Adopter Rebus
Krydsede raser · Ukendt · Ældre · 10 år
Rebus er en stor, ærefuld hund, der på grund af sin alder (født i 2013) ikke har brug for mange oplevelser for at tilfredsstille sine behov. Under promenader viser han glæde ved at kontakte folk og nyder omsorg. Han går godt på snor, elsker at gå i vandet, men også at ligge i græsset og hvile sammen med sin plejer. Han kommer meget godt ud med sin kammerat fra kageværelset. Her er hvordan frivillig Michał præsenterede Rebus, som kender ham fra tiden da han stadig ikke boede i dyrehaven: Jeg har kendt Mr. Rebus fra fjern i 10 år, siden historiske og livsbegivenheder førte mig til Słupsk. Dog havde vi for nylig muligheden for at skabe et nærmere forhold, men fra start... Jeg så ofte Mr. Rebus, når han gik med sin menneske langs Nowobramska og nabogade. Endda dengang bemærkede jeg den visdom, han strålede - jeg sigter på om han var tættere på Sokrates eller Zenon fra Citium, eller måske til visdommen fra en tibetansk munk eller en shaman fra en indfødtsstamme. Han gik altid roligt og uvirkeligt ubestemt ved sin menneskes side, uanset hvad der skete rundt om - ikke engang en agresiv terrier, der bid hans store sorte paller, kunne trænge til ham - absolut ro. Der var noget særligt mellem de to ældre mænd - de behøvede ikke tale med hinanden, eller de talte på en måde, kun de vidste. De forstod hinanden uden ord. Det var klart, at de havde lidt (jeg var ikke engang sikker på, om de havde et hjem), men de havde hinanden. De var uskadelige... indtil manden døde, og hunden endte i Dyrehaven - TOZ i Polen, Słupsk afdeling, hvor jeg kunne lære ham bedre kende. Jeg forsøgte at forestille mig den tab, han må have oplevet. En hund, der havde brugt hver sekund af sit liv sammen med en menneskelig ven; hvis liv var praktisk taget en uspollet promenade, endte pludselig i en kage. Dette tab kan ikke kompenseres med fulde bolle og omhyggelig omsorg fra personale og frivillige. Mange hunde eller mennesker ville bryde sammen efter sådant tab; de ville trække sig tilbage i hjørnet af kagen og sig selv, eller blive rådvilde og irritabel. Men ikke den vismand, der kan acceptere hvad som helst med stolthed og ro. Mr. Rebus mistede ikke sin venlighed og kærlighed til mennesker. Mr. Rebus kender ingen tricks, men nogen nogensinde undres om Copernicus kunne hoppe over gejrer, eller Seneca kunne gøre håndstand? I dette herres tilfælde er kommandoer unødvendige. Ved promenader trækker han ikke, hvorfor skulle han? Han er rolig under børstning, fordi det er godt for ham. Han ved helt præcist, at rygsækken er til at holde snacks. Han kunne lære et par kommandoer - under en promenade lærte han at sidde på kommando... nej, snarere på anmodning. Han kan gøre noget, som ingen træning kan lære - at kysses ind i en persons krop med ægte kærlighed, at lægge hovedet på dine knæ og se dybt ind i din sjæl med sine mørke pupiller. Jeg vil tilføje, at Mr. Rebus er ekstremt flot. Efter alt, ingenting tilføjer mere charm til en moden mand end en grå skæg (jeg ved det fra autopsier). Selvfølgelig er faktummet, at han let løftet på sin forfod, også tilføjer til hans charm og minder om to berømte doktorer - Dr. House og Dr. Watson. Siden han har været i dyrehaven, har han fået synlig vægt. Mr. Rebus fortjener en hundepension ved siden af en ny kærlig menneske. Vi tænkte alvorligt på at adoptere ham. Desværre tillader min sundhed ikke mig at bære, og Rebus er en stor hund, og en hund har undertiden brug for at blive sat i badekar eller op på bordet hos dyrlægen. Jeg vil også tilføje, at han er lav vedligeholdelse - som en moden herre har han ikke brug for lange, anstrengende promenader, og livserfaringer har gjort ham i stand til at sove i kasse. Det, han har mest brug for, er menneskelig nærhed. Så hvis du har de betingelser og ønsker at bringe nogen virkelig særlig ind i dit liv, anbefaler jeg dig Rebus!
