Rebus adoptieren
Mischling · Unbekannt · Senior · 10 Jahre
Rebus ist ein großer, würdiger Hund, der aufgrund seines Alters (geboren im Jahr 2013) nicht mehr viele Erfahrungen benötigt, um seine Bedürfnisse zu befriedigen. Bei Spaziergängen kontaktiert er Menschen gerne und genießt Zärtlichkeit. Er geht gut an der Leine, mag es ins Wasser zu gehen, aber auch, im Gras zu liegen und mit seinem Pfleger auszuruhen. Er versteht sich sehr gut mit seinem Begleiter aus dem Zwinger. Hier ist, wie Freiwillige Michał Rebus vorstellte, der ihn aus der Zeit kennt, als er noch nicht im Tierheim lebte: Ich kenne Herrn Rebus seit 10 Jahren aus der Ferne, seit den historischen und Lebensereignissen, die mich zu Słupsk brachten. Allerdings hatten wir kürzlich die Gelegenheit, uns besser kennenzulernen, aber von Anfang an... Ich sah oft Herrn Rebus als er mit seinem Menschen entlang Nowobramska und benachbarten Straßen spazieren ging. Selbst dann bemerkte ich die Weisheit, die er ausstrahlte – ich selbst frage mich, ob er näher an Socrates oder Zenon von Citium war, oder vielleicht an die Weisheit eines Tibetan Mönchs oder eines Shamans einer einheimischen Stämme. Er ging immer ruhig und unerschütterlich neben seinem Menschen, egal was um ihn herum geschah – nicht einmal ein aggressiver Terrier, der seine großen, schwarzen Pfoten biss, konnte ihn aufregen – absolute Ruhe. Es gab eine besondere Verbindung zwischen diesen beiden älteren Männern – sie brauchten nicht miteinander zu sprechen, oder sie sprachen auf eine Weise, die nur sie kannten. Sie verstanden sich ohne Worte. Es war klar, dass sie wenig hatten (ich war nicht einmal sicher, ob sie ein Zuhause hatten), aber sie hatten einander. Sie waren unzertrennlich ... bis der Mann starb, und der Hund landete im Tierheim – TOZ in Polen, die Słupsk-Zweig, wo ich ihn besser kennenlernen konnte. Ich versuchte mir die Trauer vorzustellen, die er wahrscheinlich erlebte. Ein Hund, der jeden Moment seines Lebens mit einem menschlichen Freund verbrachte; dessen Leben praktisch ein ununterbrochener Spaziergang war, plötzlich fand er sich in einer Zwinger wieder. Diese Trauer kann nicht durch volle Schüsseln und sorgfältige Pflege durch Personal und Freiwillige ausgeglichen werden. Viele Hunde oder Menschen würden nach einem solchen Verlust zusammenbrechen; sie würden in die Ecke des Zwingers und sich selbst zurückweichen oder nervös und gereizt werden. Aber nicht der Weise, der mit stoischer Ruhe alles erträgt. Mr. Rebus verlor nicht seine Sanftheit und Liebe gegenüber Menschen. Mr. Rebus kennt keine Tricks, aber fragt sich jemals, ob Copernicus übers Ziegen springen oder Seneca Hände stehen könnte? Bei diesem Herrn sind Befehle unnötig. Auf Spaziergängen zieht er nicht, warum sollte er? Er ist ruhig beim Bürsten, denn das ist gut für ihn. Er weiß perfekt, dass der Rucksack für das Aufbewahren von Essensresten ist. Er könnte einige Befehle lernen – während eines Spaziergangs lernte er, auf Befehl zu sitzen... nein, eher auf Wunsch. Er kann etwas tun, was kein Training lehren kann – in eine Person mit echter Liebe zu schnurren, seinen Kopf auf Ihre Knie legen und tief in Ihre Seele schauen mit seinen dunklen Pupillen. Ich füge hinzu, dass Herr Rebus außergewöhnlich attraktiv ist. Schließlich verleiht nichts mehr Charme einem erwachsenen Mann als ein grauer Bär (ich weiß das aus Autopsien). Selbst die Tatsache, dass er leicht hinkt, an seiner Vorderpfote, verleiht seinem Charme und erinnert an zwei berühmte Ärzte – Dr. House und Dr. Watson. Seit seiner Zeit im Tierheim hat er deutlich zugenommen. Herr Rebus verdient einen Hundedasein neben einem neuen liebevollen Menschen. Wir haben ernsthaft darüber nachgedacht, ihn zu adoptieren. Leider erlaubt meine Gesundheit es mir nicht, zu heben, und Rebus ist ein großer Hund, und ein Hund braucht manchmal in die Badewanne oder auf den Tisch beim Tierarzt gelegt zu werden. Ich füge auch hinzu, dass er pflegeintensiv ist – als erwachsener Herr braucht er keine langen, anstrengenden Spaziergänge, und Lebenserfahrungen haben ihn dazu befähigt, in einem Kratzbaum zu schlafen. Was er am meisten braucht, ist menschliche Nähe. Wenn Sie also die Voraussetzungen haben und jemanden wirklich Außergewöhnliches in Ihr Leben bringen möchten, empfehle ich Ihnen Rebus!
Original lesen (pl)
Rebus to duży (27 kg) dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. Do schroniska trafił w kwietniu 2024 po śmierci swojego opiekuna. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Eingestellt vor 3 Monaten
