Adopter Rebus
Croisé · Inconnu · Senior · 10 ans
Rebus est un grand chien distingué qui, en raison de son âge (né en 2013), n'a plus besoin de beaucoup d'expériences pour satisfaire ses besoins. Pendant les promenades, il manifeste volontiers du contact avec les gens et apprécie les caresses. Il marche bien en laisse, aime entrer dans l'eau, mais aussi s'étendre dans l'herbe et se reposer avec son soignant. Il s'entend très bien avec son compagnon de la cage. Voici comment le bénévole Michał a décrit Rebus, qu'il connaît depuis le temps où il ne vivait pas encore au refuge : J'ai connu Monsieur Rebus de loin pendant 10 ans, depuis que des événements historiques et vitaux m'ont amené à Słupsk. Cependant, récemment nous avons eu l'opportunité de mieux nous connaître, mais dès le début... Je voyais souvent Monsieur Rebus lorsqu'il marchait avec son humain le long de Nowobramska et des rues adjacentes. Même alors, j'ai remarqué la sagesse qu'il dégageait - je me demandais même s'il était plus proche de Socrate ou de Zénon de Citium, ou peut-être de la sagesse d'un moine tibétain ou d'un chamane d'une tribu native. Il marchait toujours calmement et inébranlablement à côté de son humain, peu importe ce qui se passait autour - pas même un terrier agressif qui mordait ses grandes pattes noires ne pouvait le perturber - calme absolu. Il y avait un lien extraordinaire entre ces deux hommes plus âgés - ils n'avaient pas besoin de se parler, ou ils parlaient d'une manière qu'eux seuls connaissaient. Ils se comprenaient sans mots. Il était clair qu'ils avaient peu (je n'étais même pas sûr s'ils avaient un logement), mais ils avaient l'un l'autre. Ils étaient inséparables... jusqu'à la mort de l'homme, et le chien a fini au Refuge Animal - TOZ en Pologne, branche de Słupsk, où je pouvais mieux le connaître. J'ai essayé d'imaginer la perte qu'il a dû subir. Un chien qui a passé chaque moment de sa vie avec un ami humain ; dont la vie était pratiquement une marche continue, soudainement retrouvé en cage. Cette perte ne peut pas être compensée par des bols pleins et des soins attentifs du personnel et des bénévoles. Beaucoup de chiens ou de personnes craqueraient après une telle perte ; ils se réfugieraient dans le coin de la cage et se retireraient d'eux-mêmes, ou deviendraient agressifs et irritables. Mais pas le sage, qui peut accepter tout ce que le destin lui apporte avec un calme stoïque. Monsieur Rebus n'a pas perdu sa douceur et son amour pour les gens. Monsieur Rebus ne connaît aucun tour, mais qui a jamais songé si Copernic pourrait sauter par-dessus des chèvres, ou Sénèque faire des pompes ? Dans le cas de ce monsieur, les ordres sont inutiles. Pendant les promenades, il ne tire pas, pourquoi le ferait-il ? Il reste calme lors du brossage, car c'est bon pour lui. Il sait parfaitement que le sac à dos sert à stocker des friandises. Il pourrait apprendre quelques ordres - pendant une promenade, il a appris à s'asseoir sur commande... non, plutôt sur demande. Il peut faire quelque chose que aucune formation ne peut enseigner - se blottir contre une personne avec un amour authentique, poser sa tête sur vos genoux et regarder profondément dans votre âme avec ses grands yeux noirs. Je préciserai que Monsieur Rebus est exceptionnellement séduisant. Après tout, rien n'ajoute plus de charme à un homme mûr qu'une barbe grise (je le sais d'après les autopsies). Le fait qu'il boitille légèrement sur sa patte avant ajoute à son charme et rappelle deux célèbres médecins - le Dr House et le Dr Watson. Depuis son arrivée au refuge, il a pris du poids noticeable. Monsieur Rebus mérite une retraite pour chiens à côté d'un nouveau humain aimant. Nous avons sérieusement envisagé de l'adopter. Malheureusement, ma santé ne permet pas de soulever, et Rebus est un grand chien, et un chien a parfois besoin d'être mis dans la baignoire ou sur la table du vétérinaire. Je préciserai également qu'il est peu exigeant - en tant qu'homme mûr, il n'a pas besoin de longues et fatigantes promenades, et les expériences de la vie l'ont rendu capable de dormir dans une cage. Ce dont il a le plus besoin, c'est de la proximité humaine. Si donc vous avez les conditions nécessaires et souhaitez apporter quelqu'un vraiment extraordinaire dans votre vie, je vous recommande Rebus !
Lire l'original (pl)
Rebus to duży dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé il y a 2 semaines
