Adoptar a Rebus
Mestizo · Desconocido · Senior · 10 años
Rebus was a large dog who, due to his age (born in 2013), no longer needs many experiences to satisfy his needs. On walks, he eagerly makes contact with people and enjoys affection. He walks well on a leash, likes to go into the water, but also likes to lie in the grass and rest with his caregiver. He gets along very well with his companion from the kennel. Here is how volunteer Michał presented Rebus, who knows him from the time when he still didn't live in the shelter: I have known Mr. Rebus from afar for 10 years, since the historical and life events brought me to Słupsk. However, recently we had the opportunity to get to know each other better, but from the beginning... I often saw Mr. Rebus cuando estaba caminando con su humano junto Nowobramska y calles vecinas. Aunque así fuera, noté la sabiduría que emanaba - yo mismo me pregunto si estaba más cerca de Socrates o Zenon de Citium, o quizás de la sabiduría de un monje Tibetan o de un shaman de alguna tribu nativa. El siempre caminaba tranquilamente y sin dudar al lado de su humano, sin importar lo que ocurría a su alrededor - ni siquiera un terrier agresivo que le mordía sus grandes patas negras podía molestarlo - absoluta calma. Había un vínculo extraordinario entre estos dos hombres mayores - no necesitaban hablar entre sí, o lo hacían de una manera solo ellos conocían. Se ignoraban mutuamente sin palabras. Era claro que tenían poco (no estaba seguro si incluso tenían un hogar), pero tenían el uno al otro. Eran inseparables... hasta que el hombre murió, y el perro terminó en el Animal Shelter - TOZ en Polonia, la sucursal Słupsk, donde pude conocerlo mejor. Traté de imaginar la pérdida que debió haber sentido. Un perro que pasó cada momento de su vida con un amigo humano; cuya vida era prácticamente un paseo interrumpido, de repente se encontró en un refugio. Esta pérdida no puede ser compensada con cuencos llenos y cuidadoso cuidado por parte del personal y voluntarios. Muchos perros o personas se derrumbarían después de tal pérdida; se retirarían a la esquina del refugio y a sí mismos, o se volverían ladridos y irritables. Pero no el sabio, quien puede aceptar cualquier destino que venga con calma. El Sr. Rebus no perdió su dulzura y amor hacia las personas. El Sr. Rebus no conoce trampas, pero ¿algún día se pregunta si Copernicus podría saltar sobre cabras, o Seneca hacer giros? En el caso de este caballero, los comandos no son necesarios. Durante paseos, no tira, ¿por qué lo haría? Es tranquilo durante el cepillado, porque es bueno para él. Conoce perfectamente que la mochila es para guardar comida. Podría aprender algunos comandos: durante un paseo aprendió a sentarse por orden... no, más bien por solicitud. Puede hacer algo que ningún entrenamiento puede enseñar: acurrucarse en una persona con amor genuino, apoyar su cabeza en tus rodillas y mirar profundamente en tu alma con sus pupilas oscuras. Añadiré que el Sr. Rebus es excepcionalmente guapo. Después de todo, nada añade más encanto a un hombre maduro que un oso gris (lo sé por autopsias). Incluso el hecho de que cojee ligeramente en su pata delantera añade a su encanto y recuerda a dos famosos médicos: Dr. House y Dr. Watson. Desde que está en el refugio, ha ganado peso notable. El Sr. Rebus desea una jubilación para un perro junto a una nueva persona amorosa. Consideramos seriamente adoptarlo. Lamentablemente, mi salud no me permite levantarme, y Rebus es un perro grande, y un perro a veces necesita dormir en una cama o ser puesto en la mesa en la veterinaria. También añadiré que es de bajo mantenimiento: como un caballero maduro, no necesita largos y agotadores paseos, y las experiencias de vida lo han hecho capaz de dormir en un rincón. Lo que más necesita es cercanía humana. Si por lo tanto tienes las condiciones y quieres traer a alguien realmente extraordinario a tu vida, recomiendo al Sr. Rebus! Nota: este animal camina bien con correa.
Leer original (pl)
Rebus to duży (27 kg) dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. Do schroniska trafił w kwietniu 2024 po śmierci swojego opiekuna. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Publicado hace 3 meses
