Melpo adopteren
Kruisbried · Vrouwelijk · Volwassen · 4 jaren
Toen we voor het eerst Melpo’s ruimte binnenkwamen om haar zorgvuldig te bekijken en een bloedproef te nemen, had het ons erg veel moeite gekost! En de reden dat we zo moeite hadden was dat ze op het moment dat ze ons zag, op haar rug rolde en een zachte aanraking, een beetje contact vroeg. U ziet, ze was net aangekomen vanaf het gemeentelijke dierenasiel van Krestena, en alles wat we aanvankelijk konden vaststellen was een rustige en gedwee hond, die geduldig alles onderging wat met haar gebeurde. We streelden haar buik, telde de littekens op haar magere lichaam die veroorzaakt waren door verwaarlozing en honger, nam haar bloed en ging naar de volgende hond. En zij bleef achter, keek ons met een droevige en verwonderde blik na, alsof ze dacht: "Wat zal er nu gebeuren?" Wat volgde in de volgende periode was simpel: ze at goed, rustte, ontspande zich en kreeg de medische verzorging die ze nodig had. Dat was wat Melpo nodig had, tenminste in het begin. Maar het was genoeg om iets in haar te veranderen. De droefheid in haar ogen van die eerste dagen veranderde in een heldere, zelfverzekerde blik, vol nieuwsgierigheid en belangstelling voor alles en iedereen. Nu draagt onze Melpo haar halsband, gaat wandelen met onze vrijwilligers, mannen en vrouwen van alle leeftijden, ontmoet de andere honden in het asiel en begroet hen zonder problemen. Ze geniet van menselijke aandacht, ze houdt ervan naast de persoon te zitten die haar meeneemt en alles op zich te laten komen, en ze houdt ervan alles om haar heen te observeren. De droefheid in haar ogen komt nooit meer terug, want wij hebben haar beloofd dat een gezin gevonden zal worden, dat zijn huis voor haar openstelt, en Melpo zal daar voor altijd blijven.
Origineel lezen (en)
When we first entered Melpo’s space to examine her carefully and take a blood sample, we had a hard time! And the reason we struggled was that the moment she saw us, she rolled onto her back, asking for a gentle touch, a bit of contact. You see, she had just arrived from the municipal shelter of Krestena, and all we had managed to notice at first was a calm and subdued dog, patiently enduring whatever was happening to her. We stroked her belly, counted on her thin body the marks left by neglect and starvation, took her blood, and moved on to the next dog. And she stayed behind, watching us with a sad and puzzled look, as if she were thinking: “What will happen now?” What followed in the next period was simple: she ate well, rested, relaxed, and received the veterinary care she needed. That’s what Melpo needed, at least in the beginning. But it was enough to change something inside her. The sadness in her eyes from those first days turned into a bright, confident look, full of curiosity and interest in everything and everyone. Now our Melpo wears her harness, goes on walks with our volunteers, men and women of all ages, meets the other dogs at the shelter and greets them without any issues. She enjoys human contact, she loves sitting beside the person who walks her and simply taking it all in, and she likes observing everything around her. The sadness in her eyes will never return, because we’ve promised her that a family will be found, one that will open their home to her, and Melpo will stay there forever.
Gelist 2 maanden geleden
