SOLEA – adopteren
Kruisbried · Vrouwelijk
Ik ben een 2,5-jarige Savoy Herder. Ik had eerst een gezin dat mijn probleem met alleen zijn niet aankon. Ik heb lange uren opgesloten op een balkon doorgebracht zonder echt te begrijpen waarom. Sindsdien is eenzaamheid mijn grootste uitdaging geworden. Als mijn baasjes de deur passeren, ben ik bang dat ze niet terugkomen en raak in paniek. Ik ben een zeer hechte hond voor mijn baasjes, ik hou van aaien. De laatste maanden ben ik veel rustiger geworden en heb ik meer autonomie gekregen, ik laat me minder overweldigen door mijn emoties en kan alleen zitten of me bezighouden. Tijdens wandelingen ben ik het gelukkigst, ik voel me goed. Ik vind het leuk om voorop te lopen, maar ik controleer altijd dat mijn baasjes me volgen. Ik heb een goede recall en kom altijd terug als ik gevraagd word, zelfs als er verleidingen zijn. De wandelingen in de stad gaan ook goed, hoewel ik nog steeds een beetje aan de lijn trek, ik verbeter me. Ik ben niet bang voor geluiden, auto's, scooters. Ik fiets zelfs met mijn pleeggezin! Met andere honden ben ik nogal gereserveerd. Ik observeer, neem me tijd, respecteer signalen. Als ik me goed voel, kan ik snel heel speels worden! Met vreemden ben ik verlegen. Het kan gebeuren dat ik blaf om op afstand te blijven omdat ik tijd nodig heb en me zelfverzekerd moet voelen om aangeraakt of geaaid te worden. Ik ben een intelligente hond die graag leert. Ik ken al "zit", "lig", "aan mijn voeten", "bed", "stop", "blijf", "lijn" en ik vind het leuk als er nieuwe oefeningen voor me worden voorgesteld. Ik ben nog steeds een jonge hond in opbouw. Ik miste stabiliteit, ik heb geleerd om heel sterk aan mensen vast te klampen... maar ik heb ook een enorme aanpassingsvermogen. Wat ik vandaag zoek is een geduldige familie, aanwezig, klaar om me zonder haast te begeleiden.
Origineel lezen (fr)
J’ai deux ans et demi, je suis une berger de Savoie. J’ai connu une première famille qui n’a pas pu gérer mes difficultés à rester seule. J’ai passé de longues heures enfermée sur un balcon, sans vraiment comprendre pourquoi. Depuis, la solitude est devenue mon plus grand défi. Quand mes humains passent la porte, j’ai peur qu’ils ne reviennent pas et je panique. Je suis une chienne très proche de mes humains, j’adore les caresses. Ces derniers mois, je me suis beaucoup apaisée et j’ai gagné en autonomie, je me laisse moins submerger par mes émotions et j’arrive à me poser ou à m’occuper seule. Lors des randonnées, je suis la plus heureuse, je me sens bien. J’aime marcher devant, mais je vérifie toujours que mes humains me suivent. J’ai un bon rappel et même s’il y a des tentations, je reviens toujours si on me le demande. Les balades en ville se passent bien aussi, même si je tire encore un peu en laisse, je m’améliore. Je n’ai pas peur des bruits, des voitures, des trottinettes. Je fais même du vélo avec ma famille d’accueil ! Avec les autres chiens, je suis plutôt réservée. J’observe, je prends mon temps, je suis respectueuse des signaux. Si je me sens bien, je peux vite devenir très joueuse ! Avec les inconnus, je suis craintive. Il peut arriver que j’aboie pour garder à distance car j’ai besoin de temps et de me sentir en confiance pour accepter qu’on me parle ou qu’on me caresse. Je suis une chienne intelligente qui aime apprendre. Je connais déjà “assis”, “couché”, “au pied”, “panier”, “stop”, “pas bouger”, “laisse” et j’adore quand on me propose de nouveaux exercices. Je suis encore une jeune chienne en construction. J’ai manqué de stabilité, j’ai appris à m’accrocher très fort aux humains… mais j’ai aussi une immense capacité d’adaptation. Ce que je cherche aujourd’hui, c'est une famille patiente, présente, prête à m’accompagner sans me brusquer.
Gelist 4 dagen geleden
