Υιοθετήστε τον/την ALI FELICI
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Ενήλικας · 4 έτη
Ονομάζομαι Γκουενταλίνα και έγινα η αρχηγός των συνοδηγών μου Γερμανα και Ρομανα μετά το γεγονός ότι ο ζωντανός μας σύντροφος εξολοθρεύτηκε βαριά με μια δυνατή πατάτσα απλά γιατί ήθελε να μας φροντίσει, να μας προστατέψει. Ζήσαμε μαζί και ήταν τυχεροί για περίπου 4 χρόνια σε ένα σπίτι από το οποίο τελικά ο δύοπόδιος μας φίλος έφυγε. Μας αγαπούσε, μας μιλούσε και μας τρέφει. Έναν μέρα άνθρωποι που δεν είχαμε ποτέ δει ήρθαν σε εμάς, μας φοβίσανε, μας έκαναν απειλητικούς, και πιθανόν αυτό είναι το λόγο για τον οποίο ο αρσενικός μας τιμωρήθηκε. Έτσι μείναμε τρεις, με αβέβαιο μέλλον ποιος θα μας φροντίσει, καθώς είμαστε απλά γεράκια. Ζήσαμε λίγο χωρίς αναφορές και καταφύγιο μέχρι που άνθρωποι που ήταν φιλικοί από μια Εταιρεία (Lida Cirie’ Valli di Lanzo) ήρθαν για να μας πάρουν, να μας βάλουν σε ένα μεγάλο κλουβί και να μας πάρουν μαζί τους. Φυσικά ήμασταν φοβισμένοι γιατί όπου μας έφεραν, μπορούσαμε να ακούσουμε τα ουρλιαχτά των άλλων γεράκια όπως εμείς, μας ρωτούσαμε πού είχαμε τελειώσει, αλλά ακόμα και τότε το κλουβί άνοιξε και μετά από μια στιγμή σύγχυσης καταλάβαμε ότι είχαν τα ίδια μας φύλλα, καθώς και ποταμούς και μεγάλο χώρο για πολύ χώρο και δέντρα... φάνηκε να είναι ένας όμορφος τόπος όπου μπορούσαμε να ζήσουμε. Ναι, είναι ένας όμορφος τόπος, είμαστε ήρεμοι, κανείς δεν θα μας τραυματίσει, έχουμε χώρο και τροφή πολύ περισσότερο από την ψυχή μας, ένα προστατευμένο καταφύγιο για τη νύχτα, αλλά πάνω απ' όλα νέοι φίλοι με τους οποίους θα φτερούσαμε τα ΑΛΙ ΦΕΛΙΤΣΙ. Ονομάζομαι Γκουενταλίνα και μπορώ να χαλαρώσω γιατί εδώ ξέρω ότι οι δύο παλιοί μου συνοδηγοί είναι ασφαλείς. Ο νέος μου δύοπόδιος φίλος που είναι ένας εθελοντής από την Εταιρεία Lida Ciriè είναι φιλικός, έψαχνα για μια αναπαύσαντα αγκαλιά και... τη βρήκα. Κάποιες φορές τα περιστατικά, όπως ίσως η συνηθισμένη ιστορία τριών χαμένων γεράκια, έχουν ένα χαρούμενο τέλος.
Διάβασε αρχικό (it)
Il mio nome è Guendalina e sono diventata la guida delle mie compagne Germana e Romana dopo che il nostro compagno di vita è stato miseramente ucciso con un violento calcio per il solo fatto che voleva prendersi cura di noi, voleva proteggerci. Abbiamo vissuto insieme e felici per circa 4 anni in una casa dalla quale ad un certo punto è andata via la nostra amica a due zampe. Lei ci voleva bene, ci parlava e ci nutriva. Un giorno è arrivata della gente che non avevamo mai visto prima che ci ha spaventati, reso minacciosi ed è forse per questo che il nostro maschio è stato punito. Così siamo rimaste in tre con un destino incerto su chi avrebbe potuto prendersi cura di noi, del resto siamo solo delle oche. Abbiamo vissuto un po’ senza riferimenti e senza riparo fino al giorno in cui delle brave persone di un Associazione (Lida Cirie’ Valli di Lanzo) sono venute a prenderci, messe in una grande gabbia e portate via lontano. Ovviamente eravamo spaventate perché dove siamo state portate sentivamo le grida di altre oche come noi, ci chiedevamo dove eravamo mai finite, ma ad un tratto la gabbia si è aperta e dopo un momento di smarrimento ci siamo rese conto che si c’ erano delle nostre simili ed anche delle anatre e con loro un laghetto e tanta erba ed alberi… sembrava un bel posto dove poter vivere. Si, è un bel posto, siamo tranquille nessuno ci farà del male, abbiamo spazio e cibo a volontà, un riparo protetto per la notte, ma soprattutto nuove amiche con le quali sbattere le ali felici. Mi chiamo Guendalina e posso rilassarmi perché qui so che anche le mie due vecchie compagne sono al sicuro. La mia nuova amica a due zampe che è una volontaria dell’Associazione Lida Ciriè è simpatica, ho cercato da lei una carezza rassicurante e… l’ho trovata. A volte le storie, come forse quella banale di 3 oche allo sbando hanno un lieto fine.
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