Læs original (pl)
Rebus to duży (27 kg) dostojny pies, który z racji swojego wieku (ur. 2013) nie potrzebuje już wielu wrażeń, by zaspokoić swoje potrzeby. Na spacerach bardzo chętnie nawiązuje kontakt z człowiekiem i lubi pieszczoty. Pięknie idzie na smyczy, lubi wchodzić do wody, ale także położyć się w trawce i odpocząć ze swoim opiekunem. Świetnie się dogaduje ze swoim towarzyszem z boksu. Do schroniska trafił w kwietniu 2024 po śmierci swojego opiekuna. A oto, jak przedstawił Rebusa wolontariusz Michał, który zna go z czasów, kiedy jeszcze nie mieszkał w schronisku: Pana Rebusa znam z widzenia od 10 lat, to jest od czasu kiedy wichry dziejowe i życiowe przywiały mnie do Słupska. Ostatnio jednak mieliśmy okazję poznać się bliżej, ale od początku… Widywałem często Pana Rebusa kiedy razem ze swoim człowiekiem spacerowali po Nowobramskiej i sąsiednich uliczkach. Już wtedy zwróciłem uwagę na mądrość jaką emanował – sam się zastanawiam czy bliżej mu do Sokratesa czy Zenona Kitiończyka, a może do mądrości tybetańskiego mnicha lub szamana pewnego rdzennego plemienia. Zawsze szedł obok swojego człowieka spokojnie i niewzruszenie, bez względu na to co dzieło się wokół – nie wyprowadził go z równowagi zażarty ratlerek, kąsający jego wielkie, czarne łapy – stuprocentowy spokój. Tych dwóch starszych panów łączyła jakaś niezwykła więź – nie musieli ze sobą rozmawiać, albo rozmawiali w jakiś znany tylko sobie sposób. Rozumieli się beż słów. Widać było, że mieli niewiele (nawet nie byłem pewien czy mają dom), ale mieli siebie nawzajem. Byli nierozłączni… do czasu – pan człowiek umarł, a pan pies trafił do Schroniska dla Zwierząt – TOZ w Polsce oddział Słupsk, gdzie mogłem poznać go bliżej. Próbowałem wyobrazić sobie stratę jaką musiał przeżyć. Pan pies, który każdą chwilę swojego życia spędzał z ludzkim przyjacielem; którego życie było praktycznie nieustającym spacerem trafił nagle do klatki. Takiej straty nie zrekompensuje pełna micha i troskliwa opieka pracowników i wolontariuszy. Niejeden pies czy człowiek po takiej stracie załamałby się z kretesem; uciekł w głąb klatki i samego siebie, lub stałby się zgryźliwy i opryskliwy. Ale nie mędrzec, który ze stoickim spokojem potrafi przyjąć to co daje los. Pan Rebus nie stracił swej łagodności i miłości do ludzi. Pan Rebus nie zna żadnych sztuczek, ale czy ktokolwiek zastanawia się czy Kopernik potrafił fikać koziołki, a Seneka stawać na rękach? W przypadku tego pana komendy są zbędne. Na spacerze nie szarpie, bo po co miałby to robić? Przy wyczesywaniu podszerstka jest spokojny, bo przecież to dobre dla niego. Doskonale wie, że plecak służy do przechowywania smaczków Mógłby się nauczyć paru komend – podczas jednego spaceru nauczył się siadać na komendę… nie, raczej na prośbę. Potrafi za to coś, czego nie da żadna tresura – wtulić się w człowieka ze szczerą miłością, położyć łeb na kolanach i zajrzeć ciemnymi ślepiami w głąb duszy. Dodam jeszcze że Pan Rebus jest niezwykle przystojny. Wszak nic tak nie dodaje powabu dojrzałemu mężczyźnie jak szpakowata broda (wiem z autopsji ). Nawet to, że lekko utyka na przednią łapę dodaje mu uroku i przywołuje na myśl dwóch słynnych lekarzy – dr. Housa i dr. Whatsona. Od czasu pobytu w schronisku przybrał wyraźnie na wadze. Pan Rebus zasłużył sobie na psią emeryturę u boku nowego kochającego człowieka. Sami poważnie rozpatrywaliśmy przygarnięcie go. Niestety, moje zdrowie nie pozwala mi dźwigać, a Rebus to spory pies, a psa trzeba czasem wstawić do wanny lub na stół u weterynarza. Dodam jeszcze, że jest mało wymagający – jako dojrzały pan nie potrzebuje długich, forsownych spacerów, a doświadczenia życiowe sprawiły, że może spać w kojcu. To co mu najbardziej potrzebne to bliskość człowieka. Jeśli zatem masz warunki i chcesz wprowadzić do swojego życia kogoś naprawdę niezwykłego, to polecam Ci Rebusa!
Listet for 3 måneder siden
