Adopter Lobo
Croisé · Mâle · Jeune · 2 ans
Bonjour, je m'appelle Lobo – un grand type avec un cœur encore plus grand que mes pattes. Je suis né en avril 2021 et dès le premier jour j'ai eu un foyer. J'ai grandi avec ma famille : j'avais mes gamelles, mes jouets, mon coin favori dans le coin de la pièce, et chaque jour avait son rythme – des salutations du matin, des promenades autour du quartier, des siestes l'après-midi. Je me sentais en sécurité et aimé… jusqu'à cet incident. En 2022, un malentendu est survenu entre moi et mon accompagnateur. Peut-être était-ce une étincelle qui a réveillé des tensions anciennes ? Les gens ont essayé de consulter un spécialiste, mais ont rapidement reculé. Les erreurs se sont répétées, les frustrations ont augmenté, et je comprenais de moins en moins ce qu'ils voulaient de moi. Juin 2024 est arrivé et tout s'est effondré. J'ai été transféré dans un jardin – une vie solitaire pour un chien, sans confort et sans promenades (mon propriétaire ne pouvait plus faire face). Puis, mon accompagnateur est tombé gravement malade et a été hospitalisé. Son épouse a pris une décision difficile : soit je trouverais une nouvelle maison, soit je partirais au refuge pour animaux. Les annonces n'ont pas aidé, car je suis grand, fort et mon histoire suscitait la peur. Lorsque j'ai arrivé au refuge pour animaux, j'étais terrifié et perdu. Je ne savais pas ce qui m'attendait. Heureusement, ils m'ont donné du temps et de l'espace pour reconstruire ma confiance. Le premier jour, j'ai utilisé la cour, et certains employés sont devenus de vrais amis pour moi – j'ai permis qu'on me caresse et j'ai vraiment apprécié cela. Mes oreilles me faisaient très mal – je les bougeais constamment. Le personnel savait que j'aurais besoin d'une muselière, alors étape par étape, avec une renforcement positif, ils m'ont montré qu'il ne s'agissait de rien d'effrayant. Grâce à cela, j'ai pu enfin sortir pour des promenades et retrouver mes routines bien-aimées : les matins sur l'herbe, les après-midis à l'ombre des arbres. Sans ces simples plaisirs, la journée était vide. Maintenant, je me sens le mieux quand j'ai des heures régulières de promenade et des règles claires de comportement. Cela me donne un sentiment de sécurité et de paix. Est-ce que je peux encore avoir une chance ? Je le crois – si je trouve une famille qui comprend mes besoins, qui me fournit de l'espace et qui établit des règles simples et claires. Quelques faits sur moi : - J'ai des vaccinations et vermifugation à jour. - Je suis stérilisé. - J'aime les longues promenades variées et je marche très bien en laisse. - Avec les enfants c'est parfois plus difficile – à cause de ma taille et de certaines réactions parfois fortes. - Les autres chiens m'attirent comme un aimant, mais cette fois-ci je travaille dessus avec le personnel du refuge pour animaux et je pense que cela ne fera que s'améliorer. Je vous attends, vous et votre cœur chaud. Peut-être êtes-vous celui qui me donnera la maison que je mérite ?
Lire l'original (pl)
Cześć, jestem Lobo – ogromny chłopak o sercu jeszcze większym niż moje łapy.Urodziłem się w kwietniu 2021 roku i od pierwszego dnia miałem dom. Dorastałem u boku moich ludzi: miałem swoje miski, zabawki, ulubione miejsce w kącie pokoju, a każdy dzień miał swój rytm – poranne powitanie, spacer po okolicy, popołudniowa drzemka. Czułem się pewnie i kochany… aż do tego jednego zdarzenia. W 2022 roku pomiędzy mną a moją opiekunką pojawiło się nieporozumienie. Może to była iskra, która podpaliła przewlekłe napięcia? Ludzie próbowali skonsultować sprawę ze specjalistą, ale szybko się wycofali. Błędy się powtarzały, frustracje narastały, a ja coraz mniej rozumiałem, czego ode mnie chcą. Nadchodził czerwiec 2024 roku i wszystko runęło. Z domu przeniosłem się na działkowy ogródek – samotne psie życie, bez wygód i bez spacerów (mój pan już nie dawał rady). Potem mój człowiek poważnie zachorował i trafił do szpitala. Jego żona podjęła trudną decyzję: albo znajdę nowy dom, albo pojadę do schroniska. Ogłoszenia nie pomogły, bo jestem duży, silny, a moja historia budziła lęk. Kiedy trafiłem do schroniska, byłem przerażony i zagubiony. Nie wiedziałem, na co się porywam. Na szczęście dali mi czas i przestrzeń, bym mógł odbudować zaufanie. Już pierwszego dnia skorzystałem z wybiegu, a niektórzy pracownicy stali się dla mnie prawdziwymi przyjaciółmi – pozwoliłem sobie na głaskanie i czerpię z tego prawdziwą radość. Bardzo bolały mnie uszy – trzepałem nimi bez przerwy. Personel wiedział, że będę potrzebował kagańca, więc krok po kroku, z pozytywnymi wzmocnieniami, pokazywali mi, że to nic strasznego. Dzięki temu mogłem wreszcie znów wychodzić na spacery i odtwarzać swoje ukochane rytuały: poranki na trawie, popołudnia w cieniu drzew. Bez tych prostych przyjemności dzień był pusty. Teraz czuję się najlepiej, gdy mam stałe godziny spacerów i jasne zasady postępowania. To daje mi poczucie bezpieczeństwa i spokoju.Czy mam jeszcze szansę? Wierzę, że tak – jeśli znajdę rodzinę, która zrozumie moje potrzeby, zapewni mi przestrzeń i wyznaczy proste, czytelne reguły.Kilka faktów o mnie:-Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia.-Jestem wykastrowany.-Uwielbiam długie, różnorodne spacery i naprawdę ładnie chodzę na smyczy.-Z dziećmi może być trudniej – ze względu na mój rozmiar i czasem silne reakcje.-Inne psy przyciągają mnie jak magnes, ale pracuję nad tym razem z personelem schroniska i wierzę, że będzie tylko lepiej.Czekam na Ciebie i Twoje ciepłe serce. Może to właśnie Ty dasz mi dom, na jaki zasługuję?
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé le mois dernier
