Adoptoi Rebus
Rasvahybridi · Tuntematon · Iäkäs · 10 vuotta
Rebus on suuri, kunniakas koira, joka vanhuudestaan (syntynyt vuonna 2013) jo ei tarvitse monta kokemusta tyydyttääkseen tarpeitaan. Kävelyillä hän intohimollisesti ottaa yhteyttä ihmisiin ja nauttii hoidosta. Hän kävelee hyvin kiinni rintamassa, tykkää vedessä olla, mutta myös lepätä ruoholla hoitajan kanssa. Hän kohtaa hyvin omaa kaveriaan kylpyhuoneen sisällä. Näin volontööri Michał esitteli Rebusia, jota hän tuntee aikoinaan, kun hän ei vielä asui talossakin: Olen tuntenut isäntää Rebusia kauan, 10 vuoden ajan, koska historialliset ja elämäntapa tapahtumat toivat minut Słupskiin. Muuten meillä oli mahdollisuus tutustua paremmin, mutta alusta alkaen... usein näin isäntää Rebusia, kun hän käveli ihmisen kanssa Nowobramska- ja naapureiden kujien läpi. Jopa silloin huomasin hänen säteilevän älykkyyttä - itse mietin, olisiko hän lähempänä Socratesta tai Zenonista Citiumista, tai ehkä tibetiläisen monakan tai johonkin alkuperäisväestön šamanin älykkyydestä. Hän aina käveli rauhallisesti ja varmasti ihmisen vierellä, mitä tahansa tapahtui – ei edes aggressiivinen terrier, joka puree hänen suurten mustien pahvinsa, häiritsee häntä – täydellinen rauha. Olivat erityinen yhteys näiden kahden vanhan miehen välillä – he eivät tarvinneet puhua toisilleen, tai he puhuivat tavalla, jonka vain he tiesivät. He ymmärsivät toisiaan sanomatta. Selkeästi heillä oli vähän (ei ollut edes varmaa, että heillä oli koti), mutta heillä oli toisensa. He olivat erottamattomia... kunnes mies kuoli ja koira päätyi Eläinkansanvarjoon - TOZ Puolassa, Słupskin osastolla, missä minä voimme tutustua häneen paremmin. Yritin kuvitella, millaisia menetyksiä hän todennäköisesti koki. Koira, joka vietti kaikki elämänsä hetket ihmisystävän kanssa; jonka elämä oli melkein jatkuva kävely, löysi itsensä koteloon. Tätä menetystä ei voi korvata täydestä ruokalaatikosta ja huolellisesta hoitosta henkilökunnan ja vapaaehtojen puolelta. Monet koirat tai ihmiset romahtavat tällaisen menetyksen jälkeen; he piiloutuvat kotelon nurkkaan ja itseensä, tai tulevat irritableiksi ja epämiellyttäviksi. Mutta ei filosofi, joka voi hyväksyä mikä tahansa kohtalo sauma-asenteella. Isäntä Rebus ei menetä ystävällisyyttään ja rakkautta ihmisiin. Isäntä Rebus ei tiedä tehtäviä, mutta kukaan koskaan miettii, voisiko Copernicus hypätä yli vuokraukset, vai tehdäkö Seneca käsipä päätä? Tässä tilanteessa komentoja ei tarvita. Kävelyillä hän ei vetä, miksi hän tekisi sen? Hän on rauhallinen hankaamisessa, koska se on hyvä hänelle. Hän tietää täydellisesti, että takapaketti on ruokatölkejä varten. Hän voi oppia muutamaa komentoa – yhdellä kävelyllä hän opetti istumaan komennon... ei, pikemminkin pyynnön. Hän voi tehdä jotain, mitä harjoittelu ei voi opettaa – hän sulkeutuu ihmiseen rehellisellä rakkaudella, laittaa päänsä sinun polvimme ja katsoo syvälle sielusi tummiin pupilien. Lisäsin, että isäntä Rebus on poikkeuksellisen kaunis. Lopulta, mitään lisää ei lisää yleisesti houkuttelevuutta kypärälle miehelle kuin hieno hiussuuntaus (tiedän autopsioista). Se, että hän hieman vaivaa etupalkkiaan, lisää hänen houkuttelevuuttaan ja muistuttaa kahdesta kuuluisasta lääkärimestä – Dr. House ja Dr. Watson. Olin talossa, hän sai huomattavaa painoa. Isäntä Rebus ansaitsee koira eläkkeelle uuden rakkaan ihmisen. Me ajattelimme vakavasti adoptointia. Valitettavasti terveyteni ei salli minua nostaa, ja Rebus on suuri koira, ja joskus tarvitaan asettaa koira pesuun tai tabletiin eläinlääkärin. Lisäisin myös, että hän on alhaisen huollon arvoinen – kypsänä miestä ei tarvita pitkiä, vaivaltaisia kävelyjä, ja elämäkokemukset ovat tehneet hänet kyvykkääksi unimaan kotelossa. Mitä hän tarvitsee eniten, on ihmisen läheisyys. Jos siis sinulla on edellytykset ja haluat tuoda jonkun todella erityisen henkilön elämääsi, suosin Rebusia sinulle!
Lue alkuperäinen (pl)
Rebus to duży (27 kg) dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. Do schroniska trafił w kwietniu 2024 po śmierci swojego opiekuna. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Listattu 3 kuukautta sitten
