Υιοθετήστε τον/την E’
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Ηλικιωμένος · 11 έτη
Την Κυριακή, ένας νέος κάτοικος έφτασε στο καταφύγιο ζώων: Αριέλ, ένα τριών χρόνων μεικτής φυλής σκύλος, σε ικανοποιητική υγεία αλλά απότομα γινόμενος περιττός. Το ζευγάρι που την αφήνει είναι νέο, αλλά όταν πήραν την Αριέλ από ένα καταφύγιο σκύλων στη Βασιλικάτα, η κοπέλα δεν ήταν ακόμα είκοσι χρόνων και είχε ένα σχέδιο ζωής που τη στιγμή εκείνη περιλαμβάνει να έχει ένα σκύλο. Δεν είναι γνωστό τι είχαν πει σ' αυτό το πολύ νέο ζευγάρι για την υποχρέωση και την ευθύνη που συνοδεύουν την υιοθεσία ενός σκύλου: το γεγονός παραμένει ότι ένα «συνηθισμένο» γεγονός όπως μια μετακίνηση ήταν αρκετό για να αφήσει ένα μικρό σκύλο που θα έπρεπε να είναι για πάντα ένας οδικός σύντροφος. Τα έγγραφα που συνοδεύουν το σκύλο αποδεικνύουν ότι όταν η Αριέλ έφτασε στο Μπελούνο, δεν ήταν ακόμα τριών μηνών, γεννημένη στις 25 Απριλίου 2015, και δόθηκε στα νέα άτομα στις 18 Ιουλίου. Παρά το μικρό της μέγεθος, η Αριέλ ήταν ήδη ένας άστεγος σκύλος καταγεγραμμένος στην τοπική αρχή, που πάσχει από κοκκιδιοστόμωση και γιαρδιασία, όπως επιβεβαιώνει η τοπική υγειονομική υπηρεσία το 5 Ιουνίου: τίποτα ασυνήθιστο για έναν άστεγο σκύλο από τα νότια, εκτός αν η διάγνωση επιβεβαιώθηκε και στις 4 Ιουλίου, δηλαδή μετά από ένα μήνα πιθανή ακατάλληλη θεραπεία και δεκατέσσερις μέρες πριν τη μεταφορά στη Βενετία. Είχε θεραπευτεί η Αριέλ κατά την υιοθεσία της; Πώς ήταν το ταξίδι που, μόλις τριών μηνών, την έφερε στο Μπελούνο; Ποιος έκανε το προ-υιοθεσία επίτης στο σπίτι; Ποιος εξήγησε στα νέα άτομα τι σημαίνει «να πάρεις ένα σκύλο»; Και ποιος βεβαίωσε ότι ήταν ένας μικρός σκύλος, όπως ζήτησε ο υιοθετητής, και που αντίθετα αποφάσισε να μεγαλώσει σχεδόν έως μεγάλης ποικιλίας; Δεν μπορούμε πλέον να αντέξουμε αυτή την «διακίνηση σκύλων» από τα νότια. Έχουμε ήδη αναφέρει την καλή πίστη πολλών εθελοντών (όχι μόνο στα νότια αλλά και στα βόρεια), αλλά και την ανύπομονη αυτοπεποίθηση πολλών αυτοπροκηρυχθέντων αγαπητών ζώων (όχι μόνο στα βόρεια αλλά και στα νότια) που τοποθετούν και συνεχίζουν να τοποθετούν δείγματα για την ευφορία τους να ικανοποιούν τους εαυτούς τους με φωτογραφίες και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τι γίνεται με τους δραματικούς τόνους και τις ιστορίες - συχνά ψευδείς - που χρησιμοποιούνται για να «κυκλοφορήσουν» το ζώο στο διαδίκτυο, παίζοντας απαράδεκτα με τα συναισθήματα των ανθρώπων; Και το χρήμα (λίγο ή πολύ) που ζητείται στα αυτοκινητοδρόμια, όπου οι σκύ
Διάβασε αρχικό (it)
Domenica scorsa è arrivata in rifugio una nuova ospite: si tratta di Ariel, una meticcia di tre anni, in piena salute ma diventata improvvisamente ingombrante. La coppia che l'ha lasciata è giovane, ma quando ha preso Ariel da un canile della Basilicata la ragazza non aveva neanche vent'anni e un progetto di vita che, in quel momento, includeva la presenza di un cane. Non è dato sapere quanto sia stato detto a questa giovanissima coppia dell'impegno e della responsabilità a cui andava in contro adottando un cane: sta di fatto che un evento “normale” come un trasferimento è bastato per scaricare una cagnotta che avrebbe dovuto essere, per sempre, una compagna di viaggio. I documenti che accompagnano il cane provano che quando Ariel è arrivata a Belluno non aveva neanche tre mesi, essendo nata il 25 aprile 2015 e ceduta ai ragazzi il 18 luglio. Pur così piccola, Ariel era già una randagia intestata al comune, affetta da coccidiosi e giardiasi, come attestato dal servizio veterinario dell'Azienda sanitaria locale il 5 giugno: niente di strano per un randagio del sud, se non fosse che la diagnosi è stata confermata anche il 4 luglio, vale a dire dopo un mese di cure forse non fatte e quattordici giorni prima del trasferimento in Veneto. Era guarita Ariel quando è stata data in adozione? Come è stato il viaggio che, a soli tre mesi, l'ha portata a Belluno? E chi ha fatto (o non fatto) la visita di preaffido? Chi ha spiegato ai ragazzi cosa voleva dire “prendere un cane”? E chi ha assicurato che si trattava di un cane di piccola taglia, proprio come aveva chiesto l'adottante e che, invece, ha deciso di crescere quasi fino alla taglia grande? Non se ne può veramente più di questo “traffico di cani” dal sud. Abbiamo già detto della buonafede di tanti volontari (sia al sud che al nord), ma anche del protagonismo di altrettanti sedicenti amanti degli animali (sia al nord, che al sud), che hanno piazzato e continuano a piazzare esemplari per il narcisistico piacere di gratificarsi con foto e post sui social. E che dire dei toni drammatici e delle storie – spesso false- usati per “lanciare” l'animale in rete, giocando in modo irresponsabile con i sentimenti delle persone? E dei soldi (pochi o tanti che siano) chiesti nelle stazioni di servizio dell'autostrada, dove i cani vengono consegnati? E dei giovani “doberman” inseriti in famiglie con neonati? E degli “schnauzer” che – chissà come mai! – sono troppo vivaci? E dei cuccioli (proprio come Ariel) garantiti di taglia piccola che invece diventano troppo grandi per un appartamento? O di esemplari drogati per il tempo del viaggio che si rivelano poi ingestibili? Anche nel canile di APACA ci sono cani così, portati al nord da bellunesi che farebbero un piacere ai cani e ai loro concittadini se si dedicassero ad altro! E' ora che Stato e Regioni – che non sono mai intervenuti per bloccare o almeno regolare la migrazione dai canili del Sud- facciano cessare una situazione che è indegna di un paese civile.
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
