fra l’animale e il suo proprietario. Una di queste è certamente la mobility dog, disciplina non competitiva nata in Svizzera negli anni ’90, che prevede di affrontare una serie di ostacoli che mettono alla prova le capacità motorie e cognitive del cane e la relazione fra quest’ultimo e il suo conduttore. Come molte altre attività, anche la mobility dog mira a sviluppare le abilità mentali e a sostenere il processo educativo attraverso il movimento del corpo e le sue percezioni, impegnati nella soluzione di diversi “problemi”. La differenza fra la mobility dog e gli incontri sportivi, però, è appunto la mancanza di spirito agonistico nel raggiungimento degli scopi prefissati: il gioco della mobility dog si svolge essenzialmente fra il cane e il suo conduttore oppure pubblicamente in raduni e manifestazioni che non prevedono sfide. La mobility dog è giunta in Italia nel 2004, grazie all’istruttore cinofilo Luca Spennacchio che, come racconta lui stesso nel suo blog, ha rivisto in chiave cognitiva e zooantropologica la disciplina. Spennacchio, infatti, ritiene che questa attività possa dare buoni frutti nel miglioramento del rapporto uomo- cane, con i cuccioli in fase di crescita e di esplorazione del mondo circostante e anche con tutti i cani finiti a vivere in un rifugio o in un canile. Questo aspetto è tra i più interessanti per chi opera a stretto contatto con i cani traumatizzati e spesso “difficili” dei rifugi e dei canili, in quanto la mobility dog può diventare un ulteriore e prezioso aiuto nel miglioramento psichico e fisico degli ospiti, aumentando la disposizione alla socialità e alla cooperazione e insieme anche le possibilità di trovare una famiglia. In questo senso, la mobility dog diventa uno strumento educativo, in grado di rafforzare diverse inclinazioni e attitudini di un cane e, se svolto con regolarità e pazienza, di dare risultati positivi anche in quei cani impauriti, aggressivi, anziani e demotivati che spesso si vedono dietro le sbarre di un box. Sono molte le risorse che la mobility dog può aiutare a riaccendere anche in loro: destrezza, capacità di comunicazione, autocontrollo, equilibrio, concentrazione, autopercezione… senza dimenticare che il traguardo cui nessuna disciplina riabilitativa può mai davvero rinunciare è restituire ai cani dei rifugi la fiducia spezzata negli esseri umani. Ecco perchè in primavera Apaca intende installare un percorso di mobility dog in una delle aree di sgambamento del rifugio: chi volesse può contribuire all'acquisto delle attrezzature donando anche una piccola somma .
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
