Lobo adoptieren
Mischling · Männlich · Jung · 2 Jahre
Hallo, ich bin Lobo – ein großer Kerl mit einem noch größeren Herzen. Ich wurde im April 2021 geboren und hatte von dem ersten Tag an ein Zuhause. Ich wuchs mit meinen Menschen auf: Ich hatte meine Schüsseln, meine Spielzeuge, meinen Lieblingsplatz in der Ecke des Raumes und jeden Tag hatte seinen Rhythmus – Morgengrüße, Spaziergänge durch die Nachbarschaft, Nachmittagsnickerchen. Ich fühlte mich sicher und geliebt … bis zu diesem einen Vorfall. Im Jahr 2022 entstand ein Missverständnis zwischen mir und meiner Pflegeperson. Vielleicht war es ein Funke, der lang zurückliegende Spannungen entzündete? Die Leute versuchten, sich mit einem Spezialisten abzusprechen, gaben aber schnell auf. Fehler wiederholten sich, Frustration baute sich auf und ich verstand immer weniger, was sie von mir wollten. Juni 2024 kam und alles brach zusammen. Ich wurde auf ein Garten Grundstück verlegt – ein einsamer Hundeleben, ohne Komfort und ohne Spaziergänge (meine Besitzerin konnte nicht mehr damit umgehen). Dann wurde meine Person schwer krank und wurde ins Krankenhaus eingeliefert. Ihre Frau traf eine schwere Entscheidung: Entweder ich würde eine neue Familie finden oder ich würde ins Tierheim kommen. Werbung half nicht, denn ich bin groß, stark und meine Geschichte löste Angst aus. Als ich ins Tierheim kam, war ich entsetzt und verloren. Ich wusste nicht, was mich erwartete. Glücklicherweise gaben sie mir Zeit und Raum, das Vertrauen wiederherzustellen. Am ersten Tag benutzte ich den Laufbereich und einige Mitarbeiter wurden zu wahren Freunden für mich – ich ließ zu, dass man mich streichelte und ich empfand echte Freude darüber. Meine Ohren schmerzten wirklich – ich bewegte sie ständig. Die Mitarbeiter wussten, dass ich eine Maulschelle benötigen würde, also zeigten sie mir Schritt für Schritt mit positiver Verstärkung, dass es nichts Schreckliches war. Dank dieser Arbeit konnte ich endlich wieder Spaziergänge machen und meine geliebten Routinen wiederherstellen: Morgen auf dem Gras, Nachmittage im Schatten der Bäume. Ohne diese einfachen Freuden war der Tag leer. Jetzt fühle ich mich am besten, wenn ich regelmäßige Spazierzeiten und klare Regeln für mein Verhalten habe. Es gibt mir ein Gefühl von Sicherheit und Ruhe. Hab ich noch eine Chance? Ich glaube, ich habe sie – wenn ich eine Familie finde, die meine Bedürfnisse versteht, mir Platz bietet und einfache, klare Regeln festlegt. Ein paar Fakten über mich: - Ich habe aktuelle Impfungen und Entwurmung. - Ich bin kastriert. - Ich liebe lange, vielfältige Spaziergänge und gehe sehr gut an der Leine. - Mit Kindern kann es schwieriger sein – aufgrund meiner Größe und manchmal starken Reaktionen. - Andere Hunde ziehen mich wie ein Magnet an, aber diesmal arbeite ich daran mit dem Personal des Tierheims und glaube, dass es nur besser werden wird. Ich warte auf dich und dein warmes Herz. Vielleicht bist du die Person, die mir das Zuhause gibt, das ich verdient habe?
Original lesen (pl)
Cześć, jestem Lobo – ogromny chłopak o sercu jeszcze większym niż moje łapy.Urodziłem się w kwietniu 2021 roku i od pierwszego dnia miałem dom. Dorastałem u boku moich ludzi: miałem swoje miski, zabawki, ulubione miejsce w kącie pokoju, a każdy dzień miał swój rytm – poranne powitanie, spacer po okolicy, popołudniowa drzemka. Czułem się pewnie i kochany… aż do tego jednego zdarzenia. W 2022 roku pomiędzy mną a moją opiekunką pojawiło się nieporozumienie. Może to była iskra, która podpaliła przewlekłe napięcia? Ludzie próbowali skonsultować sprawę ze specjalistą, ale szybko się wycofali. Błędy się powtarzały, frustracje narastały, a ja coraz mniej rozumiałem, czego ode mnie chcą. Nadchodził czerwiec 2024 roku i wszystko runęło. Z domu przeniosłem się na działkowy ogródek – samotne psie życie, bez wygód i bez spacerów (mój pan już nie dawał rady). Potem mój człowiek poważnie zachorował i trafił do szpitala. Jego żona podjęła trudną decyzję: albo znajdę nowy dom, albo pojadę do schroniska. Ogłoszenia nie pomogły, bo jestem duży, silny, a moja historia budziła lęk. Kiedy trafiłem do schroniska, byłem przerażony i zagubiony. Nie wiedziałem, na co się porywam. Na szczęście dali mi czas i przestrzeń, bym mógł odbudować zaufanie. Już pierwszego dnia skorzystałem z wybiegu, a niektórzy pracownicy stali się dla mnie prawdziwymi przyjaciółmi – pozwoliłem sobie na głaskanie i czerpię z tego prawdziwą radość. Bardzo bolały mnie uszy – trzepałem nimi bez przerwy. Personel wiedział, że będę potrzebował kagańca, więc krok po kroku, z pozytywnymi wzmocnieniami, pokazywali mi, że to nic strasznego. Dzięki temu mogłem wreszcie znów wychodzić na spacery i odtwarzać swoje ukochane rytuały: poranki na trawie, popołudnia w cieniu drzew. Bez tych prostych przyjemności dzień był pusty. Teraz czuję się najlepiej, gdy mam stałe godziny spacerów i jasne zasady postępowania. To daje mi poczucie bezpieczeństwa i spokoju.Czy mam jeszcze szansę? Wierzę, że tak – jeśli znajdę rodzinę, która zrozumie moje potrzeby, zapewni mi przestrzeń i wyznaczy proste, czytelne reguły.Kilka faktów o mnie:-Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia.-Jestem wykastrowany.-Uwielbiam długie, różnorodne spacery i naprawdę ładnie chodzę na smyczy.-Z dziećmi może być trudniej – ze względu na mój rozmiar i czasem silne reakcje.-Inne psy przyciągają mnie jak magnes, ale pracuję nad tym razem z personelem schroniska i wierzę, że będzie tylko lepiej.Czekam na Ciebie i Twoje ciepłe serce. Może to właśnie Ty dasz mi dom, na jaki zasługuję?
Kostenloses Konto — 10 Kontakte inklusive
Eingestellt letzten Monat
