ALI FELICI adopteren
Kruisbried · Mannelijk · Volwassen · 4 jaren
Mijn naam is Guendalina en ik ben de leider van mijn vrienden Germana en Romana na ons levenpartner was vreselijk vermoord met een geweldige trap alleen omdat hij ons wilde beschermen. We leefden samen en gelukkig voor ongeveer 4 jaar in een huis waar onze twee-potige vriendin uiteindelijk wegging. Ze hield van ons, sprak met ons en voedde ons. Op een dag kwamen mensen die we nooit eerder hadden gezien bij ons, ons bang maakten, ons dreigend deden en misschien is daarom onze man gestraft. Dus zijn we nu drie, met een onzekere toekomst wie ons zal verzorgen, want we zijn gewoon eenden. We leefden een beetje zonder referenties en schuilplaats tot sommige aardige mensen van een Vereniging (Lida Cirie’ Valli di Lanzo) ons kwamen halen, ons in een grote kooi plaatsten en ons meenamen. Natuurlijk waren we bang omdat waar we naartoe gingen, we de gejammer van andere eenden zoals wij konden horen, we zich afvroegen waar we terechtgekomen waren, maar plotseling opende de kooi zich en na een moment van verwarring realiseerden we ons dat er ons soort was, ook eenden en met hen een meer, veel gras en bomen... het leek een fijne plek waar we konden leven. Ja, het is een fijne plek, we zijn rustig, niemand zal ons kwaad doen, we hebben ruimte en eten naar ons hart toe, een beschermd onderdak 's nachts, maar vooral nieuwe vrienden met wie we ALI FELICI kunnen flapperen. Mijn naam is Guendalina en ik kan ontspannen want hier weet ik dat mijn twee oude vrienden veilig zijn. Mijn nieuwe twee-potige vriendin die een vrijwilliger is van de Lida Ciriè Vereniging is vriendelijk, ik zocht naar een troostende streling en... ik vond hem. Soms hebben verhalen, zoals misschien het alledaagse verhaal van drie verloren eenden, een gelukkig einde.
Origineel lezen (it)
Il mio nome è Guendalina e sono diventata la guida delle mie compagne Germana e Romana dopo che il nostro compagno di vita è stato miseramente ucciso con un violento calcio per il solo fatto che voleva prendersi cura di noi, voleva proteggerci. Abbiamo vissuto insieme e felici per circa 4 anni in una casa dalla quale ad un certo punto è andata via la nostra amica a due zampe. Lei ci voleva bene, ci parlava e ci nutriva. Un giorno è arrivata della gente che non avevamo mai visto prima che ci ha spaventati, reso minacciosi ed è forse per questo che il nostro maschio è stato punito. Così siamo rimaste in tre con un destino incerto su chi avrebbe potuto prendersi cura di noi, del resto siamo solo delle oche. Abbiamo vissuto un po’ senza riferimenti e senza riparo fino al giorno in cui delle brave persone di un Associazione (Lida Cirie’ Valli di Lanzo) sono venute a prenderci, messe in una grande gabbia e portate via lontano. Ovviamente eravamo spaventate perché dove siamo state portate sentivamo le grida di altre oche come noi, ci chiedevamo dove eravamo mai finite, ma ad un tratto la gabbia si è aperta e dopo un momento di smarrimento ci siamo rese conto che si c’ erano delle nostre simili ed anche delle anatre e con loro un laghetto e tanta erba ed alberi… sembrava un bel posto dove poter vivere. Si, è un bel posto, siamo tranquille nessuno ci farà del male, abbiamo spazio e cibo a volontà, un riparo protetto per la notte, ma soprattutto nuove amiche con le quali sbattere le ali felici. Mi chiamo Guendalina e posso rilassarmi perché qui so che anche le mie due vecchie compagne sono al sicuro. La mia nuova amica a due zampe che è una volontaria dell’Associazione Lida Ciriè è simpatica, ho cercato da lei una carezza rassicurante e… l’ho trovata. A volte le storie, come forse quella banale di 3 oche allo sbando hanno un lieto fine.
Gelist vorige maand
