Adotar Kambra
Raça mista · Desconhecido
Olá, chamo-me Kambra. Sou um cão de porte grande, com alguns anos de idade. Em 9 de março de 2026, fui amarrado ao cercado de um abrigo de animais — o meu dono não teve coragem de entrar na sala. Estava muito assustada e inquieta na altura e tinha um colar enferrujado ao redor do pescoço. Agora estou a recuperar-me lentamente e a aprender uma nova vida. Recebi um novo colar, embora inicialmente não quisesse que ninguém me tocasse ao redor do pescoço. Sou um pouco tímida e provavelmente vai demorar algum tempo até que confie plenamente nos humanos novamente — mas estou realmente a tentar. Gosto da minha nova cuidadora, embora ainda não seja grande amor. Andamos juntas, e ela está a ensinar-me a lidar melhor com as minhas emoções. Não gosto especialmente de outros cães e prefiro manter-me afastada deles. Os momentos mais difíceis são após as caminhadas — não gosto mesmo de voltar sozinha para a minha caixa, por isso tento manter a minha cuidadora perto de mim. Infelizmente, ela é mais esperta, e depois fico um pouco triste. Dizem que vamos trabalhar nisso ainda. No que diz respeito aos estranhos, posso mostrar os dentes — apenas como princípio, sem querer fazer mal. Recentemente fui vacinada, desparasitada e microcircuitada — fui muito corajosa! Logo também serei esterilizada, embora ainda não compreenda bem o que isso significa. Há muito pela frente, mas acredito que conseguirei. Espero que alguém me encontre em breve e me ame para sempre.
Ler original (pl)
Cześć, mam na imię Kambra. Jestem kilkuletnią, dużą sunią w typie owczarka. 9 marca 2026 roku zostałam przywiązana do ogrodzenia schroniska — mój właściciel nie miał odwagi wejść do biura. Byłam wtedy bardzo przestraszona i niespokojna, a na szyi miałam zardzewiałą kolczatkę.Teraz powoli dochodzę do siebie i uczę się nowego życia. Dostałam nową obrożę, choć początkowo nie chciałam, by ktoś dotykał mnie w okolicach szyi. Jestem trochę nieśmiała i pewnie minie jeszcze trochę czasu, zanim znów w pełni zaufam człowiekowi — ale naprawdę się staram. Lubię swoją nową opiekunkę, choć to jeszcze nie jest wielka miłość. Chodzimy razem na spacery, a ona uczy mnie, jak lepiej radzić sobie z emocjami. Nie przepadam za innymi psami i raczej wolę trzymać się od nich z daleka.Najtrudniejsze są chwile po spacerach — bardzo nie lubię wracać sama do boksu, więc próbuję zatrzymać przy sobie opiekunkę. Niestety ona jest sprytniejsza, a ja wtedy trochę się denerwuję. Podobno jeszcze nad tym popracujemy.Wobec obcych potrafię pokazać zęby — tak dla zasady, nie po to, żeby zrobić krzywdę. Ostatnio zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana — byłam bardzo dzielna! Wkrótce czeka mnie też sterylizacja, choć jeszcze nie do końca wiem, co to znaczy.Przede mną sporo pracy, ale wierzę, że dam radę. Mam nadzieję, że niedługo znajdzie się ktoś, kto pokocha mnie już na zawsze.
Listado há 4 meses
