Υιοθετήστε τον/την SOLEA –
Μεικτής φυλής · Θηλυκό
Είμαι ένας 2,5 ετών Σαβοϊάτης Ποιμενικός. Είχα μια πρώτη οικογένεια που δεν μπορούσε να διαχειριστεί την δυσκολία μου να μένω μόνος. Έμενα πολλές ώρες κλειδωμένος σε ένα μπαλκόνι, χωρίς πραγματικά να καταλαβαίνω γιατί. Από τότε η μοναξιά έχει γίνει η μεγαλύτερη πρόκληση μου. Όταν οι άνθρωποι μου περνούν από μπροστά, φοβάμαι ότι δεν θα γυρίσουν πίσω και πανικοβάλλομαι. Είμαι ένας πολύ συνδεδεμένος σκύλος με τους ανθρώπους μου, αγαπώ τις χάρες. Τα τελευταία χρόνια έχω ηρεμήσει αρκετά και αποκτήσει αυτονομία, αφήνομαι λιγότερο να κατακλύζομαι από τα συναισθήματα μου και καταφέρνω να κάθομαι ή να απασχολούμαι μόνος μου. Κατά τις βόλτες είμαι ο πιο χαρούμενος, νιώθω καλά. Μου αρέσει να περπατάω μπροστά, αλλά πάντα ελέγχω ότι οι άνθρωποι μου με ακολουθούν. Έχω καλό recall και ακόμα και αν υπάρχουν πειρασμοί, πάντα επιστρέφω αν με φωνάξουν. Οι βόλτες στην πόλη πάνε επίσης καλά, παρόλο που ακόμα τραβάω λίγο την ζώνη, βελτιώνομαι. Δεν φοβάμαι τους θορύβους, τα αυτοκίνητα, τις μοτοσικλέτες. Ακόμα και ποδηλατώ με την προσωρινή μου οικογένεια! Με άλλους σκύλους είμαι μάλλον επιφυλακτικός. Παρατηρώ, παίρνω τον χρόνο μου, σέβομαι τα σήματα. Αν νιώθω καλά, μπορώ γρήγορα να γίνω πολύ παιχνιδιάρης! Με αγνώστους είμαι ντροπαλός. Μπορεί να συμβεί ότι γαβγίζω για να κρατήσω απόσταση γιατί χρειάζομαι χρόνο και να αισθανθώ σίγουρος για να δεχτώ να μου μιλήσουν ή να με χαϊδέψουν. Είμαι ένας έξυπνος σκύλος που του αρέσει να μαθαίνει. Ξέρω ήδη "κάτσε", "ξαπλώσε", "στα πόδια μου", "κρεβάτι", "σταμάτα", "μείνε", "ζώνη" και λατρεύω όταν μου προτείνονται νέα ασκήσεις. Είμαι ακόμα ένας νέος σκύλος υπό κατασκευή. Έχω στερηθεί σταθερότητα, έμαθα να προσκολλώ πολύ έντονα στους ανθρώπους... αλλά έχω επίσης μια τεράστια ικανότητα προσαρμογής. Αυτό που ψάχνω σήμερα είναι μια υπομονετική οικογένεια, παρούσα, έτοιμη να με συνοδεύει χωρίς βιασύνη.
Διάβασε αρχικό (fr)
J’ai deux ans et demi, je suis une berger de Savoie. J’ai connu une première famille qui n’a pas pu gérer mes difficultés à rester seule. J’ai passé de longues heures enfermée sur un balcon, sans vraiment comprendre pourquoi. Depuis, la solitude est devenue mon plus grand défi. Quand mes humains passent la porte, j’ai peur qu’ils ne reviennent pas et je panique. Je suis une chienne très proche de mes humains, j’adore les caresses. Ces derniers mois, je me suis beaucoup apaisée et j’ai gagné en autonomie, je me laisse moins submerger par mes émotions et j’arrive à me poser ou à m’occuper seule. Lors des randonnées, je suis la plus heureuse, je me sens bien. J’aime marcher devant, mais je vérifie toujours que mes humains me suivent. J’ai un bon rappel et même s’il y a des tentations, je reviens toujours si on me le demande. Les balades en ville se passent bien aussi, même si je tire encore un peu en laisse, je m’améliore. Je n’ai pas peur des bruits, des voitures, des trottinettes. Je fais même du vélo avec ma famille d’accueil ! Avec les autres chiens, je suis plutôt réservée. J’observe, je prends mon temps, je suis respectueuse des signaux. Si je me sens bien, je peux vite devenir très joueuse ! Avec les inconnus, je suis craintive. Il peut arriver que j’aboie pour garder à distance car j’ai besoin de temps et de me sentir en confiance pour accepter qu’on me parle ou qu’on me caresse. Je suis une chienne intelligente qui aime apprendre. Je connais déjà “assis”, “couché”, “au pied”, “panier”, “stop”, “pas bouger”, “laisse” et j’adore quand on me propose de nouveaux exercices. Je suis encore une jeune chienne en construction. J’ai manqué de stabilité, j’ai appris à m’accrocher très fort aux humains… mais j’ai aussi une immense capacité d’adaptation. Ce que je cherche aujourd’hui, c'est une famille patiente, présente, prête à m’accompagner sans me brusquer.
Καταχωρημένα πριν από 4 ημέρες
