Adopter Rebus
Kryssbrett · Ukjent · Senior · 10 år
Rebus er en stor, respektabel hund som på grunn av alderen sin (født i 2013) ikke lenger trenger mange opplevelser for å oppfylle sine behov. På promenader søker han gjerne kontakt med mennesker og elsker omsorg. Han går godt på leddet, liker å gå i vannet, men også å ligge i græsset og hvile sammen med sin omsorgsfull. Han har det veldig bra sammen med sin kamrat fra katten. Her er hvordan frivillig Michał presenterte Rebus, som kjenner ham fra tiden da han fortsatt ikke bodde i dyreavgang: Jeg har kjent Mr. Rebus fra fjern for ti år siden, siden historiske og livshendelser førte meg til Słupsk. Men nylig hadde vi muligheten til å bli bedre kjent, men fra begynnelsen... Jeg så ofte Mr. Rebus da han gikk med sitt menneske langs Nowobramska og nabogater. Da merket jeg allerede den visdom han strålte – jeg spør meg selv om han var nærmere Sokrates eller Zenon fra Kition, eller kanskje visdommen til en tibetansk munk eller en shaman fra en innfødte folkeslutning. Han gikk alltid rolig og uforstyrret ved siden av sitt menneske, uansett hva som skjedde rundt ham – ikke engang en aggressiv terriere som bitt i hans store, svarte padder kunne støte ham – absolutt ro. Det var en ekstraordinær forbindelse mellom disse to eldre mennene – de trengte ikke å snakke sammen, eller så snakket de på en måte som bare de visste. De forsto hverandre uten ord. Det var tydelig at de hadde lite (jeg var ikke engang sikker på om de hadde et hjem), men de hadde hverandre. De var uadskilbare... til mannen døde, og hunden endte opp i Dyreavgangen – TOZ i Polen, Słupsk-avdelingen, hvor jeg kunne få vite mer om ham. Jeg prøvde å forestille meg tapet han måtte ha opplevd. En hund som hadde vært sammen med en menneskelig venn hele livet; hvis liv var praktisk talt en kontinuerlig promenade, plutselig fanget i en kage. Dette tapet kan ikke kompenseres med fulla boller og forsiktige omsorg fra ansatte og frivillige. Mange hunder eller mennesker ville knust etter slike tap; de ville trukket seg inn i hjørnet av kagen og seg selv, eller bli sur og irriterende. Men ikke den visemannen som kan akseptere hva som helst med stoisk ro. Mr. Rebus mistet ikke sin venlighet og kjærlighet til mennesker. Mr. Rebus kjenner ingen triks, men noen har nogensinne tenkt på om Kopernikus kunne hoppe over geiter, eller Seneca kunne gjøre håndstøtter? I dette herres tilfelle er bevegelser unødvendige. På promenader trekker han ikke, hvorfor skulle han? Han er rolig under børsting, fordi det er bra for ham. Han vet perfekt at ryggsekken er for å lagre mat. Han kunne lære noen bevegelser – under en promenade lærte han å sette seg på bevel... ne, snarere på forespørsel. Han kan gjøre noe som ingen opplæring kan lære – å klemme seg inn i en person med ærlig kjærlighet, å legge hodet på kneet ditt og se dypt inn i sjelen din med sine mørke øyne. Jeg skal legge til at Mr. Rebus er ekstremt flott. For resten, ingenting tilfører mer charm til en moden mann enn en grå skjegg (jeg vet fra obduksjoner). Det faktum at han litt hoppet på forfoten gir tillegg til hans charm og minner om to kjente doktorer – Dr. House og Dr. Watson. Siden han har vært i avgangen, har han fått synlig vekt. Mr. Rebus fortjener en hundepensjon ved side av en ny kjærlig menneske. Vi hadde seriøst overveid å adoptere ham. Dessverre tillater min helse ikke meg å heise, og Rebus er en stor hund, og en hund trenger iblant å settes i badet eller på bordet hos dyreklinikken. Jeg skal også legge til at han er lav vedlikehold – som en moden herre trenger han ikke lange, anstrengende promenader, og livserfaringer har gjort ham i stand til å sove i kasse. Det han trenger mest er menneskelig nærhet. Hvis du derfor har forhold og ønsker å ta noen virkelig ekstraordinær inn i livet ditt, anbefaler jeg deg Rebus!
Les original (pl)
Rebus to duży (27 kg) dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. Do schroniska trafił w kwietniu 2024 po śmierci swojego opiekuna. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Listet for 3 måneder siden
