Adoptujte Rebus
Kříženec · Neznámo · Starý · 10 roky
Rebus je velký, důstojný pes, který díky svému věku (narodil se v roce 2013) už nemá potřebu mnoha zážitků pro uspokojení svých potřeb. Na procházkách ochotně navazuje kontakt s lidmi a těší se péči. Chodí dobře na řetězu, rád jde do vody, ale také má rád ležet v trávě a odpočívat s pečovatelem. Dobře se shodne se svým spolubydlícím z kennel. Takto prezentoval Rebus dobrovolník Michał, který ho zná od doby, kdy ještě nežil v útulku: Znám pana Rebusa odjakživa 10 let, protože historické a životní události mě přivedly do Słupsku. Nedávno jsme měli možnost se lépe poznat, ale od samotného začátku... často jsem pozoroval pana Rebusa, jak šel s lidem podél ulice Nowobramska a sousedních ulic. I tehdy jsem si všiml moudrosti, kterou vyzařoval – já se sama sebe ptám, zda byl blíže Sokratovi nebo Zenonovi z Citia, nebo snad moudrosti tibetského mnicha nebo šamana nějaké domorodé kmeny. Vždy klidně a bezúčelně kráčel vedle svého člověka, bez ohledu na to, co se kolem dělo – ani agresivní teriér kousající jeho velké, černé pysky mu nedokázal zmítnout klid. Mezi těmito dvěma staršími muži existoval něco zvláštního – nemuseli si navzájem nic říkat, nebo si říkali něčím, co znali jen oni dva. Rozuměli si bez slov. Bylo jasné, že měli málo (nebyla jsem si jista, jestli měli vůbec domov), ale měli se navzájem. Byli nerozluční... dokud muž zemřel a pes skončil v Zvířecím útulku – TOZ v Polsku, pobočka Słupsk, kde jsem se ho mohl lépe poznat. Pokusil jsem se představit si ztrátu, kterou musel prožít. Pes, který strávil každou chvíli svého života s lidským přítelem; jeho život byl prakticky neustálý procházka, najednou se ocitl ve kleci. Tuto ztrátu nelze nahradit plnými miskami a pečlivou péčí ze strany zaměstnanců a dobrovolníků. Mnoho pсs nebo lidí by po takové ztrátě selhaly; skrčily by se do rohu klece a do sebe, nebo by se staly neklidné a podrážděné. Ale ne ten moudrý, který může přijmout cokoli, co mu osud přinese, s klidem. Pan Rebus nepřišel o svou laskavost a lásku k lidem. Pan Rebus nezná žádné triky, ale kdo kdy napadlo, jestli by Kopernik mohl skákat přes kozy, nebo Seneca dělat ruce? U tohoto pana je příkazy zbytečné. Na procházce se netahá, proč by se tahej? Je klidný během holení, protože to je pro něj dobré. Dobře ví, že batoh je pro uložení sušenek. Mohl by naučit několik příkazů – během jedné procházky se naučil sedět na příkaz... nebo spíše na žádost. Dokáže něco, co žádné trénink neumí naučit – objít člověka opravdovou láskou, položit hlavu na vaše kolena a upřít hluboko do vaší duše svými tmavými zorničkami. Přidám, že pan Rebus je výjimečně hezký. Koneckonců, nic neučiní více přitažlivosti dospělému muži než šedý vous (vím to z autopsií). I fakt, že trochu naklání přední pánve, přidává jeho přitažlivosti a připomíná dva známé lékaře – doktora House a doktora Watsona. Od doby, co je v útulku, získal znatelnou váhu. Pan Rebus zaslouží penzi, vedle nového laskavého člověka. Ověřili jsme vážně jeho adopci. Bohužel mi zdraví neumožňuje zvedat, a Rebus je velký pes, a pes někdy potřebuje být umístěn do koupelny nebo na stůl u veterináře. Přidám také, že je nízkofunkční – jako dospělý pán nemusí mít dlouhé, náročné procházky, a životní zkušenosti ho naučily spát v kapse. Co potřebuje nejvíc, je lidská blízkost. Pokud tedy máte podmínky a chcete přivést někoho opravdu vzácného do svého života, doporučuji vám Rebusa!
Přečíst původní (pl)
Rebus to duży dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Zobrazeno před 2 měsíci
