Rebus adopteren
Kruisbried · Onbekend · Oud · 10 jaren
Rebus is een grote, waardige hond die vanwege zijn leeftijd (geboren in 2013) niet meer veel ervaringen nodig heeft om zijn behoeften te voldoen. Op wandelingen maakt hij met plezier contact met mensen en geniet hij van liefde. Hij loopt goed aan de riem, vindt het leuk om in het water te gaan, maar ook om in het gras te liggen en met zijn verzorger te rusten. Hij verstaat zich zeer goed met zijn kamerad uit de hondentuin. Zo presenteerde vrijwilliger Michał Rebus, die hem kent van toen hij nog niet in de dierenasiel woonde: Ik heb Mr. Rebus al jaren gekend van veraf, sinds historische en levensevenementen mij naar Słupsk brachten. Maar onlangs had ik de kans hem beter te leren kennen, maar vanaf het begin... Ik zag Mr. Rebus vaak op wandeling met zijn mens langs Nowobramska en aangrenzende straten. Al toen merkte ik de wijsheid die hij uitstraalde - ik meen zelfs te vragen of hij dichter bij Socrates of Zenon van Citium was, of misschien wel de wijsheid van een Tibetaanse monnik of een heks van een oorspronkelijke stam. Hij liep altijd rustig en onverstoorbaar naast zijn mens, ongeacht wat er om hem heen gebeurde - niet eens een agressieve terriër die zijn grote, zwarte pootjes beet kon hem van zijn stuk brengen - absolute rust. Er was een geweldige band tussen deze twee oudere mannen - ze hoefden niet met elkaar te praten, of ze praatten op een manier die alleen zij kenden. Ze begrepen elkaar zonder woorden. Het was duidelijk dat ze weinig hadden (ik was zelf zelfs niet zeker of ze een huis hadden), maar ze hadden elkaar. Ze waren onafscheidelijk... tot de man overleed en de hond terecht kwam in het Dierenasiel - TOZ in Polen, de Słupsk-afdeling, waar ik hem beter kon leren kennen. Ik probeerde me voor te stellen hoeveel verlies hij moest hebben gevoeld. Een hond die elke moment van zijn leven doorbracht met een mensvriend; wiens leven praktisch een ononderbroken wandeling was, plotseling in een kooi terecht. Deze verliezen kunnen niet worden gecompenseerd door volle bellen en zorgvuldige behandeling van personeel en vrijwilligers. Veel honden of mensen zouden na zo'n verlies ineenkrimpen in de hoek van de kooi en zichzelf, of worden knorrig en irritabel. Maar niet de wijze, die elk lot met stoïcijnse rust kan aanvaarden. Mr. Rebus verloor zijn zachtheid en liefde voor mensen niet. Mr. Rebus kent geen trucs, maar wonder wie ooit heeft gevraagd of Copernicus over geiten kon springen, of Seneca handstand kon maken? In het geval van deze heer zijn bevelen overbodig. Op wandelingen trekt hij niet, waarom zou hij? Hij is rustig tijdens het borstelen, want dat is goed voor hem. Hij weet perfect dat de rugzak bedoeld is om snacks op te slaan. Hij kan een paar bevelen leren - tijdens een wandeling leerde hij zich te laten zitten... nee, eigenlijk op verzoek. Hij kan iets doen wat geen opleiding kan leren - zich met echte liefde tegen iemand aan te drukken, zijn hoofd op je knieën te leggen en diep in je ziel te kijken met zijn donkere pupillen. Ik zal eraan toevoegen dat Mr. Rebus uitzonderlijk knap is. Ten eerste, niets verlaagt meer de charme van een volwassen man dan een grijs baardje (ik weet dat uit autopsies). De feit dat hij lichtjes hinkt op zijn voorpoot voegt ook aan zijn charme toe en doet denken aan twee beroemde dokters - Dr. House en Dr. Watson. Sinds zijn verblijf in het asiel heeft hij merkbare gewichtstoename. Mr. Rebus verdient een hondenvrijwilligheid naast een nieuw liefdevol mens. We hebben serieus overwogen hem te adopteren. Helaas is mijn gezondheid niet toereikend om te tillen, en Rebus is een grote hond, en een hond heeft soms nodig om in de badkuip of op de tafel van de dierenarts te worden geplaatst. Ik zal ook zeggen dat hij laag onderhoud vereist - als een volwassen heer heeft hij geen lange, zware wandelingen nodig, en levenservaringen hebben hem geleerd te slapen in een kooi. Wat hij het meeste nodig heeft is menselijke nabijheid. Als u dus de voorwaarden hebt en iemand echt bijzonders wilt in uw leven brengen, aanbeveel ik u Rebus!
Origineel lezen (pl)
Rebus to duży (27 kg) dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. Do schroniska trafił w kwietniu 2024 po śmierci swojego opiekuna. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Gelist 3 maanden geleden
