Adoptera Lobo
Korsad ras · Han · Unge · 2 år
Hej, jag heter Lobo – en stor karl med ett ännu större hjärta än mina pinnar. Jag föddes i april 2021 och från första dagen hade jag ett hem. Jag växte upp med mina människor: jag hade mina skålar, leksaker, min favoritplats i hörnet av rummet, och varje dag hade sin rutin – morgongräten, promenader runt omkring, eftermiddagsnötte. Jag kände mig trygg och älskad… till den där händelsen. År 2022 uppstod ett missförstånd mellan mig och min vårdare. Kanske det var en gnista som tändde långvariga spänningar? Människor försökte konsultera en specialist, men gick snabbt tillbaka. Fel upprepades, frustrationen byggde upp, och jag förstod allt mindre vad de ville att jag skulle göra. Juni 2024 kom och allt bröt ihop. Jag flyttades till en trädgårdsplats – ett ensamt hundliv, utan bekvämligheter och utan promenader (min ägare kunde inte längre hantera det). Därefter blev min person allvarligt sjuk och interniserad. Hans fru tog ett svårt beslut: antingen skulle jag hitta ett nytt hem eller gå till djurhemmet. Annonsar hjälpte inte, eftersom jag är stor, stark och mitt historie orsakade rädsla. När jag kom till djurhemmet var jag rädd och förlorad. Jag visste inte vad jag skulle få ta sig an. Lyckligtvis gav de mig tid och utrymme för att återvinna förtroendet. Redan på första dagen använde jag läget, och några personal blev riktiga vänner för mig – jag tillät mig att bli smekad och upplevde verkligen glädje av det. Minar öron gjorde ont – jag svingade dem konstant. Personalen visste att jag behövde en blygda, så steg för steg, med positiv förstärkning, visade de mig att det inte var något skrämmande. Tack till detta kunde jag slutligen gå ut på promenader igen och återuppta mina kära rutiner: morgon på gräset, eftermiddagar i trädkronans skugga. Utan dessa enkla njutningar var dagen tom. Nu känner jag mig bäst när jag har regelbundna promenadintervall och tydliga regler för beteende. Det ger mig en känsla av trygghet och fred. Har jag fortfarande chansen? Jag tror att jag gör – om jag hittar en familj som förstår mina behov, ger mig utrymme och sätter enkla, tydliga regler. Lite fakta om mig: - Jag har aktuella vaccinationer och avparasering. - Jag är kastrerad. - Jag älskar långa, varierade promenader och går verkligen bra på en lejond. - Med barn kan det vara svårare – p.g.a. min storlek och ibland starka reaktioner. - Andra hundar drar mig som en magnett, men denna gång arbetar jag med djurhemmets personal och tror att det bara kommer att bli bättre. Jag väntar på dig och din varma hjärta. Kanske du är den som kommer ge mig hemmet jag förtjänar?
Läs original (pl)
Cześć, jestem Lobo – ogromny chłopak o sercu jeszcze większym niż moje łapy.Urodziłem się w kwietniu 2021 roku i od pierwszego dnia miałem dom. Dorastałem u boku moich ludzi: miałem swoje miski, zabawki, ulubione miejsce w kącie pokoju, a każdy dzień miał swój rytm – poranne powitanie, spacer po okolicy, popołudniowa drzemka. Czułem się pewnie i kochany… aż do tego jednego zdarzenia. W 2022 roku pomiędzy mną a moją opiekunką pojawiło się nieporozumienie. Może to była iskra, która podpaliła przewlekłe napięcia? Ludzie próbowali skonsultować sprawę ze specjalistą, ale szybko się wycofali. Błędy się powtarzały, frustracje narastały, a ja coraz mniej rozumiałem, czego ode mnie chcą. Nadchodził czerwiec 2024 roku i wszystko runęło. Z domu przeniosłem się na działkowy ogródek – samotne psie życie, bez wygód i bez spacerów (mój pan już nie dawał rady). Potem mój człowiek poważnie zachorował i trafił do szpitala. Jego żona podjęła trudną decyzję: albo znajdę nowy dom, albo pojadę do schroniska. Ogłoszenia nie pomogły, bo jestem duży, silny, a moja historia budziła lęk. Kiedy trafiłem do schroniska, byłem przerażony i zagubiony. Nie wiedziałem, na co się porywam. Na szczęście dali mi czas i przestrzeń, bym mógł odbudować zaufanie. Już pierwszego dnia skorzystałem z wybiegu, a niektórzy pracownicy stali się dla mnie prawdziwymi przyjaciółmi – pozwoliłem sobie na głaskanie i czerpię z tego prawdziwą radość. Bardzo bolały mnie uszy – trzepałem nimi bez przerwy. Personel wiedział, że będę potrzebował kagańca, więc krok po kroku, z pozytywnymi wzmocnieniami, pokazywali mi, że to nic strasznego. Dzięki temu mogłem wreszcie znów wychodzić na spacery i odtwarzać swoje ukochane rytuały: poranki na trawie, popołudnia w cieniu drzew. Bez tych prostych przyjemności dzień był pusty. Teraz czuję się najlepiej, gdy mam stałe godziny spacerów i jasne zasady postępowania. To daje mi poczucie bezpieczeństwa i spokoju.Czy mam jeszcze szansę? Wierzę, że tak – jeśli znajdę rodzinę, która zrozumie moje potrzeby, zapewni mi przestrzeń i wyznaczy proste, czytelne reguły.Kilka faktów o mnie:-Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia.-Jestem wykastrowany.-Uwielbiam długie, różnorodne spacery i naprawdę ładnie chodzę na smyczy.-Z dziećmi może być trudniej – ze względu na mój rozmiar i czasem silne reakcje.-Inne psy przyciągają mnie jak magnes, ale pracuję nad tym razem z personelem schroniska i wierzę, że będzie tylko lepiej.Czekam na Ciebie i Twoje ciepłe serce. Może to właśnie Ty dasz mi dom, na jaki zasługuję?
Listade för 5 månader sedan
