Adoptera Rebus
Korsad ras · Okänd · Äldre · 10 år
Rebus är en stor, vördnadsvärd hund som på grund av sin ålder (född 2013) inte längre behöver många upplevelser för att nöta sina behov. Vid promenader visar han glädjefull kontakt med människor och njuter av kärlek. Han går väl på leken, gillar att gå in i vatten, men också att ligga i gräset och vila tillsammans med sin vårdare. Han har ett mycket bra förhållande till sin kamrat från buren. Så presenterade frivillig Michał Rebus, som känner honom från den tid då han ännu inte bodde i skyddshuset: Jag har känt Mr. Rebus på avstånd i 10 år, sedan historiska och livsändringar förde mig till Słupsk. Men nyligen fick vi chansen att få kännedom om varandra, men redan från början... jag såg ofta Mr. Rebus när han gick med sin mänskliga vän längs Nowobramska och intilliggande gator. Redan då märkte jag den visdom han strålade ifrån – jag undrar själv om han var närmare Sokrates eller Zenon från Citium, eller kanske visdomen hos en tibetansk munk eller en shaman från någon indigin folkstam. Han gick alltid lugnt och obönhörligt bredvid sin mänskliga vän oavsett vad som händer runt omkring – inte ens en aggressiv terrier som bet hans stora, svarta pinnar kunde störa honom – absolut lugn. Det fanns något extraordinärt band mellan de två gamla männen – de behövde inte prata med varandra, eller så talade de på ett sätt som endast de visste. De förstod varandra utan ord. Det var tydligt att de hade lite (jag var inte ens säker på om de hade ett hem), men de hade varandra. De var oskillbara... tills mannen dog och hunden hamnade på DjurSkyddscentralen - TOZ i Polen, Słupsk-grenen, där jag kunde lära känna honom bättre. Jag försökte föreställa mig den förlust han måste ha upplevt. En hund som spenderat varje ögonblick av sitt liv tillsammans med en mänsklig vän; vars liv var praktiskt taget en oförändrad promenad, plötsligt fångad i en kage. Denna förlust kan inte ersättas av fulla skålar och noggrann omsorg från personal och frivilliga. Många hundar eller människor skulle brista efter en sådan förlust; de skulle dra sig in i hörnan av kagen och sig själva, eller bli sura och irriterade. Men inte den visen, som kan acceptera vad som än kommer med stoisk lugn. Herr Rebus förlorade inte sin vänlighet och kärlek till människor. Herr Rebus känner ingen konster, men vem undrar någonsin om Kopernikus kunde hoppa över getter, eller Seneca göra handstånd? I detta herres fall är kommandon onödiga. Vid promenader drar han inte, varför skulle han? Han är lugn under borstning, eftersom det är bra för honom. Han vet perfekt att ryggsäcken är för att lagra godis. Han kunde lära sig ett par kommandon – under en promenad lärde han sig att sitta vid kommando... nej, snarare på begäran. Han kan göra något som ingen tränning kan lära – att klibba sig till en person med genuin kärlek, att lägga huvudet på dina knän och titta djupt in i din själ med sina mörka pupiller. Jag ska också tillägga att Herr Rebus är utmärkt utseende. Allt emellanåt, ingenting ger mer charm till en vuxen man än en grå skägg (jag vet från obduktioner). Även det faktum att han lätt rasslar på sin framfot bidrar till hans charm och minner om två berömda doktorer – Dr. House och Dr. Watson. Efter att ha varit i skyddshuset har han tagit på sig märkbar vikt. Herr Rebus förtjänar en hundpension bredvid en ny kärleksfull människa. Vi tog seriöst övervägandet att adoptera honom. Tyvärr tillåter min hälsa inte att jag höjer, och Rebus är en stor hund, och ibland behöver en hund sitta i badkaret eller på bordet hos veterinären. Jag ska också tillägga att han är lågintensiv – som en vuxen herre behöver han inte långa ansträngande promenader, och livserfarenheter har gjort att han kan sova i kasse. Vad han mest behöver är mänsklig närhet. Om du därför har de förutsättningar och vill ta in någon verkligen extraordinär i ditt liv, rekommenderar jag Rebus!
Läs original (pl)
Rebus to duży (27 kg) dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. Do schroniska trafił w kwietniu 2024 po śmierci swojego opiekuna. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Listade för 3 månader sedan
