Rebus örökbefogadása
Keverék fajta · Ismeretlen · Idős · 10 évek
Rebus egy nagy, tiszteletteljes kutya, aki a korából (született 2013-ban) nem igényel több élményt, hogy kielégítse szükségleteit. Sétákon élénken kapcsolatba lép az emberekkel és szereti az ölelgetést. Jól sétál kutyaszoroson, szeret beúszni a vízbe, de ugyanakkor szeret a fűben feküdni és pihenni a gondozójával. Jóban van a kifutóban lévő társával. Íme, ahogy a jövőképző Michał mutatta be Rebuszt, akivel ismeri attól kezdve, amióta még nem élt a menhelyen: Tizen évig ismertem Mr. Rebuszt messziről, mivel a történelmi és életbeli események Słupskba hoztak. Azonban nemrég lehetőséget kaptunk arra, hogy jobban megismerjük egymást, de már eleve... gyakran láttam Mr. Rebuszt, miközben a gazdájával sétált a Nowobramska és a szomszédos utcákon. Akkor is éreztem a bölcsességet, amit árasztott – magam is kérdezem, talán közelebb állt Sókratészhez vagy Zenon Citiumihoz, vagy talán a tibeti pap vagy valami eredeti törzsek viseletének bölcsességéhez. Mindig nyugodtan és megingathatatlanul sétált a gazdája mellett, bármi történjen is körülöttük – még egy agresszív terrier harapása sem zavarta meg a nagy, fekete lábait – teljes nyugalom. Volt valami különleges kapcsolat e két idős férfi között – nem kellett beszélgetni egymással, vagy talán úgy beszéltek, ahogy csak ők tudták. Értették egymást szavak nélkül. Világos volt, hogy keveset (nem is voltam biztos abban, hogy van házuk), de mindketten voltak egymásnak. Szorosan összekötve voltak... amíg az ember meghalt, és a kutya a Magyar Állatmenhely – TOZ lengyelországi Słupski irodájába került, ahol jobban megismertem. Megpróbáltam elképzelni, milyen veszteséget érezhetett. Egy kutya, aki minden pillanatát egy emberi baráttal töltötte; élete szinte egy folyamatos séta, hirtelen ketrecbe került. Ez a veszteség nem pótolható teljes tálakkal és figyelmes gondozással a dolgozóktól és önkéntesektől. Sok kutya vagy ember összeomlana ilyen veszteség után; visszahúzódna a ketrec sarkába, vagy bosszús és rosszkedvű lenne. De nem így van ez a bölcsessel, aki képes elfogadni bármilyen sorsot sztoikus nyugalommal. Mr. Rebusz nem veszítette el a finom-szenvét és szeretetét az emberek iránt. Mr. Rebusz nem ismer trükköket, de valaha is gondolt-e valaki arra, hogy Kopernikusz képes ugrani kecskék fölött, vagy Seneca képes a kezdetre? Ebben az úriember esetében parancsok feleslegesek. Sétákon nem húz, miért is tennie? Nyugodtan viseli a fürdetést, mert jót tesz neki. Tökéletesen tudja, hogy a hátizsák a sütemények tárolására szolgál. Tanulhatné néhány parancsot – egy sétán során megtanult ülni parancsra... nem, inkább kérelemre. Képes valamire, amit a tanítás nem taníthat – belenyugszik egy emberbe való valódi szeretettel, fejét a térdeidre téve mélyen a lelkedbe néz a sötét pupilláival. Hozzáteszem, hogy Mr. Rebusz kiválóan néz ki. Minden, ami hozzáadja a karakterhez egy érett férfinak, a szürke szakáll (tudom, mert autopsziákat végeztem). A tény, hogy kissé csúszik a előlábával, hozzáadja a charmjához, és emlékeztet két híres orvosra, Dr. House-ra és Dr. Watson-ra. A menhelyen való tartózkodása óta jelentősen megsúlyozott. Mr. Rebusz egy olyan kutya, aki egy új szerető ember mellett nyugdíjas életet érdemel. Komolyan fontolóra vettük, hogy felvennénk. Sajnos az egészségem nem engedi, hogy emeljek, és Rebusz egy nagy kutya, és néha segítségre van szüksége, hogy becserkésszék a kádba, vagy felvigyék a veterínushoz az asztalra. Hozzáteszem, hogy alacsony karbantartású – mint egy érett úriember, nem szükséges hosszú, intenzív séták, és az élet tapasztalatai lehetővé tették számára, hogy aludjon egy dobozban. Amire leginkább szüksége van, az az emberi közelség. Tehát, ha rendelkeztek a feltételekkel, és szeretnétek valakit valóban kiválót hozni az életitekbe, ajánlom Rebuszt!
Olvasd el az eredetit (pl)
Rebus to duży (27 kg) dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. Do schroniska trafił w kwietniu 2024 po śmierci swojego opiekuna. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Megjelent 3 hónappal ezelőtt
