Adottare Lobo
Incrocio · Maschio · Giovane · 2 anni
Ciao, sono Lobo - un ragazzone con un cuore ancora più grande delle mie zampe. Sono nato nel aprile 2021 e fin dal primo giorno ho avuto una casa. Sono cresciuto con la mia famiglia: avevo le mie ciotole, i miei giochi, il mio posto preferito nell'angolo della stanza, e ogni giorno aveva il suo ritmo: saluti al mattino, passeggiate intorno al quartiere, pisolini pomeridiani. Mi sentivo sicuro e amato... fino a quell'incidente. Nel 2022, è sorto un malinteso tra me e il mio assistente. Forse era stato un piccolo scintillio che ha acceso tensioni accumulate da tempo? Le persone hanno provato a consultare uno specialista, ma si sono subito ritirate. Gli errori si ripetevano, l'irritazione cresceva, e capivo sempre meno ciò che volevano da me. Giunse giugno 2024 e tutto andò in pezzi. Fui trasferito in un appezzamento di terreno - una vita solitaria per un cane, senza comodità e senza passeggiate (il mio proprietario non riusciva più a far fronte). Poi la mia persona si ammalò gravemente e fu ricoverata. La sua moglie dovette prendere una difficile decisione: o io avrei trovato una nuova casa o sarei andato nel rifugio per animali. Gli annunci non aiutarono, perché sono grosso, forte e la mia storia spaventava. Quando arrivai al rifugio per animali, ero terrorizzato e smarrito. Non sapevo cosa mi aspettasse. Fortunatamente, mi diedero tempo e spazio per ricostruire la fiducia. Il primo giorno usai la corsa e alcuni dipendenti divennero veri amici per me - mi permisi di essere accarezzato e ne ebbi davvero piacere. Le mie orecchie mi facevano molto male - le agitavo costantemente. Il personale sapeva che avrei bisogno di una museruola, quindi passo dopo passo, con rinforzo positivo, mi fecero capire che non era nulla di spaventoso. Grazie a questo, finalmente potei uscire a passeggiare di nuovo e ripristinare le mie amate routine: mattine sull'erba, pomeriggi all'ombra degli alberi. Senza questi semplici piaceri, la giornata era vuota. Ora mi sento meglio quando ho orari regolari per le passeggiate e regole chiare sul comportamento. Mi dà un senso di sicurezza e pace. Ho ancora una possibilità? Credo di sì - se trovo una famiglia che capisce le mie esigenze, che mi offre spazio e stabilisce regole semplici e chiare. Alcuni fatti su di me: - Ho vaccinazioni e deparassitazioni aggiornate. - Sono castrato. - Adoro lunghe passeggiate varie e cammino bene al guinzaglio. - Con i bambini può essere più difficile - a causa della mia taglia e talvolta reazioni forti. - Gli altri cani mi attraggono come un magnete, ma questa volta sto lavorando su questo con il personale del rifugio e credo che andrà solo meglio. Ti aspetto, tu e il tuo cuore caldo. Forse sei proprio tu quello che mi darà la casa che merito?
Leggi originale (pl)
Cześć, jestem Lobo – ogromny chłopak o sercu jeszcze większym niż moje łapy.Urodziłem się w kwietniu 2021 roku i od pierwszego dnia miałem dom. Dorastałem u boku moich ludzi: miałem swoje miski, zabawki, ulubione miejsce w kącie pokoju, a każdy dzień miał swój rytm – poranne powitanie, spacer po okolicy, popołudniowa drzemka. Czułem się pewnie i kochany… aż do tego jednego zdarzenia. W 2022 roku pomiędzy mną a moją opiekunką pojawiło się nieporozumienie. Może to była iskra, która podpaliła przewlekłe napięcia? Ludzie próbowali skonsultować sprawę ze specjalistą, ale szybko się wycofali. Błędy się powtarzały, frustracje narastały, a ja coraz mniej rozumiałem, czego ode mnie chcą. Nadchodził czerwiec 2024 roku i wszystko runęło. Z domu przeniosłem się na działkowy ogródek – samotne psie życie, bez wygód i bez spacerów (mój pan już nie dawał rady). Potem mój człowiek poważnie zachorował i trafił do szpitala. Jego żona podjęła trudną decyzję: albo znajdę nowy dom, albo pojadę do schroniska. Ogłoszenia nie pomogły, bo jestem duży, silny, a moja historia budziła lęk. Kiedy trafiłem do schroniska, byłem przerażony i zagubiony. Nie wiedziałem, na co się porywam. Na szczęście dali mi czas i przestrzeń, bym mógł odbudować zaufanie. Już pierwszego dnia skorzystałem z wybiegu, a niektórzy pracownicy stali się dla mnie prawdziwymi przyjaciółmi – pozwoliłem sobie na głaskanie i czerpię z tego prawdziwą radość. Bardzo bolały mnie uszy – trzepałem nimi bez przerwy. Personel wiedział, że będę potrzebował kagańca, więc krok po kroku, z pozytywnymi wzmocnieniami, pokazywali mi, że to nic strasznego. Dzięki temu mogłem wreszcie znów wychodzić na spacery i odtwarzać swoje ukochane rytuały: poranki na trawie, popołudnia w cieniu drzew. Bez tych prostych przyjemności dzień był pusty. Teraz czuję się najlepiej, gdy mam stałe godziny spacerów i jasne zasady postępowania. To daje mi poczucie bezpieczeństwa i spokoju.Czy mam jeszcze szansę? Wierzę, że tak – jeśli znajdę rodzinę, która zrozumie moje potrzeby, zapewni mi przestrzeń i wyznaczy proste, czytelne reguły.Kilka faktów o mnie:-Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia.-Jestem wykastrowany.-Uwielbiam długie, różnorodne spacery i naprawdę ładnie chodzę na smyczy.-Z dziećmi może być trudniej – ze względu na mój rozmiar i czasem silne reakcje.-Inne psy przyciągają mnie jak magnes, ale pracuję nad tym razem z personelem schroniska i wierzę, że będzie tylko lepiej.Czekam na Ciebie i Twoje ciepłe serce. Może to właśnie Ty dasz mi dom, na jaki zasługuję?
Account gratuito — 10 contatti inclusi
Elencati mese scorso
