Lobo adopteren
Kruisbried · Mannelijk · Jong · 2 jaren
Hallo, ik ben Lobo – een grote jongen met een hart dat groter is dan mijn poten. Ik werd geboren in april 2021 en vanaf de eerste dag had ik een thuis. Ik groeide op bij mijn mensen: ik had mijn borden, speelgoed, mijn favoriete plekje in de hoek van de kamer, en elke dag had zijn ritme – ochtendgroetjes, wandelingen door het buurtje, middagdutjes. Ik voelde me veilig en geliefd… tot dat ene incident. In 2022 ontstond er een misverstand tussen mij en mijn verzorger. Misschien was het een vonk die oude spanningen ontstak? Mensen probeerden advies te vragen aan een specialist, maar trokken snel terug. Fouten werden herhaald, frustraties bouwden op, en ik begreep steeds minder wat ze van mij wilden. Juni 2024 kwam en alles raakte in puin. Ik werd verhuisd naar een tuinplot – een eenzaam hondenviaat, zonder gemakken en zonder wandelingen (mijn eigenaar kon het niet meer aan). Toen mijn persoon ernstig ziek werd en opgenomen werd, maakte zijn vrouw een moeilijke keuze: of ik zou een nieuw huis vinden of naar het dierenasiel gaan. Reclames hielpen niet, want ik ben groot, sterk en mijn verhaal gaf angst. Toen ik aankwam in het dierenasiel was ik bang en verward. Ik wist niet wat me te wachten stond. Gelukkig gaven ze me tijd en ruimte om vertrouwen opnieuw op te bouwen. Op de allerallereerste dag gebruikte ik de loop, en sommige medewerkers werden echte vrienden voor mij – ik liet mezelf aaien en genoot echt van het gevoel. Mijn oren deden echt pijn – ik bewoog ze continu. De medewerkers wisten dat ik een snuitje nodig had, dus stap voor stap, met positieve versterking, lieten ze me zien dat het niets engs was. Dankzij dit kon ik weer wandelen en mijn geliefde routine herstellen: morgens op het gras, middags in de schaduw van bomen. Zonder deze eenvoudige genieten was de dag leeg. Nu voel ik me het beste als ik regelmatige wandeltijden heb en duidelijke gedragsregels. Dat geeft me een gevoel van veiligheid en rust. Heeft hij nog kans? Ik denk van wel – als ik een gezin vind dat mijn behoeften begrijpt, mij ruimte geeft en eenvoudige, duidelijke regels stelt. Enkele feiten over mij: - Ik heb actuele vaccinaties en ontworming. - Ik ben kastrans. - Ik hou van lange, variabele wandelingen en loop echt goed aan de lijn. - Met kinderen kan het moeilijker zijn – vanwege mijn grootte en soms sterke reacties. - Andere honden trekken me aan als een magneet, maar dit keer werk ik eraan met het dierenasiel en geloof dat het alleen beter wordt. Ik wacht op jullie en jullie warme hart. Misschien ben jij degene die me het thuis geeft dat ik verdient?
Origineel lezen (pl)
Cześć, jestem Lobo – ogromny chłopak o sercu jeszcze większym niż moje łapy.Urodziłem się w kwietniu 2021 roku i od pierwszego dnia miałem dom. Dorastałem u boku moich ludzi: miałem swoje miski, zabawki, ulubione miejsce w kącie pokoju, a każdy dzień miał swój rytm – poranne powitanie, spacer po okolicy, popołudniowa drzemka. Czułem się pewnie i kochany… aż do tego jednego zdarzenia. W 2022 roku pomiędzy mną a moją opiekunką pojawiło się nieporozumienie. Może to była iskra, która podpaliła przewlekłe napięcia? Ludzie próbowali skonsultować sprawę ze specjalistą, ale szybko się wycofali. Błędy się powtarzały, frustracje narastały, a ja coraz mniej rozumiałem, czego ode mnie chcą. Nadchodził czerwiec 2024 roku i wszystko runęło. Z domu przeniosłem się na działkowy ogródek – samotne psie życie, bez wygód i bez spacerów (mój pan już nie dawał rady). Potem mój człowiek poważnie zachorował i trafił do szpitala. Jego żona podjęła trudną decyzję: albo znajdę nowy dom, albo pojadę do schroniska. Ogłoszenia nie pomogły, bo jestem duży, silny, a moja historia budziła lęk. Kiedy trafiłem do schroniska, byłem przerażony i zagubiony. Nie wiedziałem, na co się porywam. Na szczęście dali mi czas i przestrzeń, bym mógł odbudować zaufanie. Już pierwszego dnia skorzystałem z wybiegu, a niektórzy pracownicy stali się dla mnie prawdziwymi przyjaciółmi – pozwoliłem sobie na głaskanie i czerpię z tego prawdziwą radość. Bardzo bolały mnie uszy – trzepałem nimi bez przerwy. Personel wiedział, że będę potrzebował kagańca, więc krok po kroku, z pozytywnymi wzmocnieniami, pokazywali mi, że to nic strasznego. Dzięki temu mogłem wreszcie znów wychodzić na spacery i odtwarzać swoje ukochane rytuały: poranki na trawie, popołudnia w cieniu drzew. Bez tych prostych przyjemności dzień był pusty. Teraz czuję się najlepiej, gdy mam stałe godziny spacerów i jasne zasady postępowania. To daje mi poczucie bezpieczeństwa i spokoju.Czy mam jeszcze szansę? Wierzę, że tak – jeśli znajdę rodzinę, która zrozumie moje potrzeby, zapewni mi przestrzeń i wyznaczy proste, czytelne reguły.Kilka faktów o mnie:-Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia.-Jestem wykastrowany.-Uwielbiam długie, różnorodne spacery i naprawdę ładnie chodzę na smyczy.-Z dziećmi może być trudniej – ze względu na mój rozmiar i czasem silne reakcje.-Inne psy przyciągają mnie jak magnes, ale pracuję nad tym razem z personelem schroniska i wierzę, że będzie tylko lepiej.Czekam na Ciebie i Twoje ciepłe serce. Może to właśnie Ty dasz mi dom, na jaki zasługuję?
Gelist 4 maanden geleden
