Adoptoi Kambra
Rasvahybridi · Tuntematon
Hei, nimeni on Kambra. Olen muutaman vuoden ikoinen, suuri lampaanomaisuinen. Maaliskuussa 9. 2026 minua sidottiin eläinsuojelupajalle – omistaja ei ollut rohkea menemään toimistoon. Minä olin hyvin pelokas ja levottomaa silloin, ja minulla oli ruostevaihteella varustettu kaulus. Nyt minä hoidon hitaasti ja opetan uutta elämää. Minulle tuli uusi kaulus, vaikka aluksi minä ei halunnut kenenkään koskettaa kaulustani. Olen hieman hiljaa, ja todennäköisesti kestää jonkin aikaa ennen kuin minä täysin luottanen ihmisille – mutta minä yritän todella. Minä pidän uudesta hoitajastani, vaikka se ei ole vielä ihan suuri rakkaus. Me käymme kävelyä yhdessä, ja hän opettaa minua paremmin hallitsemaan tunteitaani. Minä eihän erityisesti pidä muista koirista ja preferoi pysyä niiden kauempana. vaikeimmat hetket ovat kävelyjen jälkeen – minä todella en halua palata yksin omaan kylpyyn, joten minä yritän pitää hoitajani mukana minun kanssani. Valitettavasti hän on älykkäämpi, ja sitten minä saan hieman huolissani. He sanovat että me teemme sitä vielä. Hetki vieraita, minä voi näyttää hampujaani – vain periaatteena, ei vahinkoa. Viimeaikoina minä annettiin rokote, puhdistettiin ja mikrochipitettiin – minä oli todella rohkea! Pian minä saan myös leikattua, vaikka minä vielä ei täysin tiedä mitä se merkitsee. On paljon edessäni, mutta uskon että minä voitan sen. Toivon pian jonkun löytävän minut ja rakastaa minua ikuisesti.
Lue alkuperäinen (pl)
Cześć, mam na imię Kambra. Jestem kilkuletnią, dużą sunią w typie owczarka. 9 marca 2026 roku zostałam przywiązana do ogrodzenia schroniska — mój właściciel nie miał odwagi wejść do biura. Byłam wtedy bardzo przestraszona i niespokojna, a na szyi miałam zardzewiałą kolczatkę.Teraz powoli dochodzę do siebie i uczę się nowego życia. Dostałam nową obrożę, choć początkowo nie chciałam, by ktoś dotykał mnie w okolicach szyi. Jestem trochę nieśmiała i pewnie minie jeszcze trochę czasu, zanim znów w pełni zaufam człowiekowi — ale naprawdę się staram. Lubię swoją nową opiekunkę, choć to jeszcze nie jest wielka miłość. Chodzimy razem na spacery, a ona uczy mnie, jak lepiej radzić sobie z emocjami. Nie przepadam za innymi psami i raczej wolę trzymać się od nich z daleka.Najtrudniejsze są chwile po spacerach — bardzo nie lubię wracać sama do boksu, więc próbuję zatrzymać przy sobie opiekunkę. Niestety ona jest sprytniejsza, a ja wtedy trochę się denerwuję. Podobno jeszcze nad tym popracujemy.Wobec obcych potrafię pokazać zęby — tak dla zasady, nie po to, żeby zrobić krzywdę. Ostatnio zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana — byłam bardzo dzielna! Wkrótce czeka mnie też sterylizacja, choć jeszcze nie do końca wiem, co to znaczy.Przede mną sporo pracy, ale wierzę, że dam radę. Mam nadzieję, że niedługo znajdzie się ktoś, kto pokocha mnie już na zawsze.
Listattu 4 kuukautta sitten
