Adoptar a Rebus
Mestizo · Desconocido · Senior · 10 años
Rebus es un perro grande y digno que, debido a su edad (nació en 2013), ya no necesita muchas experiencias para satisfacer sus necesidades. En paseos, se acerca con entusiasmo a las personas y disfruta de la caricia. Camina bien en correa, le gusta meterse al agua, pero también le gusta tumbarse en la hierba y descansar con su cuidador. Se lleva muy bien con su compañero de la perrera. Así presentó Rebus la voluntaria Michał, quien lo conoce desde la época en que aún no vivía en el refugio: He conocido al Sr. Rebus a distancia durante 10 años, desde que los eventos históricos y vitales me llevaron a Słupsk. Sin embargo, recientemente tuvimos la oportunidad de conocernos mejor, pero desde el principio... A menudo veía al Sr. Rebus cuando caminaba con su humano por Nowobramska y calles vecinas. Incluso entonces noté la sabiduría que emanaba - yo mismo me pregunto si era más cercano a Sócrates o Zenón de Citio, o quizás a la sabiduría de un monje tibetano o un chamán de alguna tribu nativa. Siempre caminaba calmada y firmemente junto a su humano, independientemente de lo que sucediera a su alrededor - ni siquiera un terrier agresivo mordiendo sus grandes patas negras lo alteraba - calma absoluta. Había una conexión extraordinaria entre estos dos ancianos - no necesitaban hablarse entre sí, o hablaban de una manera que solo ellos sabían. Se entendían sin palabras. Era evidente que tenían poco (no estaba seguro si siquiera tenían hogar), pero tenían el uno al otro. Eran inseparables... hasta que el hombre murió y el perro terminó en el Refugio Animal - TOZ en Polonia, sucursal de Słupsk, donde pude conocerlo mejor. Traté de imaginar la pérdida que debió experimentar. Un perro que pasó cada momento de su vida con un amigo humano; cuya vida era prácticamente un paseo ininterrumpido, de repente se encontró en una jaula. Esta pérdida no puede compensarse con comederos llenos y cuidados atentos del personal y voluntarios. Muchos perros o personas se desmoronarían tras tal pérdida; se retirarían al rincón de la jaula y a sí mismos, o se volvieran gruñones e irritables. Pero no el sabio, que puede aceptar cualquier destino con calma estoica. El Sr. Rebus no perdió su gentileza y amor hacia las personas. El Sr. Rebus no sabe trucos, pero ¿quién alguna vez se pregunta si Copérnico podría saltar sobre cabras, o Seneca hacer planchas? En el caso de este caballero, los comandos son innecesarios. En paseos, no tira, ¿por qué lo haría? Está tranquilo durante el cepillado, porque es bueno para él. Sabe perfectamente que la mochila es para guardar snacks. Podría aprender algunos comandos - durante un paseo aprendió a sentarse al mandato... no, más bien al pedido. Puede hacer algo que ninguna formación puede enseñar - acurrucarse con amor genuino en una persona, apoyar su cabeza en tus rodillas y mirar profundamente en tu alma con sus pupilas oscuras. Añadiré que el Sr. Rebus es excepcionalmente guapo. Después de todo, nada añade más encanto a un hombre maduro que una barba gris (lo sé por autopsias). Incluso el hecho de que cojea ligeramente en su pata delantera le añade encanto y recuerda a dos famosos médicos - el Dr. House y el Dr. Watson. Desde que está en el refugio, ha ganado peso notable. Al Sr. Rebus le corresponde una jubilación de perro junto a un nuevo humano amoroso. Consideramos seriamente adoptarlo. Lamentablemente, mi salud no me permite levantar, y el Rebus es un perro grande, y a veces un perro necesita ser puesto en la bañera o sobre la mesa del veterinario. También añadiré que es de bajo mantenimiento - como un caballero maduro, no necesita largos y exigentes paseos, y las experiencias de la vida le han permitido dormir en una jaula. Lo que más necesita es cercanía humana. Por lo tanto, si usted tiene las condiciones y quiere traer a alguien realmente extraordinario a su vida, le recomiendo al Rebus.
Leer original (pl)
Rebus to duży dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado hace 2 semanas
