Mobility dog, uno svago per migliorarsi adopteren
Kruisbried · Onbekend · Oud · 22 jaren
Vorige maanden was het verscheidenheid van hondensporten besproken, met name de competitie en de psychofysieke voorbereiding van honden. Er zijn echter ook activiteiten die weinig te maken hebben met rennen en sportieve confrontaties, gericht op een cognitieve en bewegingservaring die zich beperkt tot het privéruimte tussen dier en eigenaar. Een daarvan is zeker mobiliteitsdog, een niet-competitieve discipline die in de jaren negentig in Zwitserland ontstond, waarbij een reeks obstakels worden overwonnen die de motorische en cognitieve vaardigheden van de hond en de relatie tussen hond en handler testen. Zoals veel andere activiteiten streeft mobiliteitsdog ernaar om mentale vaardigheden te ontwikkelen en het educatieve proces te ondersteunen door lichaamsbeweging en haar waarnemingen, betrokken bij het oplossen van verschillende "problemen". Het verschil tussen mobiliteitsdog en sportevenementen is precies het gebrek aan sportieve geest bij het bereiken van de ingestelde doelen: het spel van mobiliteitsdog vindt voornamelijk plaats tussen de hond en zijn handler of openbaar op bijeenkomsten en evenementen die geen uitdagingen bevatten. Mobiliteitsdog kwam in 2004 in Italië, dankzij de hondengedragstherapeut Luca Spennacchio, die, zoals hij zelf op zijn blog vertelt, de discipline herschreef in een cognitieve en zooantropologische zin. Spennacchio denkt namelijk dat deze activiteit goede resultaten kan opleveren bij het verbeteren van de mens-hondrelatie, met pups in de groei- en ontwikkelingsfase van de omgeving en ook met alle honden die terecht komen in een dierenasiel of hondentehuis. Dit aspect is onder de meest interessante voor wie dicht met getraumatiseerde en vaak "lastige" honden werkt in asiel en hondentehuizen, omdat mobiliteitsdog een extra en waardevol hulpmiddel kan worden bij het verbeteren van de psychische en fysieke toestand van de bewoners, hun bereidheid om sociaal en samen te werken te vergroten, en tegelijkertijd ook de kans om een familielid te vinden. In dat opzicht wordt mobiliteitsdog tot een educatief middel, in staat om verschillende neigingen en vaardigheden van een hond te versterken, en als het regelmatig en geduldig wordt uitgevoerd, kan het positieve resultaten opleveren zelfs bij geschrokken, agressieve, oude en onwillige honden die vaak achter de tralies van een kooi te zien zijn. Er zijn veel bronnen die mobiliteitsdog kan herstellen in hen: vingerspitsevaardigheid, communicatievaardigheden, zelfbeheersing, balans, concentratie, zelfbewustzijn... zonder te vergeten dat het doel dat geen herstelactiviteit ooit echt mag verlaten, is het herstellen van het verbroken vertrouwen van asielhonden in mensen. Daarom wil Apaca in de lente een cursus mobiliteitsdog installeren in een van de oefenruimtes van het dierenasiel: iedereen die wil, kan bijdragen aan de aankoop van apparatuur door zelfs een klein bedrag te doneren.
Origineel lezen (it)
Alcuni mesi fa si è parlato del variegato mondo degli sport cinofili, ponendo l’accento soprattutto sull’agonismo e sulla preparazione psicofisica dei cani. Esistono però anche attività che poco hanno a che vedere con le gare e il confronto atletico, orientate a un’esperienza cognitiva e di movimento maggiormente racchiuse nello spazio privato fra l’animale e il suo proprietario. Una di queste è certamente la mobility dog, disciplina non competitiva nata in Svizzera negli anni ’90, che prevede di affrontare una serie di ostacoli che mettono alla prova le capacità motorie e cognitive del cane e la relazione fra quest’ultimo e il suo conduttore. Come molte altre attività, anche la mobility dog mira a sviluppare le abilità mentali e a sostenere il processo educativo attraverso il movimento del corpo e le sue percezioni, impegnati nella soluzione di diversi “problemi”. La differenza fra la mobility dog e gli incontri sportivi, però, è appunto la mancanza di spirito agonistico nel raggiungimento degli scopi prefissati: il gioco della mobility dog si svolge essenzialmente fra il cane e il suo conduttore oppure pubblicamente in raduni e manifestazioni che non prevedono sfide. La mobility dog è giunta in Italia nel 2004, grazie all’istruttore cinofilo Luca Spennacchio che, come racconta lui stesso nel suo blog, ha rivisto in chiave cognitiva e zooantropologica la disciplina. Spennacchio, infatti, ritiene che questa attività possa dare buoni frutti nel miglioramento del rapporto uomo- cane, con i cuccioli in fase di crescita e di esplorazione del mondo circostante e anche con tutti i cani finiti a vivere in un rifugio o in un canile. Questo aspetto è tra i più interessanti per chi opera a stretto contatto con i cani traumatizzati e spesso “difficili” dei rifugi e dei canili, in quanto la mobility dog può diventare un ulteriore e prezioso aiuto nel miglioramento psichico e fisico degli ospiti, aumentando la disposizione alla socialità e alla cooperazione e insieme anche le possibilità di trovare una famiglia. In questo senso, la mobility dog diventa uno strumento educativo, in grado di rafforzare diverse inclinazioni e attitudini di un cane e, se svolto con regolarità e pazienza, di dare risultati positivi anche in quei cani impauriti, aggressivi, anziani e demotivati che spesso si vedono dietro le sbarre di un box. Sono molte le risorse che la mobility dog può aiutare a riaccendere anche in loro: destrezza, capacità di comunicazione, autocontrollo, equilibrio, concentrazione, autopercezione… senza dimenticare che il traguardo cui nessuna disciplina riabilitativa può mai davvero rinunciare è restituire ai cani dei rifugi la fiducia spezzata negli esseri umani. Ecco perchè in primavera Apaca intende installare un percorso di mobility dog in una delle aree di sgambamento del rifugio: chi volesse può contribuire all'acquisto delle attrezzature donando anche una piccola somma .
Gelist 4 maanden geleden
