Υιοθετήστε τον/την Melpo
Μεικτής φυλής · Θηλυκό · Ενήλικας · 4 έτη
Όταν εισήλθαμε για πρώτη φορά στο χώρο της Μελπώς για να την εξετάσουμε προσεκτικά και να πάρουμε ένα δείγμα αίματος, είχαμε ιδιαίτερα μεγάλες δυσκολίες! Και η αιτία για την οποία υποφέραμε ήταν ότι τη στιγμή που την άκουσε, έπεσε στην πλάτη της, ζητώντας ένα μαλακό αγαπημένο, μια λίγο επαφή. Παρατηρείτε, είχε μόλις έρθει από το δημοτικό καταφύγιο της Κρεστένας, και όλο αυτό που είχαμε καταφέρει να παρατηρήσουμε αρχικά ήταν ένα ήρεμο και αποκατεστημένο σκύλο, που ανέχονταν ήρεμα ό,τι συνέβαινε σ’ αυτό. Χαϊδεύαμε την κοιλιά της, μετρούσαμε στο λεπτό σώμα της τα σημάδια της αγνοίας και της πείνας, πήραμε το αίμα της και πήγαμε στο επόμενο σκύλο. Και αυτή έμεινε πίσω, κοιτάζοντας μας με ένα στεναχωρημένο και περίεργο βλέμμα, σαν να σκεφτόταν: «Τι θα συμβεί τώρα;» Αυτό που ακολούθησε στην επόμενη περίοδο ήταν απλό: τρώει καλά, ξεκουράται, απολαμβάνει και λαμβάνει τη θεραπεία που χρειαζόταν. Αυτό χρειαζόταν η Μελπώ, τουλάχιστον στην αρχή. Αλλά ήταν αρκετό για να αλλάξει κάτι μέσα της. Η θλίψη στα μάτια της από εκείνες τις πρώτες ημέρες έγινε ένα φωτεινό, αυτοπεποίθησης βλέμμα, γεμάτο υπερηφάνεια και ενδιαφέρον για όλα και όλους. Τώρα η Μελπώ μας φοράει τη ζώνη, πηγαίνει στις βόλτες με τα εθελοντικά μέλη μας, άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, συναντά τα άλλα σκύλα στο καταφύγιο και τα χαιρετά χωρίς προβλήματα. Απολαμβάνει την ανθρώπινη επαφή, αγαπά να καθήσει δ Side της άτομο που τη βολτώνει και απλά να τα πάρει όλα, και της αρέσει να παρατηρεί όλα γύρω της. Η θλίψη στα μάτια της δεν θα ξαναγυρίσει, γιατί υποσχεθήκαμε σ’ αυτή ότι θα βρεθεί μια οικογένεια, μια οικογένεια που θα ανοίξει το σπίτι της, και η Μελπώ θα μείνει εκεί για πάντα.
Διάβασε αρχικό (en)
When we first entered Melpo’s space to examine her carefully and take a blood sample, we had a hard time! And the reason we struggled was that the moment she saw us, she rolled onto her back, asking for a gentle touch, a bit of contact. You see, she had just arrived from the municipal shelter of Krestena, and all we had managed to notice at first was a calm and subdued dog, patiently enduring whatever was happening to her. We stroked her belly, counted on her thin body the marks left by neglect and starvation, took her blood, and moved on to the next dog. And she stayed behind, watching us with a sad and puzzled look, as if she were thinking: “What will happen now?” What followed in the next period was simple: she ate well, rested, relaxed, and received the veterinary care she needed. That’s what Melpo needed, at least in the beginning. But it was enough to change something inside her. The sadness in her eyes from those first days turned into a bright, confident look, full of curiosity and interest in everything and everyone. Now our Melpo wears her harness, goes on walks with our volunteers, men and women of all ages, meets the other dogs at the shelter and greets them without any issues. She enjoys human contact, she loves sitting beside the person who walks her and simply taking it all in, and she likes observing everything around her. The sadness in her eyes will never return, because we’ve promised her that a family will be found, one that will open their home to her, and Melpo will stay there forever.
Καταχωρημένα πριν από 2 μήνες
