Adoptuj SOLEA –
Mieszaniec · Żynkie
Jestem 2,5-letnim owczarkiem sautońskim. Miałam pierwszą rodzinę, która nie mogła poradzić sobie z moim problemem zostawania samemu. Spędzałem długie godziny zamknięty na balkonie, bez zrozumienia dlaczego. Od tego czasu samotność stała się moim największym wyzwaniem. Kiedy moi ludzie przechodzą obok drzwi, boję się, że nie wrócą i wpadam w panikę. Jestem bardzo przywiązanym psem do moich ludzi, uwielbiam pieszczoty. W ostatnich miesiącach znacznie się uspokoiłam i zyskałam autonomię, mniej ulegam moim emocjom i potrafię siedzieć lub zajmować się sobą sama. Podczas wędrówek jestem najszczęśliwsza, czuję się dobrze. Lubię chodzić na czele, ale zawsze sprawdzam, czy moi ludzie mnie śledzą. Mam dobry odzew i nawet jeśli są pokusy, zawsze wracam, gdy o to poproszę. Spacery po mieście też idą mi dobrze, chociaż nadal trochę ciągną za smycz, poprawiam się. Nie boję się hałasów, samochodów, skuterów. Nawet jeżdżę na rowerze z moją rodziną zastępczą! Z innymi psami jestem raczej powściągliwa. Obserwuję, biorę czas, szanuję sygnały. Jeśli czuję się dobrze, mogę szybko stać się bardzo zabawna! Z nieznajomymi jestem nieśmiała. Może się zdarzyć, że będę szczekać, aby trzymać na dystans, ponieważ potrzebuję czasu i poczucia pewności siebie, aby zaakceptować rozmowę lub pogłaskanie. Jestem inteligentnym psem, który lubi uczyć się. Już znam „siad”, „kładź się”, „przy moich stopach”, „łóżko”, „stop”, „zostań”, „smycz” i uwielbiam, gdy proponuje mi nowe ćwiczenia. Nadal jestem młodym psem w budowie. Brakowało mi stabilności, nauczyłem się mocno przywiązywać do ludzi... ale mam też ogromną zdolność adaptacji. To, czego szukam dzisiaj, to cierpliwa rodzina, obecna, gotowa towarzyszyć mi bez pośpiechu.
Czytaj oryginał (fr)
J’ai deux ans et demi, je suis une berger de Savoie. J’ai connu une première famille qui n’a pas pu gérer mes difficultés à rester seule. J’ai passé de longues heures enfermée sur un balcon, sans vraiment comprendre pourquoi. Depuis, la solitude est devenue mon plus grand défi. Quand mes humains passent la porte, j’ai peur qu’ils ne reviennent pas et je panique. Je suis une chienne très proche de mes humains, j’adore les caresses. Ces derniers mois, je me suis beaucoup apaisée et j’ai gagné en autonomie, je me laisse moins submerger par mes émotions et j’arrive à me poser ou à m’occuper seule. Lors des randonnées, je suis la plus heureuse, je me sens bien. J’aime marcher devant, mais je vérifie toujours que mes humains me suivent. J’ai un bon rappel et même s’il y a des tentations, je reviens toujours si on me le demande. Les balades en ville se passent bien aussi, même si je tire encore un peu en laisse, je m’améliore. Je n’ai pas peur des bruits, des voitures, des trottinettes. Je fais même du vélo avec ma famille d’accueil ! Avec les autres chiens, je suis plutôt réservée. J’observe, je prends mon temps, je suis respectueuse des signaux. Si je me sens bien, je peux vite devenir très joueuse ! Avec les inconnus, je suis craintive. Il peut arriver que j’aboie pour garder à distance car j’ai besoin de temps et de me sentir en confiance pour accepter qu’on me parle ou qu’on me caresse. Je suis une chienne intelligente qui aime apprendre. Je connais déjà “assis”, “couché”, “au pied”, “panier”, “stop”, “pas bouger”, “laisse” et j’adore quand on me propose de nouveaux exercices. Je suis encore une jeune chienne en construction. J’ai manqué de stabilité, j’ai appris à m’accrocher très fort aux humains… mais j’ai aussi une immense capacité d’adaptation. Ce que je cherche aujourd’hui, c'est une famille patiente, présente, prête à m’accompagner sans me brusquer.
Zarejestrowane 4 dni temu
