Lobo adoptieren
Mischling · Männlich · Jung · 2 Jahre
Hallo, ich bin Lobo – ein großer Kerl mit einem Herzen, das noch größer ist als meine Pfoten. Ich wurde im April 2021 geboren und hatte von dem ersten Tag an ein Zuhause. Ich wuchs mit meinen Menschen auf: Ich hatte meine Schüsseln, Spielzeug, meinen Lieblingsplatz in der Ecke des Raums und jeden Tag hatte seinen Rhythmus – Morgensegen, Spaziergänge durch das Viertel, Nachmittagsschlaf. Ich fühlte mich sicher und geliebt… bis zu diesem einen Vorfall. Im Jahr 2022 entstand ein Missverständnis zwischen mir und meiner Pflegeperson. Vielleicht war es ein Funke, der alte Spannungen entfacht hat? Die Leute versuchten, sich an einen Spezialisten zu wenden, aber sie zogen schnell zurück. Mistakes wiederholte, Frustrationen bauten sich auf und ich verstand immer weniger, was sie von mir wollten. Juni 2024 kam und alles zerbrach. Ich wurde auf einen Gartenplatz verlegt – ein einsamer Hundes Leben, ohne Bequemlichkeiten und ohne Spaziergänge (mein Besitzer konnte nicht mehr damit umgehen). Dann erkrankte meine Person schwer und wurde ins Krankenhaus eingeliefert. Seine Frau traf eine schwierige Entscheidung: Entweder ich würde ein neues Zuhause finden oder ich würde ins Tierheim gehen. Die Anzeigen halfen nicht, denn ich bin groß, stark und meine Geschichte verursachte Angst. Als ich ins Tierheim kam, war ich verängstigt und verloren. Ich wusste nicht, was auf mich zukam. Fortunaitely gaben mir Zeit und Raum, um wieder Vertrauen zu gewinnen. Am ersten Tag nutzte ich den Auslauf und einige Mitarbeiter wurden zu echten Freunden für mich – ich ließ mich streicheln und ich hatte wirklich Freude daran. Meine Ohren schmerzten wirklich – ich zappelte ständig damit. Das Personal wusste, dass ich ein Muskel brauchte, also zeigten sie Schritt für Schritt, mit positiver Verstärkung, mir, dass es nichts Schreckliches war. Dank dieser Möglichkeit konnte ich endlich wieder Spaziergänge machen und meine geliebten Routinen wieder aufbauen: Morgens auf der Wiese, nachmittags im Schatten der Bäume. Ohne diese einfachen Freuden war der Tag leer. Jetzt fühle ich mich am besten, wenn ich regelmäßige Spazierzeiten habe und klare Regeln des Verhaltens. Das gibt mir ein Gefühl von Sicherheit und Frieden. Habe ich noch eine Chance? Ich glaube, ja – wenn ich eine Familie finde, die meine Bedürfnisse versteht, mir Raum gibt und einfache, klare Regeln setzt. Ein paar Fakten über mich: – Ich habe aktuelle Impfungen und Entwurmung. – Ich bin kastriert. – Ich liebe lange, abwechslungsreiche Spaziergänge und gehe sehr gut an der Leine. – Mit Kindern kann es schwieriger sein – aufgrund meiner Größe und manchmal starker Reaktionen. – Andere Hunde ziehen mich wie ein Magnet an, aber diesmal arbeite ich mit dem Tierheim-Personal daran, dass es besser wird. Ich warte auf dich und dein warmes Herz. Vielleicht bist du derjenige, der mir das Zuhause gibt, das ich verdiene? Hinweis: Dieser Hund muss einen Maulkorb tragen.
Original lesen (pl)
Cześć, jestem Lobo – ogromny chłopak o sercu jeszcze większym niż moje łapy.Urodziłem się w kwietniu 2021 roku i od pierwszego dnia miałem dom. Dorastałem u boku moich ludzi: miałem swoje miski, zabawki, ulubione miejsce w kącie pokoju, a każdy dzień miał swój rytm – poranne powitanie, spacer po okolicy, popołudniowa drzemka. Czułem się pewnie i kochany… aż do tego jednego zdarzenia. W 2022 roku pomiędzy mną a moją opiekunką pojawiło się nieporozumienie. Może to była iskra, która podpaliła przewlekłe napięcia? Ludzie próbowali skonsultować sprawę ze specjalistą, ale szybko się wycofali. Błędy się powtarzały, frustracje narastały, a ja coraz mniej rozumiałem, czego ode mnie chcą. Nadchodził czerwiec 2024 roku i wszystko runęło. Z domu przeniosłem się na działkowy ogródek – samotne psie życie, bez wygód i bez spacerów (mój pan już nie dawał rady). Potem mój człowiek poważnie zachorował i trafił do szpitala. Jego żona podjęła trudną decyzję: albo znajdę nowy dom, albo pojadę do schroniska. Ogłoszenia nie pomogły, bo jestem duży, silny, a moja historia budziła lęk. Kiedy trafiłem do schroniska, byłem przerażony i zagubiony. Nie wiedziałem, na co się porywam. Na szczęście dali mi czas i przestrzeń, bym mógł odbudować zaufanie. Już pierwszego dnia skorzystałem z wybiegu, a niektórzy pracownicy stali się dla mnie prawdziwymi przyjaciółmi – pozwoliłem sobie na głaskanie i czerpię z tego prawdziwą radość. Bardzo bolały mnie uszy – trzepałem nimi bez przerwy. Personel wiedział, że będę potrzebował kagańca, więc krok po kroku, z pozytywnymi wzmocnieniami, pokazywali mi, że to nic strasznego. Dzięki temu mogłem wreszcie znów wychodzić na spacery i odtwarzać swoje ukochane rytuały: poranki na trawie, popołudnia w cieniu drzew. Bez tych prostych przyjemności dzień był pusty. Teraz czuję się najlepiej, gdy mam stałe godziny spacerów i jasne zasady postępowania. To daje mi poczucie bezpieczeństwa i spokoju.Czy mam jeszcze szansę? Wierzę, że tak – jeśli znajdę rodzinę, która zrozumie moje potrzeby, zapewni mi przestrzeń i wyznaczy proste, czytelne reguły.Kilka faktów o mnie:-Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia.-Jestem wykastrowany.-Uwielbiam długie, różnorodne spacery i naprawdę ładnie chodzę na smyczy.-Z dziećmi może być trudniej – ze względu na mój rozmiar i czasem silne reakcje.-Inne psy przyciągają mnie jak magnes, ale pracuję nad tym razem z personelem schroniska i wierzę, że będzie tylko lepiej.Czekam na Ciebie i Twoje ciepłe serce. Może to właśnie Ty dasz mi dom, na jaki zasługuję?
Eingestellt vor 4 Monaten
